ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک ۳۰۱

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۰۱

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

ای دل ريش مرا با (بر) لب تو حق نمک

حق نگه دار که من می‌روم الله معک

تویی آن گوهر پاکيزه که در عالم قدس

ذکر خير تو بود حاصل تسبيح ملک

در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن

کس عيار زر خالص نشناسد چو محک

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد و ما نه دو ديديم و نه يک

بگشا پسته‌ی خندان و شکرريزی کن

خلق را از دهن خويش مينداز به شک

چرخ برهم زنم ار غير مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

چون بر حافظ خويشش نگذاری باری

ای رقيب از بر او يک دو قدم دورترک