การมีความเพียรคือ มีความเพียรที่จะลดละกิเลส มีความเพียรที่จะทำให้กิเลสที่เกิดขึ้นแล้วดับลง กิเลสที่ยังไม่เกิดอย่าให้มันเกิด มีความเพียรที่จะมุ่งทำให้กุศลต่างๆ ที่ยังไม่เกิดให้เกิดขึ้น กุศลที่เกิดขึ้นแล้วทำให้มันเจริญมากยิ่งๆ ขึ้น เราปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติหัวใจอยู่ตรงนี้ -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 2 ต.ค. 64
เรียนหลักในการภาวนาที่จำเป็นทุกตัวให้แม่นว่า ที่เรามาภาวนาเพื่ออะไร แล้วจะต้องทำอย่างไร อย่างภาวนาเพื่ออะไรเราก็ต้องรู้ว่า วัตถุประสงค์ของพระพุทธศาสนา เป็นไปเพื่อความพ้นทุกข์สิ้นเชิง เราก็ต้องรู้ว่าสิ่งที่เราต้องเรียนก็คือ มีบทเรียน 3 บทเท่านั้น คือศีล สมาธิ ปัญญา ทำอะไร เพื่ออะไร และก็วัดได้ว่า พิจารณาตัวเองเทียบเคียงสภาวะได้ว่า สิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้มันถูกหรือมันผิด -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 17 พฤศจิกายน 2564
“ทุกคนต้องมีอารมณ์กรรมฐานเป็นเครื่องระลึกไว้ คำว่าเครื่องระลึกต้องชัดเจนว่า เครื่องระลึกเป็นเครื่องช่วยให้ใจไม่วิ่งไปที่นั้นที่นี้ ให้ใจนั้นมีบ้าน ตัวนี้เป็นตัวช่วยให้เรามีสมาธิ แต่ต้องรู้ว่าเมื่อใดก็ตามที่เราจงใจมาก อยากที่จะอยู่กับเครื่องระลึกเหล่านี้มากเกินไป จิตจะเคลื่อนไปหาอารมณ์กรรมฐาน ขณะที่จิตเคลื่อนเข้าไปแช่ในอารมณ์กรรมฐาน จิตส่งออกนอกเรียบร้อยแล้ว” -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 30 สิงหาคม 2564
“ยิ่งภาวนาคุณภาพของการภาวนาเรายิ่งดีมากขึ้นเท่าใด ความเข้าใจในตัวทุกข์ หรือความเข้าใจในขันธ์ของเรา ก็จะชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ และจะทุกข์น้อยลงเรื่อยๆ ความทุกข์ที่น้อยมันสัมพัทธ์กับความฉลาด คือความเข้าใจในรูปนามกายใจของตัวเองนั่นแล” -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 29 กันยายน 2564
"ตาเห็นรูปความรู้สึกก็เกิด หูได้ยินเสียงความรู้สึกก็เกิด จมูกได้กลิ่นความรู้สึกก็เกิด ลิ้นรับรสความรู้สึกก็เกิด กายกระทบสัมผัสความรู้สึกก็เกิด ใจนึกคิดปรุงแต่งความรู้สึกต่างๆ ก็เกิด สุขบ้างทุกข์บ้าง ดีบ้างชั่วบ้าง ที่พูดมาทั้งหมดนี้คือธรรมะทั้งหมด ธรรมะที่แสดงตัวเปิดเผยอยู่ตลอดเวลา อยู่กับร่างกายของเรา อยู่กับจิตใจของเรา" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 3 พฤศจิกายน 2564
"รู้เท่าทันกิเลสที่เกิดขึ้น หลังจากที่กระทบผัสสะ พอมีสติรู้เท่าทันกิเลส กิเลสก็ดับลง พอกิเลสดับลง ใจเราไม่ถูกกิเลสย้อม ใจเราก็มีสภาวะของใจที่เป็นปกติ เป็นใจที่มีศีล สมาธิเกิดทันที เพราะศัตรูของสมาธิก็คือกิเลส ศีลที่เป็นฐานของสมาธิจริงๆ ควรจะเป็นศีลอันนี้ ไม่ใช่เป็นศีลที่พวกเรามาดูทีละข้อๆ แล้วก็มาพิจารณาว่า ทำอะไรได้แค่ไหนถึงเรียกว่าไม่ผิดศีล" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 18 สิงหาคม 2564
