Hey leuk dat je luistert naar deze aflevering van Helen's Choice en als je vaker luistert dan heb je misschien opgemerkt dat dit een extra aflevering is deze week en ik vond het wel mooi om gewoon uit te geven wanneer ik deze klaar heb want dit is er één die komt uit mijn tenen die heeft te maken met een doorbraken bij mijzelf en ik wil dat heel graag ook met je delen, omdat het jou ook weer kan helpen om weer een volgende stap te nemen in jouw eigen groeiproces of datgene
waar jij mee bezig bent. En waar het mee te maken heeft is eigenlijk het losbreken van de hokjes waar jij jezelf hebt ingestopt. En wij doen dat eigenlijk allemaal en alleen heb je zelf niet meer door dat het een hokje is die je zelf hebt gecreëerd. Heel vaak wijten we het aan onze omstandigheden dat we bepaalde dingen niet kunnen doen, dat dat niet hoort, of dat dat niet zou opleveren, of dat dat ten koste zou gaan van iets anders,
of dat het niet mogelijk is. En ja, zo creëer ik natuurlijk ook mijn eigen hokjes, alleen heb je soms... niet duidelijk waar het hem precies in zit. Maar je kan misschien wel aan je eigen energie voelen, dat iets begint te wringen, dat dingen niet meer helemaal kloppen voor je. Misschien word je gewoon moe van allerlei dingen, zit je hoofd heel erg vol en dat is een beetje zoals ik dat dan begin te merken, dat dingen niet lekker lopen. Niet lekker lopen, dan stromen bepaalde
dingen dan niet helemaal goed. Ik merk dan dat mijn hoofd een beetje begint over te lopen. En dan wijt ik het in eerste instantie aan. Ik heb gewoon te veel dingen aan mijn hoofd of ik doe gewoon te veel dingen zelf en ik heb gewoon meer hulp nodig. En het contrast werd heel erg duidelijk toen ik twee weken geleden of anderhalf weken geleden terugkwam van mijn reis naar Indonesië. Van drie weken, die drie weken. heb ik gewoon
niks, echt niks aan mijn hoofd gehad. Ik werd wakker en mijn hoofd was gewoon leeg, het was stil. En ik was daar natuurlijk gewoon los van alles wat zo 'n beetje bekend was, behalve dan dat ik daar met mijn familie was. De omgeving waar ik was, daar was ik nooit geweest. Ik had daar niks te doen in mijn rol als moeder, want mijn kind was thuis. Mijn man was ook gewoon thuis. Dus ik hoefde daar even niet aan te denken of ook niet mee bezig te houden want ik kon daar
toch niks in doen. Ik had geen huishouden, ik hoefde niet aan het eten te denken en al die dingen. Maar mijn hoofd was gewoon helemaal leeg en toen ik thuis kwam merkte ik heel snel echt, ik denk twee dagen later, want ik had nog wel even vrij, maar ik denk een dag of twee later zat mijn hoofd eigenlijk alweer helemaal vol. En dat is niet altijd zo, maar de laatste tijd was mijn hoofd wel een heel stuk voller. En misschien
herken je dat ook. En toen ik dat opmerkte, toen herinnerde ik mezelf eraan dat voor mijn vertrek naar Indonesië ik al bezig was met een persoonlijke veranderde proces. En ik ga dat eigenlijk iedere... Ja zoveel tijd ga ik weer door een nieuw proces, want ik ben voor mijzelf altijd bezig met een verdere ontwikkeling van mezelf. Dat doe ik voor mezelf, dat doe ik voor... Nou ja, ook weet je wel, voor mijn dochter. Want als ik verander, dan ben ik natuurlijk ook weer een andere moeder
voor mijn dochter. Maar ik doe het ook voor mijn werk. Want ja, ik coach natuurlijk mensen in een persoonlijk transformatieproces. En ja, daar hoort ook gewoon bij dat ik mezelf ook blijf ontwikkelen en blijf transformeren. En dat je steeds weer een laagje verder gaat of een laagje dieper gaat. En toen ik mezelf daaraan herinnerde, toen dacht ik ja. Het iets stroomt niet helemaal. Er zijn dingen die ik wil loslaten, die ik ontgroeid
ben, die ik niet meer vind kloppen. Maar wat het precies is, ik kon niet helemaal mijn vinger erop leggen, want ik weet nog wel dat de mensen met wie ik werk, de doelgroep met wie ik werk, dat zijn mensen die een carriere switch willen maken of tenminste overwegen en willen uitzoeken wat ze dan willen. Ja, dat klopt nog steeds voor mij. Ik werk ook met mensen in gewoon echt een persoonlijke transformatieproces. Wat bijvoorbeeld
