การภาวนาเหมือนการขึ้นบันไดเลื่อน ด้วยการเดินสวนบนบันไดเลื่อนที่เลื่อนลง กิเลสหรือความคุ้นชินฝ่ายต่ำของเราจะพาเราไหลลงตลอด จิตมีธรรมชาติไหลลงต่ำ สัจจะอันนี้ทำงานตลอด เรารู้สึกว่าเราไม่ได้แย่ลง เราไม่ได้ทำชั่วมากขึ้น เรามีข้อแก้ตัวให้กิเลสเสมอ แค่เราหยุดอยู่กับที่ คุณงามความดีไม่ได้เพิ่มขึ้น คุณงามความดีหยุดนิ่ง พอเราหยุดปุ๊บ บันไดเลื่อนก็พาเราลงมาเลย -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สบ้านสติ 13 เมษายน 2566
สมาธิที่ถูกต้อง คือ สมาธิที่เป็นสภาวะที่ใจ มีความรู้สึกตัว มีความรู้เนื้อรู้ตัว หลักการง่ายๆ ก็คือ เมื่อไรก็ตาม ที่เรารู้ว่าเราหลง สภาวะที่รู้สึกตัวจะเกิดขึ้น เมื่อไรก็ตาม ที่เรารู้ว่าเราเพ่ง รู้ว่าเคลื่อนไปเพ่ง สภาวะที่รู้สึกตัว ก็เกิดขึ้นได้เหมือนกัน ที่จริงก็คือ เมื่อไรก็ตาม ที่เรารู้ว่า ร่างกายเป็นอย่างไร? จิตใจเป็นอย่างไร ? ตอนนั้นความรู้สึกตัวมันจะเกิด ความรู้สึกตัวนี่แหละ มันประกอบด้วย สติที่ถูกต้อง กับสมาธิที่ถูกต้อง -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 18 กุมภาพันธ์ 2566
คนที่ไม่เข้าใจหลัก ก็จะเริ่มเขว เขวยังไง? ไปตีความเครื่องมือเป็นหัวใจ อย่างเครื่องมือในการภาวนา เดินจงกรม การนั่งสมาธิ การปฏิบัติในรูปแบบต่างๆ อย่างนี้เป็นวิธีการภาวนา หัวใจคือ มีสติอยู่กับเนื้อกับตัว แล้วก็เห็นร่างกาย จิตใจ แสดงไตรลักษณ์ หัวใจคือ ความชั่วอย่าทำ ความดีทำไว้ อย่าเห็นแก่ตัว -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 6 เมษายน 2566
เราก็เลือกเอา เราจะดิ้นรนขวนขวายทำงานที่ไม่มีวันจบ เกิดใหม่ก็ทำงานอย่างนี้อีกไม่มีวันจบทุกภพทุกชาติไป หรือจะเลือกหนทางที่เดินไปแล้วมีวันจบ มีโอกาสถึงเป้าหมาย แล้วก็ไม่ต้องมาทำงานต่างๆ แบบนี้ซ้ำอีกตลอดไป -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 24 กุมภาพันธ์ 2565
ถ้าศีล สมาธิ ปัญญา สมถะ วิปัสสนา การเจริญสติปัฏฐาน และสิ่งต่างๆ ที่ทำอยู่ ความดีต่างๆ ที่ทำอยู่ ไม่เป็นไปเพื่อจะให้อกุศลที่มีอยู่ดับลง อกุศลที่ยังไม่เกิดไม่เกิด กุศลที่ยังไม่เกิดไม่มี ให้มันเกิดขึ้น กุศลที่มีอยู่แล้วให้มันงอกงามขึ้น ถ้าไม่เป็นไปเพื่อสิ่งนี้ ทุกตัวที่คุณฝึก ไม่ว่าศีล สมาธิ ปัญญา สมถะ วิปัสสนา หรืออะไรก็ตามที่ดูแล้วเป็นวิถีของคนดี ระวัง มันจะเป็นเครื่องมือในการสนองกิเลส สนองมานะอัตตา เป้าหมายตัวนี้ไม่ชัด ไม่เจริญ -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 5 เมษายน 2566
ศึกษาลงมาที่ตัวเองให้เยอะ จะได้ไม่ถูกมายาของขันธ์ 5 ต่างๆ หลอกให้หลงไปในโลกนี้ และติดอยู่ในกรงขังของโลกวัฏฏะนี้ ตื่นขึ้นมารู้เนื้อรู้ตัว เป็นตัวของตัวเอง เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน เห็นร่างกาย เห็นจิตใจ ทำงาน วันหนึ่งจะพ้นออกจากมายา -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 28 ธันวาคม 2565
