Aflevering 348 - Te veel vrijheid

Welkom bij de Omdraft. met de open hart. Samen onderzoeken ze wat ze kunnen doen om het probleem kleiner te gaan te gaan. Of zelfs de laatste. Soms kan dat door het gewoon op te lossen, maar vaker zul je een verwachting of een zelfbeeld moeten loslaten. Kun je niks anders doen dan...

Goedemiddag, want het is middag, vrijdag in Utrecht, het einde van de maand januari. En tegenover mij zit Monique. Monique. Wie is Monique? Wat doet Monique? Ik ben 53 jaar. Ik doe grafische vormgeving. Ik heb een eigen bureau samen met collega's. Een soort maatschap stel ik me daar nou mee voor. Ja, dat klopt, het is een maatschap. Verder nog iets met huis,dieren, partners, niet dat kinderen, niet dat het moet, dat is voor zich relevant.

Ja, een partner. Nou, mooi. Ja, liefde van mijn leven. Dus we kunnen ook afvinken. Ja, nee, dat is super fijn. Dus ik heb eigenlijk een. Probleemloos leven met één probleem. En dan leg je meteen een bruggetje naar wat is dan dat probleem? Ja, hij heeft een beetje context nodig. Ik luister dus heel vaak wel naar je podcast, zoals bijna iedereen die er zit. En dan komt er altijd zo'n moment dat je zegt van laat het los. En nu kun je alleen nog maar de dingen doen die je wil doen.

En dan krijg ik altijd een error in mijn hoofd. Want dan denk ik, ik kan dus echt alles doen wat ik wil doen. Ik heb eigenlijk al mijn verplichtingen zo'n beetje uit mijn agenda weten te krijgen. En dan weet ik niet. Wat ik moet gaan doen. En dan komt er eigenlijk ook nog eens bij kijken. Ik kan wel iets verzinnen, ik kan natuurlijk wel wat leuke dingen verzinnen, maar daar heb ik altijd iemand bij nodig.

En dat maakt je afhankelijk van je vrienden. Dat heb je wel eens in het leven, ja. Dat je afhankelijk bent van elkaar. Ja, dan heb ik gelukkig genoeg vrienden die ook wel allemaal in zijn voor iets leuks. Maar ik merk nu dat als ik mijn agenda zo leeg schept van alle verplichtingen, dat ik.

Een beetje stress gaan ontwikkelen bij de hele gewone kleine dingen in het leven. Dus bijvoorbeeld een ommetje maken. Even naar de supermarkt gaan. Daar krijg ik al krijg ik al een error van. Dat is niet best. Nee. Ik dacht: wat blijft het probleem van Monique? Maar nu zitten we in een. Een error krijgen we naar de supermarkt gaan, is niet heel erg. Handig. Dat is niet prettig gelijk maar. Nee, dat is vooral waarom ik denk: zodra er een verplichting aan zit, dan is er niks aan de hand.

Want dan ga ik gewoon en dan is er... Nou, dit vind ik een fascinerend begin van een gesprek. Ja, leuk hè? Waar gaat dit naartoe? You see je ogen. Een goed georganiseerde vrouw die de leven op orde heeft, alle verplichtingen aan mijn leven gebannen, zeg je. Dingen moeten doen, is geen enkel probleem. Ik vat even samen voor zover het überhaupt trouwens nodig is.

Maar als langlinger moeten is niks aan de hand. Maar dan mag je naar de supermarkt op eigen initiatief en dan komt er een error. Ja, dat denk ik. Dan vraag ik het gewoon aan mijn man. Dan zeg ik: Oh, als jij er bent, neem je dat en dat even mee. En als hij dan op vakantie is of twee weken weg, en ik moet op een gegeven moment omdat alle. Vriesladens leeg zijn, dan ben ik gewoon al drie dagen mee bezig dat ik erheen moet. Wat is dat dan voor erger in je hoofd? Kan je er iets over vertellen?

Nou, eigenlijk wat heel goed weergeeft wat er dan gebeurt, is als deze podcast op de Oude Gracht was geweest. Voor de luisteraars, we zitten nu aan Bruidenla. Dat is mijn thuisadres. Ik heb hier ook een studio. En we hebben een studio aan de oude gracht. Daar zitten we dus niet nu. Nee, maar ik dacht in eerste instantie dat het de oude gracht zou zijn. En dan wist ik, weet ik, dat het probleem zich gaat afspelen na de podcast. Want dan denk ik van, nou ik vind Utrecht een superleuke stap.

En mijn auto staat dan toch al in de garage. En het is dan toch al een beetje wijntijd of borreltijd. En dan denk ik, nou, ik heb zin om even... Een terrasje, wijntje even ontladen, leuk stad in, klein ommetje, hoef maar een half uurtje te zijn en dan rijk naar huis.

