بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم ۳۱۳

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۱۳

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

بازآی ساقيا که هواخواه خدمتم

مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم

زآنجا که فيض جام سعادت‌فروغ توست

بيرون‌شدی نمای ز ظلمات حيرتم

هر چند غرق بحر گناهم ز صد (شش) جهت

تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

عيبم مکن به رندی و بدنامی ای حکيم

کاين بود سرنوشت ز ديوان قسمتم

می خور که عاشقی نه به کسب است و اختيار

اين موهبت رسيد ز ميراث فطرتم

من کز وطن سفر نگزيدم به عمر خويش

در عشق ديدن تو هواخواه غربتم

دريا و کوه در ره و من خسته و ضعيف

ای خضر پی‌خجسته مدد (ده) کن به همتم

دورم به صورت از در دولتسرای (دوست) تو

ليکن به جان و دل ز مقيمان حضرتم

حافظ به پيش چشم تو خواهد سپرد جان

در اين خيالم، ار بدهد عمر مهلتم