"สิ่งที่จะเป็นเครื่องประกันว่าตายไป เราจะได้เกิดเป็นมนุษย์อีกขั้นต่ำในสุขติภูมิ คือศีล ไม่ใช่ทาน ทานทำมากๆ ไม่รับรองว่าคุณจะไม่เกิดในอบายภูมิ สุนัขรวยก็มีเคยเห็นไหม สุนัขเกิดในบ้านเศรษฐี คือทำทานมาก อย่างอื่นไม่ได้ทำ สูงกว่านี้เป็นเรื่องสติ เรื่องสมาธิ เรื่องปัญญา มีแต่ว่าต้องทำเอาเองทั้งสิ้น" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 4 สิงหาคม 2564
"เคล็ดลับหรือหัวใจที่จะพ้นออกจากโลก คือ เห็นทุกข์เห็นโทษ เห็นความไม่เที่ยงของร่างกายจิตใจ เห็นทุกข์เห็นโทษของรูปนาม เห็นทุกข์เห็นโทษของธาตุของขันธ์ ไม่ใช่ปรุงแต่งรูปนามกายใจ ปรุงแต่งธาตุขันธ์ ให้สุข ให้เที่ยง ให้ดี ให้สงบ ให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ จะเห็นทุกข์เห็นโทษของร่างกายจิตใจ ก็ต้องไม่ลืมร่างกายจิตใจ ไม่ลืม ไม่ใช่แปลว่าเพ่ง คำว่าไม่ลืมคือใส่ใจ ระลึกรู้เนืองๆ สบายๆ ไม่ใช่บังคับกายบังคับใจ" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 2 กันยายน 2564
"เราเดินมาด้วยขณิกสมาธิ หลงแล้วรู้ๆ เพียงแต่ว่า หลงแล้วรู้ เกิดขึ้นถี่ๆ เกิดขึ้นบ่อยๆ ตัวรู้จะทรงอยู่ได้เป็นช่วงๆ คล้ายว่าไม่ใช่แค่ขณะเดียว หลงแล้วรู้ๆ ไปเรื่อยๆ เกิดขึ้นต่อๆ กัน มันจะมีลักษณะคล้ายๆ คนที่เขาออกจากฌาน แล้วตัวรู้มันทรงอยู่ แต่ว่าคนที่ออกจากฌาน ตัวรู้จะทรงอยู่นาน นานก็ไม่เกิน 7 วัน ตัวรู้ของเราทรงอยู่ 3 นาที 5 นาที 1 นาที 3 นาที 5นาที ก็พอแล้ว ขณะที่จิตผู้รู้เกิดขึ้นจริงๆ แล้วใจตั้งมั่น แยกออกมาเป็น ผู้รู้ ผู้ดู ขณะนั้นการเจริญปัญญาจะมีคุณภาพมาก" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมปร...
"นักภาวนาต้องเข้มแข็ง เข้มแข็งไม่ใช่ว่าโลภมาก ไม่ใช่เพ่งจ้องตัวเองตลอดเวลาแบบสายตาไม่กระพริบ อย่างนี้ไม่ถูก อย่างนี้คือเราถูกกิเลสหลอกแล้ว มีความโลภอยากจะเจริญมากไป หลงไปก็ไม่ถูก เพ่งไว้ก็ไม่ใช่ แค่รู้สึกอย่างเป็นธรรมชาติเป็นธรรมดา จนถึงจุดหนึ่งจะค่อยๆ เข้าใจมากขึ้นเอง ว่าร่างกายจิตใจนี้ สั่งไม่ได้ บังคับไม่ได้" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 26 สิงหาคม 2564
“จิตส่งออกนอก ไปรับรู้อารมณ์ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ใจก็คือลงไปคิด เราแค่มีสติรู้ทันเฉยๆ มีสติรู้ทัน รู้ด้วยใจที่เป็นกลาง ใจก็จะอยู่กับเนื้อกับตัว สมาธิที่ถูกต้องก็เกิดขึ้นเลย ไม่มีความจำเป็นจะต้องดึงไว้หรือรั้งไว้” -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 21 กรกฏาคม 2564
“ไม่ว่าเรารักษาอารมณ์ที่เราชอบอย่างไร ถึงจุดหนึ่งก็ดับไป ไม่ว่าเราไม่ชอบอย่างไร พยายามกำจัดมันอย่างไร บางทีมันก็ไม่ได้ดับตามความอยากของเรา ทำไมมันไม่ดับตามความอยากของเรา เพราะมันดับตามเหตุ เพราะฉะนั้นทุกสิ่งมีเหตุก็เกิด หมดเหตุก็ดับ นักปฏิบัติจะค่อยๆ ภาวนา จนค่อยๆ เห็นความจริงเหล่านี้ และยอมรับความจริงอันนี้” -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 7 กรกฎาคม 2564