Dit gaat mis, voel ik aankomen. Ja, bij de deur denk ik al: zal ik het centrum verder inlopen? Of zal ik alvast een beetje richting de parkeergarage gaan? En dan zie ik een winkeltje en dan denk ik, zal ik daar naar binnen gaan? Ja, ik heb eigenlijk niks nodig.

Loop ik door en dan zie ik een terrasje. En dan denk ik: zal ik hier gaan zitten of daar gaan zitten? Moet ik kiezen tussen stoelen. Dan ga je zitten en denk ik, zal ik alvast afrekenen? Dan kan ik zo meteen weglopen. Je beschrijft het eigen leven wat we allemaal hebben. Een voortdurende stroom aan keuzes.

Maar voor Monique is dat een er hoor. Nou, op een gegeven moment denk ik: zal ik mijn telefoon pakken? Zal ik me betas laten? Dat gaat maar door en door en door. En dan denk ik, geniet ik hier wel van? Zit ik hier nou een beetje te genieten? Ja of nee? En dan denk ik, ja, ik kan net zo goed naar de auto lopen, auto pakken, lekker naar huis.

Plof ik thuis neer, schenk ik daar een glaasje wijn of iets wat even in. En dan kan ik daar even ontladen. Want ik ben een half uurtje of drie kwartier thuis. Maar ja. Dat je denkt, waarom ga ik niet gewoon even de stad in? Ik vind dat heel leuk. Of althans. Maar ik vind er in mijn hele tijd error. En dan denk ik, als er iemand bij is, dan stelt mijn hoofd geen enkele vraag. Dus je helemaal leeg. En wat is dan de.

Fundamentele vraag die je hoofd de hele tijd stelt. Ja, het zijn gewoon allemaal van die kleine keuzes. Waarvan ik op een gegeven moment denk, ik heb hier geen zin meer in. Laat mij gewoon vrij zeg maar... Zonder na te denken een beetje meanderen door zo'n stad heen. Maar dat kan jij niet. Nee, dat kan ik niet.

Want alle keuzedingetjes die je beschrijft, zijn volgens mij keuzedingetjes die elk brein van elk mens voortdurend produceert. Zal ik dit, zal ik dat, zal ik zitten? Zal ik weggedoen? Lang ik hier? Is het nog leuk?

Ik vind het niet raar, ik vind het niet raar. Dus ik herken dat allemaal. Alleen bij jou komt er een error bij. En dat vind ik fascinerend. Ik loop ook door de stad. Ik denk, zou ik naar links, zou ik naar rechts? Zag hier blijven? Vind ik het nog leuk. En dat loop ik me ook dan af. Het is niet alleen wat ik aan het doen ben. Mijn brein is ook. Wat jij zegt, dat heb ik ook. Alleen, ik denk dan niet er hoor. Of ik ga dan helemaal niet de stad in. Dus jij doet er iets bij.

Ik doe het wel. Ik daag mezelf wel uit in dat opzicht. Alleen vind er gewoon niks aan. Uiteindelijk ga ik dan toch maar weg. Maar het lijkt alsof. Op het er een duidelijke verwachting is wat jij moet doen in het leven, er is een verplichting. Je moet hier een bepaald moment zijn zijn en dan is het allemaal prip, dan zijn ze weg. Maar zodra.

Je geconfronteerd wordt met vrijheid, dat alles kan, dan slaat er een soort, wat is het, paniek, stress, onbehagen toe. Ja, meer onbehagen. Wat is er erg aan het onbehagen? Ja, die vraag komt natuurlijk verwachten. Maar ik vind het wel vervelend dat als ik dan niet wegga, of voordat je weggaat, dat ik dan met dat onbehagen al thuis zit. Terwijl je denkt van ja, dat. Het is natuurlijk niet een prettig gevoel om stress te hebben. En ik wil eigenlijk niet dat het...

Erger gaat worden. Ja, hoe meer hierover gaat pieken, hoe erger het gaat worden, natuurlijk. Want dit is een vorm van onbehagen, daar kan ik je niet mee helpen. Daar kom je nooit vanaf. Die hebben we allemaal. Het zou mij al helpen en dan wordt het een hele Korte podcast. Je kan het record nog breken. Je bent acht minuten onderweg. Twaalf minuten is het record. Nou ja, als iemand zegt van ja, je bent zo werk nou, maar je hersens.

Nou, zo werken eenmaal jij. Ik accepteer het. En dan bel je altijd maar iemand op als je even drie minuten de straat op wil. Noem maar wat. Dan valt er wel al in ieder geval een vraagstuk weg: van moet ik er iets mee of niet? Want dat gaat ook nog eens de hele tijd in je hoofd. Want wat vind je dan? Die vraag had je dan waarschijnlijk ook verwacht.