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าอดทน เสื่อมก็อดทนทำ ไม่ดีก็อดทน อยากได้ธรรมมะเร็วๆ ก็ต้องอดทน ขี้เกียจก็ต้องอดทน ตัวนี้เป็นคุณธรรม ที่พวกเราจำนวนมากดูถูก คำว่า" อดทน" มันดูไม่ตื่นตาตื่นใจเหมือนปัญญา ที่จริงคุณธรรมพื้นฐานเหล่านี้สำคัญมาก -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 27 เมษายน 2565
ทุกสิ่งที่เจอ ยุติธรรมตามกรรมเสมอ แต่ว่านักปฏิบัติไม่ได้จำนนกับกรรม กรรมชั่วในอดีตส่งผลให้เราเจอสภาวะอันนี้แบบนี้ เรามีหน้าที่ทำกรรมใหม่กรรมปัจจุบันให้ดีที่สุดเท่าที่สามารถทำได้ เราอยากแบ่งเบาผลของกรรมชั่วในอดีต เหมือนมีเกลืออยู่ก็เค็มอยู่แล้ว อย่าไปเพิ่มปริมาณของเกลือ เราก็เพิ่มน้ำเข้าไปเยอะๆ เพิ่มความดีเข้าไปเยอะๆ เกลือก็ยังมีอยู่แต่น้ำมากเสียจนเราไม่รู้สึกว่าน้ำนั้นเค็มเท่าไร -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 4 มกราคม 2566
สติปัญญาของแต่ละคน หรือโอกาสของแต่ละคนที่จะเข้าถึงธรรมะไม่เท่ากัน คนที่ไม่มีโอกาสได้ฟังธรรม ไม่มีโอกาสได้ปฏิบัติ ไม่เคยได้ยินธรรมะของพระพุทธเจ้ามาก่อน คล้ายกับใจมีแต่ความไม่รู้ ความไม่รู้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง พระพุทธเจ้าตรัสว่า ท่านไม่เห็นว่ามีสิ่งใดอกุศล หรือความผิดอะไรที่รุนแรงเท่ามิจฉาทิฏฐิ มิจฉาทิฐิคืออะไร มิจฉาทิฐิคือความเห็นที่ผิด กิเลสตัวอื่นอย่างราคะ หรือโทสะ โกรธเขา ยังไม่แรง แต่ความโกรธมันให้ความเผ็ดร้อนที่ใจเรา ให้ความทุกข์มาก เหมือนไฟแผดเผาใจเรา แต่ความร้ายแรงผลโทษของความโกรธ ไม่ร้ายแ...
รักษาศีลไว้ อย่าให้ผลประโยชน์ มาให้ศีลเราด่างพร้อย เมื่อมีศีลแล้ว ทำสมาธิไว้ เหนื่อยก็พักผ่อน ทำสมาธิเพื่อการพักผ่อน ใจจะได้สดชื่น ใจจะได้มีพลัง ใจมีกำลัง ใช้ทางโลกก็ได้ ใช้ทางธรรมก็ได้ จิตฟุ้งซ่าน คิดอ่านทางโลกก็ไม่เฉียบคม ทางธรรมก็จะฟุ้งซ่าน ไม่มีแรง ทำให้มีแรงมากพอที่จะเกิดอริยมรรค -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ ศาลาประสานวิเทศธรรม 16 พฤศจิกายน 2565
“นักปฏิบัติจนถึงวันหนึ่งจะรู้ว่า ที่สู้อยู่ทุกวันนี้ สู้ทีละยก ทีละขณะ ว่าขณะนี้กุศลจะชนะ หรืออกุศลจะชนะ คล้ายกับขณะนี้จะตื่นหรือจะหลับ ขณะนี้จะหลงหรือจะรู้ หรือจะเพ่งหรือจะแพ้ทางกิเลสตัวไหน จะพบว่าตั้งแต่เช้าถึงเย็นแค่ระมัดระวังตัวไปเรื่อยๆ คอยให้มีสติคุ้มครองรักษาจิตไปเป็นช่วงๆ ให้ไม่ถูกกิเลสที่ร้ายกาจต่างๆ มาครอบงำใจ ให้ไปทำความชั่ว พูดชั่ว คิดชั่ว" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 19 ตุลาคม 2565
ไปสำรวจตัวเอง ว่าเรามีอะไรบ้างที่ยังไม่ได้ละ ที่สมควรละยังไม่ได้ละ ที่สมควรลดยังไม่ได้ลด ความเข้าใจอะไรผิดๆ ที่เรามีต่อธรรมะ เราก็ไปพิจารณาดู ความงมงายต่างๆ ที่เราทำตามความเชื่อ คิดไปเองว่าทำอย่างนี้ถึงจะได้มรรคผลด้วยความรวดเร็ว เราก็ไปใคร่ครวญ อะไรสมควรทำ อะไรไม่สมควรทำ สมควรทำที่แค่ไหน ไปพิจารณา แล้วการภาวนาจะง่ายจะไม่ยากเท่าใด ถ้าติดกับอยู่ที่ความคิดความเห็นต่างๆ ที่ไม่ถูกตรง ผิดตั้งแต่ข้อหนึ่งคือข้อสัมมาทิฏฐิ พอสัมมาทิฏฐิในเบื้องต้นด้วยความคิดมันผิด ที่เหลือผิดทั้งหมด สิ่งเหล่านี้ก็ต้องแม่น ...