"ถ้าเราไม่ปฏิบัติ เราจะไม่มีวันเข้าใจ ธรรมะไม่ได้เรียนให้เข้าใจได้ ด้วยการคิดเอาฟังเอา ในเบื้องต้นฟังเพื่อให้เข้าใจวิธีการปฏิบัติ แล้วก็คิดพิจารณาตามความสามารถของเรา เวลาที่เราเข้าใจด้วยการคิด ยังไม่ถูกจริง แต่อาศัยความที่เราเข้าใจด้วยการคิด เราไปทดลองทำ ไปทดลองทำแล้วเราจะค่อยๆ เห็นว่าที่จริงมันไม่ใช่ มันไม่ได้ แต่ฝึกไปเรื่อยๆ สติ สมาธิ ปัญญา จะค่อยๆ พัฒนาขึ้น คุณภาพของจิตจะค่อยๆ เปลี่ยนไปตามระยะเวลาของการฝึก สิ่งเหล่านี้นักปฏิบัติจะเห็น แล้วก็เข้าใจได้ด้วยตนเอง" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรร...
"นักปฏิบัติต้องคอยเรียนรู้กิเลสของตัวเองให้มากๆ ที่จริงคู่ต่อสู้ ศัตรูของเรามีสิ่งเดียว ไม่ใช่คนที่เราเกลียด คนที่แกล้งเรา คนที่นินทาเรา คนที่หักหลังเราทรยศเรา ศัตรูของเราคือกิเลสของเราเอง เราทุกข์ก็เพราะกิเลสของเรา ไม่ใช่ทุกข์เพราะคนอื่น ฉะนั้นคอยรู้เท่าทันกิเลสของเราไป" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 2 มิถุนายน 2564
"ไม่ต้องคิดว่าถูกหรือผิด ใช่หรือไม่ใช่ ไม่ต้องคิดว่าอันนี้เป็นกุศลหรือเป็นอกุศล เป็นสุขหรือเป็นทุกข์ ให้ลืมไป เพราะกุศล อกุศล สุข ทุกข์ เฉยๆ เหล่านี้มันเป็นบัญญัติ เราตั้งชื่อให้มันว่าอย่างนี้เรียกว่าสุข ตั้งชื่อให้มันว่าอย่างนี้เรียกว่าทุกข์ ตั้งชื่อให้มันว่าอย่างนี้เรียกว่าเฉยๆ และตั้งชื่อให้มันว่าอย่างนี้เรียกกุศล อย่างนี้เรียกอกุศล เราลืมพวกนี้ไปก่อน เราแค่เห็นของจริงด้วยใจเรา คือหัดรู้สึกอย่างเดียว" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 19 พฤษภาคม 2564
"พอมีโลภะมีแต่ความอยากดี ก็มุ่งปรุงแต่งร่างกาย มุ่งปรุงแต่งจิตใจ มีแต่ความคิดว่า ทำอย่างไรถึงจะดี ทำอย่างไรถึงจะได้มรรคผล ทำอย่างไรการภาวนาถึงจะก้าวหน้า มีแต่ว่าทำอย่างไร ทำอย่างไร ทำอย่างไร พอคิดว่าทำอย่างไรแล้ว ก็ตัดสินใจว่าทำอย่างนี้ พวกเราก็ลงมือทำตามที่พวกเราคิด การปฏิบัติไม่ใช่อย่างนี้ การปฏิบัติไม่ใช่ปรุงแต่ง" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 5 พฤษภาคม 2564
หัวใจของการปฏิบัติ มุ่งอยู่ที่การเรียนรู้ตัวเอง ศึกษาร่างกายจิตใจของตัวเองจนเข้าใจ ความเข้าใจก็มีเป็นลำดับๆ ไป พระพุทธเจ้าท่านตรัสเนืองๆ พระสงฆ์สาวกต่างๆ พูดสิ่งเหล่านี้เนืองๆ ว่า “เพราะเห็นความเป็นจริง จึงเบื่อหน่าย เพราะเบื่อหน่าย จึงคลายกำหนัด คลายความยึดถือ เพราะคลายความยึดถือ จึงหลุดพ้น” หัวใจอยู่ที่ “เพราะเห็นความเป็นจริง” ส่วนจึงเบื่อหน่ายแล้วคลายกำหนัดนี้เป็นผลแล้ว เพราะเห็นความเป็นจริงนี้เอง คือหัวใจ คือเนื้อหาหลัก คือสิ่งที่เรามุ่งที่จะปฏิบัติจริงๆ คือการศึกษาร่างกายจิตใจตัวเอง หรือมุ่...