En je had er nu alles verwacht wat ik doe. Dus dat vind ik wel fijn. Wat vind je dan van jezelf? Terwijl je dan met zo'n erger in je hoofd zit in een café, moet ik langer niet blijven? Wat zal ik bestellen? Wat vind je van jezelf terwijl je dan zo. Aan het malen ben over niks. Want dat is het toch? Het is malen over niks.

Ja, het is malen over niks. Ik vind daar niet zoveel van. Want ik denk wel dat heel veel mensen dit hebben. Dan geloof ik je niet even. Nee, ik vind dat niet in die zin van de sneu, ik vind het gewoon vooral heel vermoeiend. Ik vind dat een beetje. Dat ik denk van nou ja, jammer dat het. Jammer dat ik dit niet wegkrijg. Oké, je overtuigt me. Er zit niet een sneuzelbeeld bij, dat geloof ik wel. Maar ik wil kunnen het record nog breken. We zitten nu op 9,5 minuut.

Wat is er erger naar het leven soms wat onbehagelijk is? Waarom wil je dat weg hebben? Je beschrijven zo'n onbehagen, dat hebben we allemaal. Nou, omdat ik het beperk, omdat ik echt ook dingen niet meer ga doen. Terwijl, weet je wel, het gaat je beperken. Ja, dat snap ik, maar je geeft geen antwoord op mijn vraag. Wat is er dat je onbehaag voelt en dat je daarna gaat handelen?

Daar overtuig je mee. Tuurlijk. Dat is heel frustrerend. Want je gaat dingen niet meer doen die je misschien wel wil doen. Maar dat is geen antwoord op mijn vraag. Wat is er erger dat je soms wat onbehaagd voelt? Nou, op zich is dat niet het allerergste. Natuurlijk, dat zeg je met je verstand. Maar jij vindt dat echt niet prettig. Dus je moet de vraag even serieus nemen dan. Wat is er voor jou erg aan dat het leven soms onbehagelijk is? Nou, letterlijk is het geen...

Het is gewoon een heel onprettig gevoel. Wat is er erg aan dat je soms onprettig voelt? Wat is er erg aan? Soms voel je je onpret. Als ik jou een klap geef, doet pijn, is onprettig. Als je wordt aangereden door een auto, doet pijn. Als er geliefde van je dood gaat, ben je heel ontzettend verdrietig. Dat doet pijn. Maar ja, dat is pijn die onbehagen een stuk kleiner dan pijn.

Maar dat hoort toch bij het leven. Om ik het denk ik, daar kom je misschien op een punt. Ik vind het ergens niet nodig. Het is onnodig. Kijk, als je zegt ik heb echt verdriet om iets wat er is gebeurd. Ja, dan ga je dat aan of in. Maar als je ze denkt, dit vind ik een soort zinloze stress. En je hebt een soort idee dat er een leven mogelijk is zonder zinloze stress. Een soort hoop. Nou ja, ik ga gewoon stress over iets van leuke dingen doen. Dat is toch, dat zou toch echt.

Ja, dat kun je bijna niet bedenken, dit. Nou, ik zou zeggen: hallo, welkom. Land in de wereld waar iedereen in leeft. Dit soort onbehagelijke momentjes. Die stroom van keuze dingetjes met stressjes die erbij horen. Ja, daar helaas kan ik je niet meer helpen. Die hoort bij het leven pech gehad. Ja, en ik weet ook wel dat er genoeg mensen zijn die dit hebben. Maar het voelt ook ongemakkelijk om. Bijvoorbeeld ik had, ik woon, ik heb een huis.

Ook midden in de stad, en ik heb er nog eentje platteland. Dus ik wil, want dat gaat er gezegd met alles wat je maar wil. En dan ben ik in de stad, en dat was in vakantietijd en is iedereen weg. Dus toen kan de vriendin waren op vakantie. Dus ik dacht van ja, als ik nu even de deur uit moet, prachtig weer. Dan.

Dan må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja, da må jeg nu, ja,

Ik geef mezelf een taakje. Ik ga even kijken of die winkel om de hoek nog een leuk plant heeft. Want ik kan wel een plantje gebruiken. Dan sta ik daar en dan denk ik, ik heb helemaal geen zin om met een plant te shouwen. Dan loop ik door naar de hoek van de straat en ga ik een bakje koffie drinken, daar en daar.