met stress te maken heeft. Anders omgaan met hun stress of anders omgaan met hun emoties. En dat klopt ook nog steeds voor mij. Dus daar zit het hem niet in. En ik kwam daar niet helemaal uit. Ik schreef het voor mezelf op. En ik heb zelf ook een coach. Ik ben een één op één coach. En die helpt mij met allerlei vraagstukken. En ik heb dat gewoon voorbereid voor de sessie. Dus echt de vraag van iets in mij weet gewoon dat er bepaalde dingen niet meer kloppen, dat
daar verandering mag komen. Maar wat is dat dan? Dat is eigenlijk de vraag waar ik mee kwam. Kijk, je hoeft niet elke sessie met je coach voor te bereiden. Maar het is wel, weet je wel, het is wel heel krachtig om er gewoon zelf ook van tevoren bij stil te staan van welke vraag kan ik nou inbrengen die me echt een stap verder gaat helpen als ik na die sessie met antwoorden daarop kom. Dat ik gewoon weet hoe ik dan verder kan gaan. Als je daarbij stilstaat, ja dan benut je zo
'n coachingssessie zo goed. En soms is het gewoon prima om gewoon op te laten komen wat erop komt. Dus dat heb ik ook wel vaak. Maar ik ben zo blij altijd met de sessies die ik op deze manier voorbereid. Dus ik ging er ook zo in. En het is dan heel interessant, want ik moest toen wel heel specifiek maken wat ik dan precies wilde weten. En wat ik ook aangaf was eigenlijk van ja, ik weet niet zo goed wat ik nou nog doe. omdat ik gewoon gewend
ben geraakt om dat te doen. Bij mij voelt het dan niet bewust als vervelend ofzo, of iets wat ik tegen mijn zin doe. Dat is soms heel moeilijk te onderscheiden, omdat ik ben ook iemand die heel goed kan gaan op het doorzetten van dingen. Met als valkuil dat ik ook heel lang kan doorgaan met iets waar ik eigenlijk al op uitgekeken ben. En dat is altijd het risico wat ik heb en daarom is het voor mij ook gewoon heel belangrijk om
daar scherp op te blijven. Dus op het moment dat ik signalen begin te voelen in mijn lijf en in mijn energie, dan ga ik altijd kijken van he, maar wat probeert mijn lijf me eigenlijk te zeggen? Wat klopt er voor mij niet? En dat kan natuurlijk ook op persoonlijk vlak liggen, maar het kan natuurlijk zeker ook in mijn business zitten. En toen ik dat zo schetste, toen zei ik eigenlijk van Ik ben gewoon benieuwd van wat ik dan zou willen als ik niet had wat ik nu heb.
Dus als ik helemaal met een schone lij zou beginnen. Want dat is dus altijd de crux, hè. Is dat je altijd altijd neem je een context mee van wat je al bekend is. In mijn geval, als het gaat over mijn bedrijf, is natuurlijk de context van mijn bedrijf, zoals ik dat tot nu toe heb opgebouwd. En dan ga je vanuit... Die context ga je je volgende stap proberen te bedenken. Maar eigenlijk is dat al een hokje. Het is een hokje waarvan jij zegt dat je daar binnen moet bewegen en dat je
daar binnen moet groeien. Het is eigenlijk hetzelfde principe als met CV building. Je hebt ooit gekozen voor een bepaalde richting in een bepaald vak of in een bepaalde branche en je gaat voor je volgende carrière stap zoeken binnen binnen het bekende dus wat is dan een goed tussen haakjes een goede vervolgstap als ik nu dit heb gedaan de afgelopen tien jaar dat is hokjes denken en dat wil ik juist niet ik wil dat de keuzes die ik maak zoveel mogelijk in lijn zijn met mijn
verlangens. Dat is natuurlijk ook waar ik voor sta. Dat is natuurlijk ook waar ik mensen mee help. En dus moet ik daar zelf ook gewoon scherp op blijven. En zo zie je maar dat als jij ook bezig bent met een soort transitie in je werk, zo zie je maar dat het een soort, het is een ongoing process. Dat gaat gewoon, weet je, jij blijft je ontwikkelen. Jij blijft nieuwe ervaringen opdoen. Ook levenservaringen en je behoefte die verschuiven ook. En jij blijft je ook ontwikkelen.