ความแตกต่างระหว่างสมถะกับวิปัสสนาอยู่ตรงนี้ สมถะมุ่งที่การแก้อาการ ส่วนวิปัสสนา หัวใจของมันอยู่ที่การไม่แก้อาการ จะไม่แก้อาการได้ จิตเราต้องทรงพลังต้องตั้งมั่นแล้ว สติต้องดีพอสมควร สมาธิก็ต้องดี คล้ายพื้นฐานพวกนี้ต้องดีก่อน พอพื้นฐานดี ใจตั้งมั่นทรงตัวอยู่ได้ คือ จิตเป็นผู้รู้เป็นผู้ดู เราไม่แทรกแซงแก้ไข อารมณ์ทุกอารมณ์มา ดีก็ได้ชั่วก็ได้ สุขก็ได้ทุกข์ก็ได้ เบื่อหดหู่ เซ็งหรืออะไรก็แล้วแต่ เราไม่แก้อาการแล้ว เพราะจิตเรามีคุณสมบัติที่ดีพอแล้ว พร้อมที่จะเจริญปัญญาที่จะเห็นสภาวะธรรมต่างๆ มาแล้วไป เ...
สักการะในฐานะท่านที่ทรงคุณงามความดี ไม่ใช่สักการะเทวดา แล้วก็ขออย่างนั้นอย่างนี้ พวกเราขอมากๆ เทวดาคงจะมึนเหมืนอกัน เพราะวันหนึ่งมีคนขอเป็นจำนวนมากมาย ขอทุกเรื่อง ถ้าเทวดาอยากช่วยจริงๆ เทวดาคงจัดสรรให้ไม่ค่อยไหว ไม่ค่อยทัน เพราะฉะนั้นเป็นเรื่องของทิฏฐิที่ถูกต้อง ต้องเข้าใจว่า ศาสนาพุทธเป็นศาสนาของคนที่พึ่งตัวเอง อยากรวย ต้องรู้จักทำมาหากิน รู้จักอดออม รู้จักเก็บเงิน หาเงินแล้วรู้จักรักษาเงินเหล่านั้นไว้ ใช้จ่ายอย่างมีเหตุผล ไม่คบคนชั่วเป็นมิตร ถึงจะมีโอกาสรวย -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประ...
"สติปัฏฐานเริ่มต้นด้วยหมวดใดหมวดหนึ่ง เริ่มไปในบรรพใดก็ได้ ให้เริ่มไป พอสติตัวจริงเกิด เราหัดรู้หัดดูไปเรื่อยๆ มันจะค่อยๆ ขยายความรับรู้ ความสามารถในการเห็นสภาวะไปเรื่อยๆ จากร่างกาย จะเห็นเวทนาทางกาย ดูจิตเห็นสังขาร เห็นปรุงดีปรุงชั่ว เห็นจิตปรุงสุขปรุงทุกข์ ดูไปมากๆ คนไหนเริ่มจากจิต ช่วงหนึ่งจะเห็นร่างกาย เพราะเวลาที่ร่างกายกระทบผัสสะ ความรู้สึกก็เกิด หรือดูร่างกายไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันก็รู้จิต เพราะร่างกายที่เคลื่อนไหวเพราะจิตสั่ง คือเรียนเป็นมาตรฐานเหมือนกันทุกคน แต่เวลาไปฝึกทางใครทางมัน ตัวใครต...
