کشتی

تو اماق صندوقچه اوگیانوس ها جایی که اسرار بکر و بی نزیر به وفور پیدا میشه یه کشتی هست که قصه عجیب و غریبی داره این کشتی عظیم و جسه روی موجای بلند مثل یه حیولای با شکوه پرواز میکنه. بادبانه سفیدش مثل فرفرای از عبر تو باد میچرخن و بدنه چوبیش تو نور خرشید مثل یه دیکه علماس برگ میزنه. همه چیم توش پیدا میشه از اقامتگاه های مجلل برای افراد سروتمند گرفته تا جای متوسط اما راحت برای افراد کمشانس.

اما داستان این کشتی فقط در مورد شکوه و عظمت نیست یه ماجراجوی تمام ایاره بلاخره روز ماهود فرارسید کشتی لنگر کشید و را افتاد مسافرها تو طبقات تعین شده خودشون مستقر شدن Sarvatmando az refoho osso ishe romatkoho ye puzarhu bargeshun lezad mi bordanu. ساکنین طبقات دیگه به امکانات ناچیزی که در اختیارشون بود قانه بودن اما همشون یه سفر شگفتنگیز پیشه رو داشتن و به همین خاطر حیجان زده بودن روزها گذشت کم کم یه پچ پچ هایی در مورد نقصی که از همه پلمون شده بود چرو شد

سرنشین ها به مرور حس کردن که یه چیزی اشتباهه گرچه مطمئن نبودن که دقیقاً چه چیزی اشتباهه تا این که یه اتفاقی افتاد خبر رسید که آب از طبقات پایینی به داخلی کشتی نفوس کرده اولش چند تا قطره بود اما کم کم قطرها جمع شدن و همه جا کاملا خیست شد

مسافرهای طبقه پایین اولین کسای بودن که درگیر این ماجرا شدن اونا کارگرهای کشتی بودن که خیلی زود خودشونو بیپناه وسط یه منجلا به بزرگ دیدن با این که متصدی ها قول ایمنی و امنیت بهشون داده بودن اما وقتی فاجه رخ داد رهاشون کردن اونا هم چاره ای نداشتن جز این که شروع کنن به تخلیه آب توی این وضعیت بعضی ها با ناامیدی سعی می کردن نشدی ها را هر طور که شده مستود کنن بعضی هم دنبال یه جایی می گشتن که یه ذره بلندتر باشه و از قرخ شدن نجاتشون بده

خانواده ها دوره هم جمع شدن. عزیزاشون رو محکم بغل کردن و به هر خدایی که اعتقاد داشتن دعا می کردن یه موجزه ای اتفاق بیفته. در حالی که یه سری های دیگه خودشون رو تسلیم سرنوشت کرده بودن.

بعضی دنبال بچه هاشون که تو اون شلوقی و همه همه گم شده بودن می گشتن و مدام اسمشون رو فریاد می زدن تا شاید یه نشونه ای ازشون پیدا کنن هوا از بوی آب نمک و سخت قلیز پر شده بود چون آب داشت بالا می اومد و همه چیزو تو خودش حل می کرد داد و فریاد کسایی که یه جایی گیر کرده بودن و برای هوا تغلامی کردن از تو راه روهای تنگ و تاریک شنیده می شد خود کشتی هم زیر فشار و آبی که توش جمع شده بود ناله می کرد چه برسه به سرنشیناش कम कम सराइट प्राइट

دس و نامیدی از فاجه جلو زد و سرازیر شد تو رگ تک تک مسافرهای طبقات پایین. اونا می دونستن که تو وضعیت وقتی می گرفتار شدن و شانس زنده موندنش رو نزدیک احساس می کردن که ترد شدن و یه جورایی بهشون خیانت شد و هیچ آینده ای در انتظار نیست جز یخ زدن و قرخ شدن تو قلب اویانوس به مرور سطح آب بالا تر اومد تا جایی که همه رونو که پنجه وای ساده بودن و سرشونو بالا گرفته بودن تا خفه نشن طبقات بالا از این کابوسی که داشت رو پله های پایینی می خزید و می اومد سمتشون بی خبر بودن

اما قبل از این که آب به طبقات دیگه برسه زمزمه ها رسید و این باعث هر جا مرد شد همه از هم می پرسیدن که قضیه چیه؟ چه اتفاقی افتاده؟ موضوع واضح بود کشتی در حال قرق شدن بود و به نظر می رسید هیچ راهی برای توقفش وجود نداره مسئولین و خدمه کشتی اولش که اصلا وجود هر نوع مشکلی رو انکار میکردن و اصرار داشتن که همه چیز سالم و به زودی آب به بیرون پمپاش میشه اونو سعی میکردن به مسافرها اتمینام بدن که اوزا تحت کنتروله در واقع می خواستن ماجرها رو کم اهمیت جلوه بدن در حالی که آب داشت همچنان بالا می اومد