“ฟังแล้วพิจารณาใคร่ครวญธรรมะ ในเบื้องต้นต้องคิดตามเสร็จแล้วลงมือปฏิบัติ พอลงมือปฏิบัติก็จะค่อยๆ เข้าใจ สิ่งต่างๆ มากขึ้นตามลำดับ ค่อยๆ เรียนไปเรื่อย ค่อยๆ เห็นสิ่งที่ผิด พอเห็นสิ่งที่ผิดมากขึ้นก็จะถูกมากขึ้นไปตามลำดับ" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 7 กันยายน 2565
คนที่เขาดีก็ไม่ได้ดีเอง เขาฝึกตัวเขามา คนที่ชั่วเขาก็ไม่ได้ชั่วเอง มันเป็นความคุ้นชินที่สะสมความชั่วมาทุกภพทุกชาติ จิตที่อ่อนแอตามใจกิเลส มันไม่ได้อ่อนแอเอง เราก็ฝึกมันมาเหมือนกัน ฝึกที่จะโอนอ่อนผ่อนตาม นิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก และทุกครั้งที่เราตามใจกิเลส กำลังของกิเลสนั้นก็จะแรงขึ้นๆ เราจะคล้อยตามมันง่ายขึ้น ยอมมันมากขึ้น ฉะนั้นแต่ละคนต้องมีอุบาย มีวิธีการฝึกตัวเอง เราก็ไปตั้งกฎให้ตัวเองที่พอจะทำได้ เลือกเป้าหมายในชีวิตทีละนิดทีละหน่อย ทุก 3 เดือนทุก 6 เดือน เราจะทำอะไรที่มันยากขึ้นมานิดหนึ่งในชีว...
สู้ไปจนคล้ายกับค่อยๆ เห็นความเป็นธรรมดา ของความเสื่อมและความเจริญ ค่อยๆ เห็นความเป็นธรรมดาของจิต ซึ่งมันจะปรุงสุขบ้าง ทุกข์บ้าง ดีบ้าง ชั่วบ้าง ฟุ้งซ่านบ้าง หดหู่บ้าง ดีใจบ้าง เสียใจบ้าง อนุโมทนาบ้าง อิจฉาบ้าง รักบ้างเกลียดบ้าง กับคนๆ เดียว บางขณะคิดถึงก็รักขึ้นมา บางขณะคิดถึงก็โกรธขึ้นมา บางขณะคิดถึงก็เบื่อขึ้นมา เห็นอย่างนี้เรื่อยๆ จนจิตมันชิน มันเห็นว่าความปรุงแต่งพวกนี้ คิดขณะหนึ่งขณะหนึ่งความรู้สึกก็เกิด ความคิดเปลี่ยนเล็กน้อยความรู้สึกก็เปลี่ยนอีก จนรู้สึกว่าคล้ายกับจนรู้สึกว่าไม่อยากจะถือ...
