مسلمانان مرا وقتی دلی بود ۲۱۷

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۱۷

مفاعیلن مفاعیلن فعولن

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می‌افتادم از (چشم) غم

به تدبيرش اميد ساحلی بود

دلی همدرد و ياری مصلحت‌بين

که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضايع شد اندر کوی جانان

چه دامنگير يا رب منزلی بود

سرشکم در طلب خون می‌چکانید

ولی از وصل او بی‌حاصلی بود

هنر بی‌عيب حرمان نيست ليکن

ز من محرومتر کی سائلی بود

بر اين جان پريشان رحمت آريد

که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعليم سخن کرد

حديثم نکته‌ی هر محفلی بود

مگو ديگر که حافظ نکته‌دان است

که ما ديديم و محکم (غافلی) جاهلی بود