گر دست دهد خاک کف پای نگارم ۳۲۵

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۲۵

مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن

گر دست دهد خاک کف پای نگارم

بر لوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و اميد است

از موج سرشکم که رساند به کنارم

پروانه‌ی او گر رسدم در طلب جان

چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و انديش

زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفين (دراز) سياه تو به دلداری عشاق

دادند قراری و ببردند قرارم

ای باد از آن باده نسيمی به من آور

کان بوی شفا می‌دهد از رنج خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عياری

من نقد روان در (پی‌اش) دمش از ديده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از (مرگ) من

زين در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزيز است

عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم