Top Hit | 14 stycznia | Dystans |

Autor: Paweł Garapich

Czyta: Paweł Garapich 

Mk 2, 1-12

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszano, że jest w  domu. Zebrało się zatem tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było  miejsca, a On głosił im naukę. I przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie  mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem,  gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których  leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: «Dziecko,  odpuszczone są twoje grzechy». A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach  swoich: «Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy,  prócz jednego Boga?» Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich:  «Czemu myśli te nurtują w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć  paralitykowi: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań,  weź swoje nosze i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma  na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci:  Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!» On wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich.  Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie  widzieliśmy czegoś podobnego».