با بدتر شدن شرایط خدم تصمیم گرفتن تقصیر و گردن بقیه بندسند. اونا ادام می کردن که تمام تلاش خودشونو برای جلو گیری از فاجه انجام دادن و این یه حادثه غیر قابل پیشبینی بوده. اما واقعا مغصر کی بود؟ بعضی از مسافرها اونایی که قول غرق نشدن کشتی و بهشون داده بودن سرزنش میکردن بعضی دیگه خدمه را به سهل انگاری و بیکفایتی متهم میکردن اما در هر صورت کشی در حال فرو رفتن بود و همه تو خطر جدی نابودی بودن. حالا تنها سؤال مهم این بود که چی کار باید کرد؟

زیاد طول نکشید که آب به طبقات میانی رسید. دیگه نوبت مسافرهای این قسمت بود که تحت تحصیر بحران برای بقا برای حفظ زندگیشون بجنگن.

اونا هم برای خالی کردن آب تا میتونستن تلاش کردن اما چون کلی بار اضافه داشتن و باید از وسائلشون هم محافظت میکردن نتونستن جل فاجه رو بگیرن گرچه هر چقدر تلاش می کردنم فایده ای نداشت سیلی که را افتاده بود با سطل خوادی نمی شد اون میدونست که راهی برای نجات وجود نداره اما نمیخواست نه امید بشه بچه رو از پنجه رو آورد بیرون و فریاد زد کسی از اون بالا بچه منو بگیره اون بالا خبر فاجه تازه بین سروتمنده کشتی پخش شده بود

به محصه این که همه از عمق و خامت اوزامو تره شدن وحشت بزرگ شروع شد کسایی که اگه چند ساعت پیش باشون ملاقات می کردی با وقعا رو معدب بودن حالا دیوون وار فقط دنبال یه راه خروجی می گشتن اما کشتی کلومتر ها از خشکی دور بود و راه فراری وجود نداشت

هرچی آب بالاتر می اومد شکاف عمیقه بین مسافرها بیشتر معلوم می شد اونایی که روحرشه بودن به یه سری امتیازهای ویژه دسترسی داشتن که بقیه خصوصا اون پایینی ها ازشون محروم بودن مثلا دسترسی آسون تن تیم های نجات به خودشون جلب کنن اما برای هر کاری دیگه دیر شده بود و هیچ کدوم از این امتیازها قابل استفاده نبود

توی این مضیعت آشفته همه روی بقای خودشون متمرکز شده بودن و نمیتونستن به درخواست یه قریبه که از طبقه پایین کمک میخواست رسیدگی کنن اما اون زن دوباره تکرار کرد کسی هست این بچه رو نجات بده تو همین لحظه یه دستی از پنجره طبقه بالا دراز شد و بچه را از مادرش گرفت

بعد که دست دیگه از پنجره طبقه بالاتر از اون دراز شد و دست نفر قبلی رو گرفت و همینطور ادامه پیدا کرد در حالی که مسافرهای هر طبقه دستشونو به دست همسایی هاشون تو طبقات دیگه گره می زدن به ترس باور نکردن زنجیر بزرگ از دست ها دور تا دور کشتی تشکیل شد یه هنگاری موجزه اتفاق افتاد کشتی که همین چند لحظه پیش داشت و اقیانوس قرق می شد شروع کرد به درخشیدن دقیقه پیش داشتن خیست میخوردن یه اینقدر بزرگ شدن که کل اقیانوس رو گرفتن و بعد اون سفینه عظیم و جسه از کف اقیانوس بلند شد و به سمت آسمون آج گرفت

مسافرها مات و محبود بودن و نمی دونستن چه اتفاقی داره می افته. فقط دستای همدیگر و سفت گرفته بودن که یه وقت پرد نشن بیرون. کشتی از روی موجای بلند مثل یه حیول های باش و کوه پرواز می کرد و بادبانه سفیدش مثل فرفره هایی از عب تو باد می چرخیدن اقیانوس ها و کوه ها و ستار ها و کهکشون ها یکی یکی از کنارش عبور می کردن یکم که گذشت مسافرها رسیدن به یه جایی که شبیه هیچ کدوم از جایی که قبلا دیده بودن نبود بجایی که دیگہی Not also. این پایان سفر مسافرها بود