Dus het is heel natuurlijk dat er op een gegeven moment duidelijk wordt dat jij toe bent aan een soort volgende stap, een volgende verandering. Ik denk dat daar het voor veel mensen eigenlijk al een beetje misgaat, omdat veel mensen denken in goed of fout en dat als je weer een nieuwe keuze gaat maken, dat dat dus betekent dat je vorige keuzes niet goed waren. Maar zo is het
niet. Zo zie ik het zeker niet, want ik zou ook kunnen zeggen van nou dat het nu begint te wringen, wil zeggen dat wat ik de afgelopen jaren heb gedaan in mijn bedrijfskeuzes, dat dat geen goede keuzes waren. Nee, zo is dat niet. Het betekent gewoon dat ik dat nodig heb gehad om tot dit punt te komen. En toen ik daarover ging sparren, en daar heb je dus echt een coach voor. Je geeft gewoon een andere inkijk. Die stelt ook andere vragen dan ik mijzelf stel. En ook andere vragen
dan Chad GPT mij zou stellen bijvoorbeeld. Want die komt ook met zijn eigen context en zijn eigen ervaring. En dat geeft gewoon weer een hele frisse
invalshoek. en die luistert natuurlijk gewoon en die weet ook door te vragen waar dat nodig is en dat is de rol van een goede coach die vraagt door waar je zelf eigenlijk ophoudt of waar je zelf niet eens aan weet te denken en door dat gesprek realiseerde ik me of sprak ik uit en daar begon het eigenlijk mee ik sprak uit ik zou heel graag meer training willen maken over verschillende onderwerpen en het coachen wat ik doe dat wil ik blijven doen want dat ja dat
vind ik gewoon fantastisch om te doen en ik wil daarnaast ook korte trainingen aanbieden zoals ik dat nog niet zo heel lang geleden voor mijn vakantie heb ik een mini lancering gedaan van mijn nieuwe stress training en Ja, ik ben daar zo enthousiast over, ook om dat toen te lanceren, maar ook om het te maken, om het te geven, die
trainingen. En deze week heb ik daar de Q &A sessie van en dat gaf zoveel energie en ik heb zoveel meer onderwerpen die ik zou willen delen en kunnen delen, waarvan ik zeker weet dat het mijn doelgroep verder gaat helpen. En daar kwam Daar kwam de crux eigenlijk, want de vraag is dan van ja, waarom doe je dat dan niet gewoon? Dat klinkt heel simpel. Maar feitelijk keer je dan naar binnen en merk je dat het je eigen binnenwereld
is die hokjes creëert. Ik heb zoveel momenten gehad, in zeker de afgelopen tijd heel veel bewuste momenten ook. Niet alleen maar voor het maken van trainingen, want ineens moest ik denken aan al mijn content wat ik maak. Dus ook voor deze podcast, voor social media, voor de emails die ik schrijf. Ik heb heel veel onderwerpen die naar voren komen, die ik gewoon in een prullenbak heb gedaan, gewoon meteen. Ik heb dat niet eens uitgeschreven, maar het kwam als idee op. Daar
was ik dan enthousiast over. En vervolgens denk ik, wie zit daarop te wachten en weg ermee? Waarom heb ik dat gedaan? Dat is dan de handvraag. Ik schoof dat meteen weg, omdat het over mij ging. Omdat het gerelateerd is aan een persoonlijke ervaring of verhaal. Waarbij ik dacht, ja, maar het moet ook geen Helen Koshow worden. En dat is de overtuiging, de onderliggende overtuiging. waardoor ik het afdeed als niet waardevol en
ik schoot het gelijk weer opzij. En dat is het hokje waar ik voor mezelf toch heb gecreëerd, ondanks het feit dat ik gewoon wel heel zichtbaar ben in de zin van ik heb advertenties lopen, ik ben vaak op social media elke week en op de email en video's enzovoort. Maar het is tijd voor een volgende laag in zichtbaarheid, want hoewel ik wel persoonlijke anekdotes en voorbeelden
geef, zit er wel een bepaalde grens aan. Dus er zijn dingen die ik in mijn leven bijvoorbeeld meemaak die niet direct te maken hebben met nieuwe keuzes voor mijn werk. Maar dan gaat het bijvoorbeeld over mijn gezondheid. Ik heb echt de laatste twee, drie jaar echt veel meegemaakt op dat gebied. Ik zit er nog middenin en ik kan daar heel veel over delen. En dan niet omdat een soort persoonlijk
