ทาน ศีล สวรรค์ (อนุปุพพิกถาช่วงต้น)
อนุปุพพิกถา เป็นคำสอนที่จะทำให้เข้าใจเบื้องต้นของความเจริญ(สัมมาทิฏฐิเบื้องต้น)

อนุปุพพิกถา เป็นคำสอนที่จะทำให้เข้าใจเบื้องต้นของความเจริญ(สัมมาทิฏฐิเบื้องต้น)
เรื่องสำคัญที่เราทั้งหลายควรรู้และทำความเข้าใจ
ความรู้ความเข้าใจในอนุปุพพิกถา และ อริยสัจ ๔ เป็นเรื่องสำคัญสูงสุด เป็นเบื้องต้นแห่งพรหมจรรย์ เป็นก้าวแรกแห่งการบรรลุธรรม
การอบรมจิต เป็นหลักคำสอนที่สำคัญของพระศาสดา พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๒๔ หน้าที่ ๑๒๗ ปัพพัชชาสูตร
อ.แป๊ะ กล่าวธรรมชี้แนะหมู่คณะ
วิปัสสนา เป็นพุทธบัญญัติ ที่มีความหมายเหมือนกับคำว่า โยนิโสมนสิการ จิตตสังขาร ปรุงแต่งจิต สังขาร สังกัปปะ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ พิจารณาเห็นกายเวทนาจิตธรรมทั้งปวง เจริญสติปัฏฐาน เป็นการกระทำไว้ในใจอย่างแยบคาย พิจารณาใคร่ครวญไปตามความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้อง(อริยสัมมาทิฏฐิ สัญญาที่ไม่วิปลาส) ซึ่งจะทำให้เกิดดวงตา ญาน ปัญญา วิชชา แสงสว่าง คือสัมมาญาน และทำให้เกิดสัมมาวิมุตติ
พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๐ หน้าที่ ๑๐๕
วิธีการบรรลุโอกาส ๓ ประการ พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๐ หน้าที่ ๒๑๙
โพธิปักขิยธรรม คือ หนทางที่จะพาให้บรรลุช่องว่าง หรือ ธรรมชาติอันปราณีตนั้น
ความเพียรเพื่อบรรลุความจริงของแม่ชี และขบวนการบรรลุความจริง
ภิกษุผู้ไม่ฉลาด เพราะยังไม่รู้แจ้งอริยสัจสี่ประการ เพราะยังไม่รู้แจ้งธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น
ทบทวน บทเรียนเรื่องการฝึกเจริญสติ
เป็นอย่างไรกันแน่ เกี่ยวกับ พระสงฆ์ ฆ่าตัวตาย
พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๐ มหาปรินิพพานสูตร
เรื่องราวแวดล้อม เป็นเบื้องต้น เนื่องด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้า
กุศล อกุศล ความเป็นผู้ว่าง่าย ตามคำสอนพระพุทธเจ้า
พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๔ หน้าที่ ๔๔๒
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๑๐ หน้าที่ ๗๗
พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๗ หน้าที่ ๑๕๗ วักกลิสูตร
พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๘ หน้าที่ ๖๖ - ๗๐ ปฐมคิลานสูตร และ ทุติยคิลานสูตร
เสขบุคคล สัญญาวิปลาสยังมี กิจที่ต้องทำจึงยังมี กิจที่ต้องทำนั้นก็คือ แก้ไขความรู้ความเข้าใจที่วิปลาสให้ไม่วิปลาส ดังนั้นจึงต้องค่อยๆโยนิโสมนสิการ เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจที่ตรงตามความเป็นจริง โยนิโสมนสิการ หรือการมนสิการไปตามสัญญาที่ไม่วิปลาส จึงเป็นอริยมรรคที่เป็นไปเพื่อละความยึดมั่นในสิ่งทั้งปวงนั่นเอง
สนทนาถึงคุณธรรมบางส่วนของท่านจิตตคหบดี
ฝั่งนี้คือธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น ในสัตว์ทั้งหลาย โดยมากเป็นธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้นที่เป็นอกุศล ในสัตว์จำนวนน้อยนิด เป็นธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้นที่เป็นกุศล
สัมมาทิฏฐิ คือ ความรู้ในทุกข์(อริยสัจ ๔) ความรู้ว่าอะไรคือกุศล อะไรคืออกุศล ความรู้ในเรื่องอาหาร ๔ ความรู้ในปฏิจจสมุปบาท หรือความรู้ในโอกกันตสังยุต(ธรรมสิบหมวด)
สิ่งสำคัญสูงสุดที่บริษัทของพระศาสดาควรยกขึ้นมาสนทนากัน ก็คือ ปฏิปทาเพื่อให้ถึงความสิ้นทุกข์ ความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องหรือสัมมาทิฏฐิ นั้นเป็นประธาน เป็นหัวหน้าของอริยมรรค การสนทนาธรรมในเรื่องเหล่านี้ย่อมเป็นประโยชน์เกื้อกูลกันได้อย่างแท้จริง
อริยสัจ ๔ เป็นเรื่องที่เห็นแจ้งแทงตลอดได้ยาก จะเป็นลาภของผู้ที่เข้าแจ่มแจ้ง ผู้นั้นได้ดีแล้วที่แจ่มแจ้งในอริยสัจ ๔
พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๒๓ หน้าที่ ๔๗๐ เวลามสูตร
สังขารทั้งหลาย ได้แก่ กายสังขาร วจีสังขาร จิตตสังขาร เมื่อผัสสะเกิด เวทนาเกิด สัญญาเกิด จิตตสังขาร(สังขารขันธ์)เกิด จิตจึงเกิด ทิฏฐิ(มโนกรรมหรือมโนสังขาร)จึงเกิด วจีสังขาร(วจีกรรม) กายสังขาร(กายกรรม) เกิดภายหลัง
อุปาทาน(การยึดมั่น) ก็อย่างหนึ่ง อุปาทานขันธ์ (ขันธ์ที่ถูกยึด) ก็อย่างหนึ่ง แต่เมื่อมีการยึด หรือเมื่อมีอุปาทาน ย่อมยึดขันธ์ห้า ซึ่งเรียกขัฯธ์ห้าที่ถูกยึดนี้ว่า อุปาทานขันธ์ห้า นั่นเอง
ตน ของตน ล้วนคือ สักกายะ เพราะไม่รู้แจ้งทุกข์ จึงเกิดสักกาย คือ เข้าไปยึดทุกขธรรมโดยความเป็นตน ของตน