یارب آن نوگل خندان که سپردی به منش ۲۸۱

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۸۱

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

يا رب (آن) اين نو/گل خندان/ که سپردی/ به منش

می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور (دار) باد آفت دور (قمر) فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد (پیک) صبا

چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه‌گشایی کن از آن زلف سياه

جای دل‌های عزيز است به هم برمزنش

گو دلم حق وفا (بر) با خط و خالت دارد

محترم دار در آن طره‌ی عنبرشکنش

در مقامی که به ياد لب او می‌ نوشند

سفله آن مست که باشد خبر از خويشتنش

عرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت

هر که اين آب خورد رخت به دريا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال

سر ما و قدمش يا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بيت‌الغزل معرفت است

آفرين بر نفس دلکش و لطف سخنش