درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد ۱۱۵

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۵

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان

که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنيمت دان که بعد از روزگار ما

بسی گردش کند گردون بسی ليل و نهار آرد

عماری‌دار ليلی را که مهد ماه در حکم است

خدایا در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل وگرنه اين چمن هر سال

چو نسرين صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ريشم قراری بست با زلفت

بفرما لعل نوشين را که زودش (حالش) با قرار آرد

در اين باغ (ار) از خدا خواهد دگر پيرانه‌سر حافظ

نشيند بر لب جویی و سروی در کنار آرد