"ดูไปเลย ดูสภาวธรรมไปเลย มีอะไรเกิดขึ้นก็ดูไป ดูถูกบ้าง ดูผิดบ้าง ไม่เป็นไรหรอก เริ่มต้นก็หัดดูจนจิตจำสภาวะได้ แล้วถึงจุดหนึ่งที่จิตจำสภาวะได้ พอสภาวะนั้นเกิดขึ้น สติก็เกิด พอสติเกิด สมาธิที่ถูกต้องก็เกิด วิธีแบบนี้เป็นวิธีที่ง่ายๆ สำหรับคนที่ไม่มีเวลาทำสมาธิเยอะ มีเวลาน้อย" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 17 สิงหาคม 2565
"แต่ละคนมีกิเลสที่ตัวเองแพ้ คล้ายว่าถ้าเจอตัวนี้เป็นอันว่าสู้ไม่ค่อยไหวต้องคล้อยตาม แต่ไม่ใช่ให้เราใช้เหตุผลนี้มาเป็นข้ออ้างในการตามใจกิเลส หลักต้องแม่น เราต้องรู้ว่าวัตถุประสงค์ของศีล ถึงแม้ว่าเป็นไปเพื่อควบคุมพฤติกรรมภายนอกคือกายกับวาจา แต่หัวใจของศีลจริงๆ คือเป็นไปเพื่อการชำระล้างกิเลส เราเรียนว่าผลของศีลของทาน จะได้ภพภูมิที่ดี ได้มีความสุขทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ นั่นเป็นผลพลอยได้ ปลูกต้นอะไรก็ต้องได้ผลของต้นนั้น แต่ชาวพุทธแท้เรารักษาศีลเพื่อขัดเกลากิเลสของเรา คุณธรรมตัวนี้ต้องมี ไม่อย่างนั...
"เราก็ภาวนาของเราไป จนถึงจุดไหนที่ผู้แสดงธรรมปรารภธรรมะ หรือพูดถึงจุดที่เราติดขัดติดข้องอยู่ หรือจุดที่จิตมันสนใจ จิตก็จะตื่นตัวขึ้นมารับธรรมะในช่วงนั้น ช่วงเวลาที่เหลือเราก็อยู่กับตัวเราเอง ไม่ส่งจิตออกนอก มีเสียงธรรมะคลอเคลียอยู่ เราก็ฟังไปเรื่อย ไม่ใช่เราฟัง จิตฟัง จนถึงจุดหนึ่งที่ภาวนาพอจะเป็นแล้ว เวลาฟังธรรมเป็นเวลาที่เราพอจะอยู่กับเนื้อกับตัว ไม่ส่งจิตออกนอก ธรรมะเพื่อการปฏิบัติไม่ใช่ฟังจบแล้วค่อยไปปฏิบัติ ธรรมะเพื่อการปฏิบัติ คือปฏิบัติเดี๋ยวนี้" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ 6 กรกฎาคม 2565...
ตั้งเป้าใหม่ อย่างอื่นช่างมันก่อน เราจะมีวิหารธรรมให้ได้ จะใส่ใจไม่ละเลยที่จะมีวิหารธรรม ทำตรงนี้ได้ เดี๋ยวอย่างอื่นมันตามมาเอง ทำตรงนี้ไม่ได้ แต่อยากเจริญวิปัสสนา อยากให้จิตตั้งมั่น ได้มรรคผลไวๆ เหมือนอะไรเหมือนขึ้นต้นไม้จากทางยอด ไม่ได้ขึ้นจากด้านล่าง เป็นไปไม่ได้ พระพุทธเจ้าตรัสอย่างไรก็ต้องอย่างนั้น สติปัฏฐานทุกหมวดเริ่มต้นจากมีวิหารธรรม มีวิหารธรรมไม่ใช้เพื่อจะสุขจะสงบจะสบาย เพื่อให้ใจอยู่กับวิหารธรรมแล้ว ก็มีความสุขอิ่มเอิบอยู่แค่นั้น ไม่ใช่ มีวิหารธรรมแล้ว ลำดับต่อไปมีความเพียรแผดเผากิเลส...
"พวกเราไปดูกิเลสของเราให้มาก การทำบุญทำทาน การรักษาศีลของเรา มันมีอะไรอยู่เบื้องหลัง การทำสมาธิ การเจริญปัญญา มีอะไรอยู่เบื้องหลังไหม การเจริญปัญญากระทั่งอยากได้ความรู้ ก็มีโลภะอยู่เบื้องหลัง การทำสมาธิถ้ามีความอยากจำนวนมากอยู่เบื้องหลัง สมาธิก็ไม่สะอาด เพราะฉะนั้นก็ดูกิเลสของเราไป แล้วพฤติกรรมทางกาย วาจา การสร้างสมบุญบารมีของเราก็จะเพิ่มเร็ว แต่ละคนถ้าเบื้องหลังหมายถึงว่า ใจที่สะอาดในการทำอะไรไม่เท่ากัน จ่ายเงินเท่ากันได้ผลของบุญไม่เท่ากัน ลงทุนลงแรงสร้างความดีภายนอกเท่ากัน แต่ใจไม่เท่ากัน ผลต่...
ให้ฟังธรรมะที่หลวงพ่อเทศน์ซ้ำๆ อดทนฟังไป แล้วก็ทำอย่างที่ครูบาอาจารย์แนะนำ รักษาศีล ทำในรูปแบบทุกวัน และเจริญสติในชีวิตประจำวัน ฟังธรรมทุกวันเพื่อปรับสัมมาทิฏฐิของวิธีการปฏิบัติ เพื่อจะให้ค่อยๆ เข้าใจว่าทำเหตุอย่างนี้จะมีผลอย่างนี้ ต้องการผลอย่างนี้ ต้องทำเหตุอย่างนี้ ฟังไปด้วยภาวนาไปด้วย แล้วเราจะค่อยๆ พัฒนาขึ้นบนเส้นทางธรรมะ ความสะอาด ความเข้าใจโลกมากขึ้น ความทุกข์จะลดน้อยลงตามลำดับ เคยทุกข์ยาวก็จะทุกข์สั้น เคยยึดมากก็จะยึดน้อยลง เคยโง่มากก็จะโง่น้อยลง จนถึงวันหนึ่งก็จะฉลาดเต็มที่ เรียกว่า 'โล...
สมาธิที่ถูกต้อง ใจรู้ตื่น เบิกบาน คล่องแคล่ว ว่องไว ปราดเปรียว นุ่มนวล ไม่ขี้เกียจ ไม่หนัก ไม่แน่น ไม่แข็ง ไม่ซึม ไม่ทื่อ ถ้าเราฝึกแล้วเรารู้สึกว่าเราได้สมาธิ เราทรงสมาธิอยู่ เราลองสังเกตดูว่า ถ้าจิตเราซึม จิตเราหนัก จิตเราแน่น จิตเราแข็ง จิตเราซึม จิตเราทื่อ จิตเราขี้เกียจ อย่างนี้แปลว่า สมาธิที่ฝึกคงไม่ใช่สมาธิที่ถูกต้องแบบพุทธ ที่ได้ใจที่เป็นพุทธะ เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ที่เป็นบาทเป็นฐานของการเจริญปัญญา ที่จะเห็นรูปนามกายใจสภาวธรรมต่างๆ สังขารธรรมต่างๆ เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง ถูกบีบคั้นใ...
ทางรอดอยู่ที่ไหน ทางรอดอยู่ตรงไม่ลอยขึ้นและไม่จมลง อยู่ที่ทางสายกลาง อยู่ที่รู้ทันความสุดโต่งสองด้านไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่รู้ทันความสุดโต่งสองด้าน มันจะได้ใจที่เป็นปกติขึ้นมา ใจที่เป็นปกตินี้ มันจะมีคุณสมบัติพิเศษอันหนึ่ง ที่จะเป็นผู้รู้ เป็นผู้ดู ไม่ถูกความสุขย้อม ไม่ถูกความทุกข์ย้อม ไม่ถูกกุศลย้อม ไม่ถูกอกุศลย้อม มันจะเป็นผู้เห็นว่า สุขทุกข์มาแล้วก็ไป ดีชั่วมาแล้วก็ไป มันจะเป็นผู้เห็นว่า ใจก่อนหน้านี้ไปเกิดทางตา ไปเกิดทางหู ไปเกิดทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ ไม่ได้จิตที่เป็นธรรมดาแบบนี้ ไม่ได้จ...