relaas te laten zijn. Maar je kan namelijk vanuit elke invalshoek, elk verhaal wat je te delen hebt, kun je namelijk, daarmee kun je een boodschap over brengen die voor de luisteraar, de ontvanger, te vertalen is naar zijn eigen situatie. Ook al denk je van, hmm, nou ja, weet je, wat is,
hoezo, met gezondheid? Nou ja, als ik iets, een verhaal vertel over hoe ik omga met mijn gezondheid, dan haal jij er misschien wel uit dat je sommige dingen gewoon niet te lang moet uitstellen, omdat dan het probleem te groot wordt om makkelijk op te lossen. Snap je dus? Ik heb steeds in de, ik ben steeds in de aanname gebleven. dat het nooit te veel over mijzelf mag gaan. Want feitelijk vergat ik dan even voor het gemak, maar dat doet ons Brijn natuurlijk. Die wil ons vooral houden
in dat wat bekend is. Mijn Brijn vertelde mij gewoon dat als ik een persoonlijk verhaal zou brengen... dat het dan niet meer waardevol is voor de ander. Dus dat daar niet altijd een haakje te maken is naar iets wat relevant is voor mijn doelgroep, voor mijn luisteraar, voor mijn klanten enzovoorts. Terwijl ik ook wel weet dat ergens het gewoon onzin is. Maar ik moest dat op deze manier uitspreken en bespreken om te zien en vooral te voelen... hoe ik mezelf had gevangen
in dat hokje. En het was echt te voelen, want toen het daar echt over had, kwamen ook de emoties los. Dit gebeurde ook in mijn trajecten. Soms denken mijn klanten ook wel dat dat misschien gek is of zo, dat de emoties loskomen. Maar dat is juist heel goed, als die emoties opkomen,
dat je ze gewoon ook kunt laten gaan. Want je weet dan ook, als je daar ongemak bij voelt, want het is gewoon ongemak wat dan ook loskomt, als er ongemak bij komt, dan weet je, hey, dit is een stukje waar ik niet helemaal vrij ben. En ik was niet helemaal vrij om mezelf op een diepere laag, echt te laten zien. En toen ik dat eenmaal had uitgesproken, Toen kon ik ook zien waar ik dat nog meer deed, want dat is natuurlijk niet alleen maar in mijn content voor mijn podcast.
Maar dat is dan ook natuurlijk in de trainingen waar ik het net over had die ik zou willen maken. Maar dat is bijvoorbeeld ook voor mijn boek. Ik ben natuurlijk bezig met het schrijven van mijn boek. Nou, dat heb ik de laatste drie maanden een beetje laten liggen, moet ik eerlijk zeggen. Maar als ik daarop terugkijk van wat er nu staat, denk ik hey, Maar ook daar begon het erin te sluipen dat ik eigenlijk het verhaal van een van de geïnterviewden de rode draad wilde laten
zijn in het boek. En dat kan natuurlijk prima, maar ik zie nu waarom ik dat wilde, zodat mijn verhaal meer een soort bijzaak zou worden. Want ik leefde vanuit de veronderstelling, het mag
geen Helen Koshow worden. eigenlijk als ik het zo uitspreek dan denk ik jeetje man wat eigenlijk gewoon wat suv maar dat is niet suv want dit is dit is wat gewoon gebeurt als je bezig bent met een verandering voorwaarts in de richting van wat je wil dan krijg je onderweg dit soort uitdagingen op je pad en natuurlijk niet exact zoals de mijnen maar jij gaat ook dingen tegenkomen waarvan je voelt of je weet van ik doe nog iets wat toch niet helemaal lekker zit en als je eenmaal
bewust wordt van wat het is waar je eigenlijk bang voor bent ja dan heb je zelf de keuze te maken om toch die stap te nemen ondanks je angst voor dat onbekende ondanks je angst dat het misschien een beetje anders gaat uitpakken dan je hoopt want dat is het werk wat een coach of een chat GPT of wie dan ook, die kan het nooit van je overnemen. Dat zijn die push ups die jouw personal trainer wel kan voordoen en jou kan stimuleren
om ze ook te doen. Maar ze kunnen het nooit voor jou doen, want jij wil die spieren bij jezelf kreken. Maar dan moet jij die stap voorwaarts maken, ook al en juist wanneer het oncomfortabel wordt. En dus. Dat is de aanleiding dat ik dit ook direct in deze aflevering wilde delen met je. Want het is nu nog helemaal vers en ook voor mezelf. Dat is altijd slim om te doen. Als je een doorbraak hebt, moet je gelijk doorpakken met een actie die in die nieuwe richting is.