"การบรรลุธรรมของบุคคล มันไม่เป็นไปตามความต้องการของบุคคล ไม่เป็นไปตามกิเลส ความอยากของเรา มีหน้าที่ทำเหตุไป ในมรรคมีองค์แปด เริ่มตั้งแต่สัมมาทิฏฐิ มีหน้าที่ฟังธรรมที่ถูกต้อง ให้เข้าใจหลักการปฏิบัติที่ถูกต้อง เข้าใจว่าทุกข์ให้รู้ คือรูปนามให้รู้ ไม่ใช่ไปดัดแปลง ไปแก้ไข ไปแทรกแซง ไปปรุงให้มันดี ไปจงใจทำให้มันดี สมุทัยคือความอยากต่างๆ ตัณหาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา สมุทัยให้ละ นิโรธคือความดับทุกข์หรือพระนิพพาน มีหน้าที่ทำให้แจ้ง หรือไปเห็นมัน ไม่มีหน้าที่ทำพระนิพพานให้เกิดขึ้น หน...
"ถ้าเราใช้วิธีการเรียนรู้ด้วยการดัดแปลงให้ดีตลอด ถึงอย่างไรก็ไม่มีวันเข้าใจ เพราะเริ่มต้นพวกเราก็หลอกแล้ว เราต้องการศึกษาธรรมชาติของสิ่งใด เราต้องไม่ดัดแปลงธรรมชาติของสิ่งนั้น ปล่อยให้สิ่งที่เราต้องการศึกษา ทำงานอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วสังเกตมัน ดูมันอย่างที่มันเป็น จนเข้าใจพฤติกรรมของมัน จนเข้าใจลักษณะของมัน การศึกษาสังเกตร่างกาย จิตใจของเรา โดยที่ปล่อยให้มันทำงานเอง อย่างเป็นธรรมชาติ อย่างนี้เรียกว่าการภาวนา และปัญญาที่เกิดขึ้นจากการสังเกตจนเข้าใจ เรียกว่า ภาวนามยปัญญา ปัญญาอย่างนี้ถึงจะช่วยให้เ...
"เตือนตัวเองเรื่อยๆ ให้ตั้งอยู่บนความไม่ประมาท ทั้งทางโลกทางธรรม แล้วชีวิตจะไม่ทุกข์มากนัก คือแม้ยังไม่พ้นทุกข์ไป ก็ไม่ทุกข์มากเท่าไร อาศัยความไม่ประมาท วันหนึ่งเราจะพ้นทุกข์ไป เพราะโดยคำสอนก่อนที่พระพุทธเจ้าจะปรินิพพาน ท่านตรัสแค่ไม่กี่ประโยค รวมลงที่ความไม่ประมาทนี้เอง “ดูกรภิกษุทั้งหลาย สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา” ไม่ใช่เฉพาะภิกษุในยุคนั้น ที่สังขารเสื่อม เราทุกคนในโลกนี้เสื่อมทั้งหมด ท่านทั้งหลาย คือ ทุกคนที่ได้ฟังพุทธพจน์นี้ ให้น้อมเข้ามาใส่ตัวว่า “พวกเราทั้งหลายจงยังความไม่ประม...
"ไปทบทวนตัวเอง ว่า พวกเราตามใจกิเลส มากน้อย แค่ไหน? พวกเราเลี้ยงกิเลสตนเอง ให้มันมีกำลังบงการชีวิตของเรา มากมั้ย? ลองดูซิว่า เราจะฝึกฝนตัวเอง ยังไงบ้าง? ให้ใจเรา ค่อยๆ เข้มแข็งขึ้น มีพลังมากขึ้น สิ่งเหล่านี้ ไม่มีใครมาสอน หรือชี้เราได้ เราต้องสังเกตตัวเอง ค่อยๆ พัฒนาตัวเองขึ้นมา จำไว้นะ เส้นทางนี้ เป็นเส้นทางของคนเข้มแข็ง อดทน มุ่งมั่น" อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 30 ธันวาคม 2563