อะไรๆ ในโลก ทั้งความสุข ทั้งความทุกข์ ทั้งความดี ทั้งความชั่ว เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะเท่านั้น ชั่วขณะของความรับรู้ของใจของวิญญาณขันธ์มันทำงาน มองในมุมนี้ถ้าเราเห็นสภาวะแบบนี้เรื่อยๆ เห็นจริงๆ เราจะพบว่าโลกนี้ไม่มีอะไรมาก มันมีแค่ว่าเป็นกระบวนการกระทบผัสสะไปเรื่อยตั้งแต่เช้าจนเย็น กระทบผัสสะแล้วจิตมันก็ปรุงสุข ทุกข์ ดี ชั่วไปเรื่อยๆ สลับกันไปสลับกันมา ของที่ผุดขึ้นแค่ชั่วคราวเข้าสู่ความรับรู้ของใจชั่วคราว มาแล้วไป เกิดแล้วดับ -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 25 พฤษภาคม 2565
"อยากจะบรรลุมรรคผลก็ต้องสู้กับกิเลส เครื่องมือในการสู้กิเลสที่สำคัญมากอันหนึ่ง คืออดทน นอกจากอดทนต่อแรงบีบคั้นของกิเลสที่จะทำให้ทำความชั่ว อดทนที่จะทำในรูปแบบ อดทนที่จะสร้างความดี ขัดเกลาตัวเองในทุกๆ อย่าง คนที่จะเจริญก้าวหน้าในธรรมะได้ มันต้องมีความอดทนจริงๆ ถ้าพวกเราอดทนต่อแรงบีบคั้นของกิเลสได้ พวกเราจะเจริญรุ่งเรืองกว่านี้มาก" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 16 กุมภาพันธ์ 2565
"เราไม่ได้เห็นสภาวธรรม เพื่อจะเห็นสภาวธรรม เราเห็นสภาวธรรม เพื่อจะเห็นไตรลักษณ์ของสภาวธรรม เพียงแต่ไตรลักษณ์มันอยู่ที่สภาวะ มันจึงต้องเห็นสภาวะก่อน พอเห็นสภาวะแล้ว สภาวะนั้นแสดงความจริงให้ดูในมุมใดมุมหนึ่ง ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง ไม่เป็นไปตามสั่ง เราจะค่อยๆ เห็นความจริงของมัน" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 11 พฤษภาคม 2565
"นักปฎิบัติต้องรู้จักสังเกตว่า หลังจากที่เจริญวิปัสสนาไปสักช่วงหนึ่งแล้ว แรงมันยังพออยู่ไหม ที่จริงคือตอนที่เจริญวิปัสสนาไปสักช่วงหนึ่ง ถ้าแรงเราไม่พอและเรายังฝืนเจริญวิปัสสนา ใจมันจะฟุ้ง ออกข้างนอกแล้ว มันจะไม่เข้าฐาน นักปฏิบัติถ้าเจริญวิปัสสนาเป็นแล้วและแรงมันไม่พอ มันจะเกิดวิปัสสนูปกิเลส" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 19 มกราคม 2565
"การทำจิตของตนให้ผ่องแผ้วก็คือ การเจริญปัญญานั่นเอง คือการเจริญวิปัสสนา แต่เจริญวิปัสสนาได้ต้องมีเครื่องมือ มีสติ มีสมาธิที่ถูกต้อง มีจิตที่ตั้งมั่น มีจิตที่มีกำลังด้วย นักปฏิบัติจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเราทั้งหลายมุ่งไปข้อ 3 กันมาก มุ่งไปทำจิตของตนให้ผ่องแผ้ว ด้วยการมุ่งเจริญปัญญา แต่ละเลยองค์ธรรมพื้นฐานก่อนหน้า ที่จะถึงการทำจิตของตนให้ผ่องแผ้ว" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 13 เม.ย. 2565
"ความเป็นเราในวันนี้ รวมทั้งสิ่งที่เราเจอ ยุติธรรมตามเหตุปัจจัยต่างๆ ที่เราฝึก ที่เราทำ ที่เราสะสมมา แต่ตั้งแต่ขณะจิตตอนนี้เป็นต้นไปมันเลือกได้ ว่านับแต่นี้ จะทำเหตุดีหรือจะทำเหตุไม่ดี จะภาวนาอยากออกจากโลก อยากพ้นโลก ไม่สู้กิเลสพ้นไม่ได้ ต้องอดทน ฝึกเอา" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 16 มี.ค. 2565
"ในการเจริญสติปัฏฐาน สิ่งที่เราต้องมีในเบื้องต้นคือมีวิหารธรรม คือให้มีอะไรสักอย่างหนึ่งในกาย เวทนา จิต ธรรม ให้เป็นเครื่องระลึกของสติ เป็นเครื่องรู้ของจิต หมายถึงให้มีบางอย่างที่สติเราระลึกรู้ได้เรื่อยๆ มีอารมณ์บางอย่างในกาย เวทนา จิต ธรรม ที่เป็นเครื่องรู้ของใจของเรา เป็นวิหารธรรม" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 1 ธันวาคม 2564