Die actie die oncomfortabel voelt, maar wel een... de volgende stap in je volgende fase betekent. Als je die te lang laat liggen, dus ik zou deze stap bijvoorbeeld een week lang laten liggen, dan is de kans al heel groot dat je weer terugkruipt in die beschermde huls die je voor jezelf hebt gecreëerd. Dat vakje, dat hokje of die bubbel waar je zo gemakkelijk in zat. Dat is waar je naar terug gaat en dat gebeurt keer op keer op keer. We zijn zo... enorm geneigd en aangetrokken
tot het comfortabele. Dat wanneer je voelt van hier zit iets. Ik ben daar niet helemaal vrij. Daar wil je doorpakken. Je wil juist die dingen doen die spannend zijn en waarvan je weet van oh, maar ik vind het eng. Want als je denkt van ja, maar wat is jouw risico nou? Het gaat er natuurlijk niet om dat jouw angst. Je angst is gewoon meestal. niet realistisch. Je angst is niet logisch, want als je er echt over nadenkt,
denk je nou ja waar maak ik me nou druk om? Dus dat is het niet, maar je moet bij mij bijvoorbeeld denken aan de gedachte van ja... maar als ik straks begin te delen over hoe het was om bijvoorbeeld mijn familie geschiedenis te horen toen ik op reis was in Indonesië en ik ga daar een verhaal over vertellen ja weet je dan dan haken straks mensen allemaal af en dan luisteren mensen niet meer naar mijn podcast of als ik begin te vertellen over wat ik allemaal heb meegemaakt in in de
dingen. die door de perimenopauze komen, dan haakt iedereen af die helemaal niet in die fase zit van zijn leven of die gewoon zelf geen vrouw is en daar geen last van heeft. Dus je trekt allemaal voor barige conclusies, want in mijn geval zijn het eigenlijk twee aannames die daaraan ten grondslag liggen. Dat is één, dat vinden mensen niet interessant om van mij te weten. Maar dat weet je eigenlijk helemaal niet, want hoeveel mensen me al niet gevraagd hebben van
hoe was je reis geweest? Dan denk ik, oh ja, weet je wel. Dan willen mensen daar gewoon ook meer over weten. Maar de tweede aanname die daar in schuilt is ook dat er nooit of dat er niet altijd een haakje te maken is naar een boodschap die waardevol is voor de ontvanger. En dat kan altijd. Dat kan ik nu wel zien, terwijl ik voor dat gesprek heb ik mezelf daar onbewust ook blind
voor gehouden. En dat is natuurlijk wat ons brein doet, is het laat je vooral de dingen zien waardoor je in het veiliger blijft, waardoor je in het vertrouwde en het bekende blijft. Ik moet dat niet veilig noemen, want het is ook... Weet je, wat is veilig? Je bent natuurlijk ook niet in gevaar als je wel die stap vooruitneemt. Maar het is vooral het houd je in het vertrouwen. En dat is waar je vanaf wilt. Dat is wat je te doorbreken hebt. Dat is de functie van een transformatieproces.