"มันไม่มีใครทำให้สติของเราเกิดได้ ถ้าเราไม่หัดดูสภาวะจนจิตจำสภาวะได้ สภาวะจำนวนมากอยู่ต่อหน้าต่อตา สติก็ไม่เกิดหรอก เพราะเราไม่เคยหัดรู้หัดดู เราไม่รู้จัก ต้องจับหลักให้แม่นว่าสติเกิดจากจิตจำสภาวธรรมได้แม่นยำ เมื่อใดก็ตามที่ยังจงใจทำให้สติเกิด ยังไม่ใช่สติตัวจริง สติตัวจริงเกิดอัตโนมัติ ไม่ได้เจตนาให้เกิด มันเกิดขึ้นเอง เพราะว่าหัดรู้หัดดูบ่อยๆ" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 6 มกราคม 64
"ต้นทุนเราไม่เท่าหลวงพ่อ ท่านสะสมของท่านมากี่ภพกี่ชาติ เรามีหน้าที่สะสมของเราให้เต็ม จะเต็มเร็วเต็มช้าขึ้นอยู่กับว่า นับตังแต่นี้เราจะดำรงชีวิตที่สอดคล้อง ที่จะทำให้ธรรมะพัฒนาขึ้น คือบารมีเพิ่มขึ้นเร็ว หรือจะดำรงชีวิตให้กำลังของอนุสัยแรงขึ้น ตรงนี้เราเลือกได้ ของเก่าเราไม่พูด เพราะทำอะไรไม่ได้แล้ว มีแต่ว่านับแต่นี้เป็นต้นไปจะทำอะไร จะใช้เวลาอย่างไร จะดำรงชีวิตอย่างไร สำคัญมาก และไม่ได้ทุกชาติที่จะมีโอกาสอย่างนี้" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 19 ธันวาคม 2563
"เราภาวนาเพื่อจะพ้นทุกข์ อย่าให้การภาวนาเป็นสาเหตุที่จะให้เราทุกข์ เช่น เราลุ้นว่าต้องดีอย่างนั้นต้องดีอย่างนี้ แล้วไม่ได้ก็เป็นทุกข์ นั่นก็ผิดแล้ว วันนี้จิตไม่มีแรง อยากให้มีแรง แล้วมีความทุกข์ ถ้ารู้ไม่ทัน ความอยากเหล่านี้ครอบงำใจ แล้วก็ทุกข์ นั้นก็ผิดแล้ว ภาวนาเพื่อจะพ้นทุกข์ จะให้การภาวนาสร้างความทุกข์ให้เราในปัจจุบัน ไม่ถูกหรอก แสดงว่าเป้าหมายหรืออะไรบ้างอย่างต้องผิดแล้ว ฉะนั้นรักษาศีล แล้วก็มีสติ จริงๆ มีสติก็มีความสุขอยู่ในปัจจุบันแล้ว เพราะเวลาที่มีความรู้สึกตัว มีสติ มีสมาธิที่ถูกต้อง ใ...
"ธรรมะ เวลาที่มันถูกต้อง กิเลสของเราต้องลดลงบ้าง มีสติเกิดขึ้นบ้าง รักษาศีลได้ง่ายขึ้น ละบาปได้ง่ายกว่าสมัยก่อน ถ้าเราภาวนาถูก เราจะละบาปอกุศลได้ โดยที่ต้องสู้กับมันน้อยลง หรือสร้างบุญ สร้างกุศลต่างๆ เราทำได้ง่ายขึ้น เราละบาปง่ายขึ้น โดยที่ใช้พลังน้อยลง ฝืนน้อยลง นี่เป็นพัฒนาการนะ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 19 ธันวาคม 2563
"นักปฏิบัติที่สมาธิดี หมายถึงสมาธิแบบลักขณูปนิชฌาน นักปฏิบัติที่สมาธิดี คือพวกที่ไหลแล้วรู้ ไหลแล้วรู้บ่อยๆ ไหลแล้วรู้ถี่ๆ ได้จิตที่ตั้งมั่นเกิดขึ้นถื่ๆ เป็นสมาธิที่ท่านเรียกว่าขณิกสมาธิ เหมาะกับพวกรเาในยุคนี้" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 23 ธันวาคม 2563
"อาจารย์สอนวิธีการ นักปฏิบัติจะต้องไปเห็นของจริงด้วยตัวเอง ตั้งแต่ฝึกสติ ฝึกสมาธิที่ถูกต้อง ใส่ใจในรูปนามร่างกายจิตใจตัวเอง แล้วก็รักษาศีลเป็นเบื้องต้น มีแต่ของที่ต้องทำเอง ทำถูกทำมากพอ ไม่ต้องถามหาว่ามรรคผลมันจะได้หรือไม่ได้ เหตุถูกผลต้องถูก" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 9 ธันวาคม 2563