En dat is de bedoeling als je in een coachingstraject
zit. En ik zie ook mijn deelnemers door met trajecten heen gaan, waarbij de ene dat makkelijker opzoekt, dat stukje waar die spanning ontstaat, die weet echt... meteen door te pakken van ik ga die actie gewoon doen juist omdat ik het spannend vind weet ik dat daar ook de groei zit terwijl de ander daar wel meer voor nodig heeft en toch ervoor kiest om weer terug te schieten in het comfortabele en het zoekt in ja maar het is moeilijk en ik moet er nog over nadenken en ik moet nog
iets oplossen en maar dat is juist Gewoon ook een boodschap van je brein die je niet klakkeloos moet aannemen. Want ja, misschien zijn er nog wel dingen waar je nog verder iets mee moet, maar het wil niet zeggen dat je geen stap vooruit kan nemen. Angst wil niet zeggen dat je geen actie kunt nemen. Kijk, als de stap die je wil nemen, de actie die je wil nemen... te groot is voor waar jij nu staat, dan mag je hem kleiner maken. Maar dan zal hij nog spannend voelen als
het echt buiten je comfortzone is. En dat is natuurlijk wel waar je heen wil. Maar maak hem dan zo klein als het nodig is om wel in beweging te komen. Soms maak je hem kleiner door. iemand uit je omgeving te betrekken, met wie je dat deelt, wat je gaat doen. Soms haalt dat al de druk ervan af en ga je het toch doen omdat je partner of een vriendin zegt, dat kan je heus wel, doe maar gewoon. Maar wat je niet wil is dat je blijft hangen in het blijven malen en
nadenken en het overdenken van... Ja, ik vind het heel eng en het is heel spannend en ik weet wat het is, maar ik weet niet hoe ik er overheen kom. Weet je, dat is een hele riedel die je in een visueuze cirkel houdt van dezelfde soort gedachten. En met als resultaat dat je dus geen stap vooruit neemt. Dus dat is mijn boodschap voor vandaag. Naar aanleiding van mijn persoonlijke verhaal, waar je nog veel meer van gaat horen.
Dat is alvast een belofte. En zo zie je maar dat, wanneer je denkt dat je ergens doorheen bent, wil nog niet zeggen dat er niet nog diepere lagen zijn waar je doorheen kunt. Want groei en ontwikkeling, dat proces, dat is gewoon een doorlopend proces. Er mag steeds meer een laagje, weer een volgend laagje vanaf. En ik dacht, stiekem dacht ik, na... Ik ben al een heel eind, want ik was iemand die achter de schermen werkte als beleidsmedewerker en ik zag mezelf niet voor
de schermen staan. Ik heb een carriere switch gemaakt waarbij ik voor de schermen stond, want ik was mensen direct aan het helpen. Ik was zichtbaar op social media, masterclass aan het geven. Dus ik dacht ja, ik ben al heel erg zichtbaar en dat kan je jezelf blijven vertellen. En het is ook wel waar. Maar als je blijft groeien en je blijft je ontwikkelen. Dan komt er een moment waarbij je de verfijning gaat opzoeken. En daar heb je het veel meer over. Dan ga je nog meer
de diepte in, in bepaalde thema's. Dus in mijn geval gaat het over zichtbaarheid en het gaat het al jarenlang over bij mij. Maar nu pak ik nog een diepere laag. Dus daar zit verfijning in. Dus het gaat niet over dat je me nog vaker
gaat zien en horen. Maar het gaat er veel meer over dat er iets bij mij open gaat waardoor ik mezelf ook de ruimte geef om gewoon te delen wat ik heb te delen en dat ik dat niet meteen hoef af te kaderen van oh, er is geen directe link met een carriere switch maken of persoonlijke
groei en dus kap ik het af. die linkjes zijn er altijd die zijn niet altijd heel direct te maken maar soms wel indirect en net zo krachtig en waardevol en soms misschien nog krachtiger doordat het indirect is dan wanneer het alleen maar een op een te maken moet hebben met het maken van een carriere switch dus gun jezelf de ruimte ga eens kijken waar bij jou de begrenzing Zit, waar zit voor jou dat hokje? Wat zijn dat
voor gedachten bij jou? Ik kan dat niet maken of wie zit daar op te wachten als ik dit en dit en dit doe? Maar wat gebeurt er als ik niet meer iedereen ga helpen? Weet je, zoek op waar het er bij jou in zit en bedenk dan wat een stap is in het nieuwe. Wat een stap is buiten die comfort zone. Wat een stap is... op dat nieuwe terrein wat je ook gewoon mag verkennen. Ik dank je wel voor het luisteren en ik ben heel benieuwd wat het je brengt als je iets wil delen hierover
na aanleiding van deze aflevering. Mail me ook gerust, ik vind het hartstikke leuk om van je te horen. Oké, dank je wel en tot een volgende keer. Doeg!