Dan denk ik, ja, ik heb thuis eigenlijk net zo'n lekkere koffie. En precies, ja, wat doe ik hier? Nou, en ik ben gewoon na dat blokje weer terug. Ik was maar binnen 10 minuten weer thuis. Je beschrijft mijn leven. Dat heb ik ook. Alleen, ik ga me er niet van laten even houden om dingen te doen. En jij wel. Dat is echt wel een probleem.

Je gaat ook dat record niet meer halen. Het is niet zo dat je geen probleem hebt. Je hebt echt wel een probleem. Maar voor mij heb je een probleem gebaseerd op een non-probleem. Je hebt een serieus probleem als gevolg van iets wat gewoon heel gewoon is, maar waarvan jij denkt dat het een probleem is. Volg je me nog, praat ik cryptisch? Niet helemaal, want jij zegt zelf, je laat je dan, jij beperkt je echt, je zet niet door.

Nee, dat zeg ik niet. Wat ik wat ik denk te zien is jij geconfronteerd met de enorme vrijheid van het leven. Ja. En Daar praat ik nu met jou over, maar dit is een probleem wat we allemaal hebben. Als je alle verplichtingen hebt gedaan, waar gaat je daar leven dan over? Het antwoord is.

Geen idee. Vermaak jezelf een beetje. Dit hele leven, naar mijn overtuiging, is een beetje bezigheidstherapie. Als je alle verplichtingen gedaan hebt, als er geen oorlog meer is, je hebt te eten en te drinken en je leeft in een luxueuze omstandigheid zoals. We leven niet in Gaza of de Oekraïne, dan heb je wel andere dingen aan je hoofd. En dan geconfronteerd met de enorme vrijheid dat er alles kan, dat is helemaal niet zo fijn.

Want dan moet je zelf een beetje het leven gaan organiseren. En dat is precies wat jij beschrijft. Ga ik de stad in de verniet? Ga ik een winkel in de geniet? Koop ik iets of niet. Ik vind het wel leuk had kopen. Maar ja, koop ik het in mijn huis zet ik er neer, vind ik het dan wel leuk. Geef ik het dan in weg. Eigenlijk heb ik het gewoon niet nodig. Ik laat het maar snel. Ik vind het toch eigenlijk wel. Ik koop het gewoon dat soort gezeik.

Wat ons brein doet met vrijheid. En even mijn zinnetje afmaken. En omdat jij denkt dat het onbehaag iets stoms is, of het er niet bij het leven zou moeten horen. Ga je dan maar de vrijheid uit de weg. En dat laatst natuurlijk. Jammer, want daardoor doe je niet dingen die je misschien wel leuk zou kunnen vinden. En dan na tien minuten ontdekt dat het helemaal niet leuk is. Maar dat hoort bij het leven. Ja, maar ik denk wel, ik heb wel echt, ik ben alleen op reis geweest.

Naar Australië, naar Brazilië in eentje met Carnaval en Rio. In je eentje, terwijl dit taal, je hebt zelfs een taalbarrière, of niemand spreekt Engels. Ik ben zelfs een keer alleen op wintersport gegaan. Ik heb... Uh Laten we zeggen, ik heb mezelf...

Heel vaak een schoppen om mijn kont gegeven. Ik ben een keer alleen de kroeg in gegaan aan avond, alleen naar biosco. Allemaal dingen die voor mij eigenlijk heel groot zijn. Voor andere mensen die daar geen last van hebben. Nee, dit is voor heel veel mensen groot. Natuurlijk heb ik op die vakantie... Echt wel hele leuke dingen meegemaakt. Maar het eerste wat ik doe is inderdaad iemand vinden en daarmee de koeg in of soms wel dagen optrekken. Omdat tot die tijd.

Heb ik al die stressfactor? En dan denk je, ik moet iemand vinden. Je vertel mij gewoon meer van hetzelfde. Je hebt het maar langer overtuigd. Tot nu toe is het dan. Als ik dan terugkijk daarop, vond ik het zwaar. Een zware vakantie. Het hoogtepunt waar ik heel veel. Gedoe. En dan denk je, ga je jezelf dat de hele tijd aandoen? Nee, dus niet meer. Dat zul je dus niet meer gaan doen. Dat heb je al een keer meegemaakt. Ja, het is in die zin.

Maar het is wel inderdaad dat ik me nu meer laat hangen naar ja als ik er toch niet... Optimaal van geniet, waarom zou ik het dan doen? Ja, nou.

Zo te horen, heb je die dingen toen gedaan. Omdat het niet iets was wat je gewoon een beetje leuk in vrijheid wilde doen. Maar omdat je ook iets wilde bewijzen. Ik dacht altijd dat iedereen zich ging bewijzen. Ik dacht altijd mensen die alleen op vakantie gaan,

Die doen dat om iets te overwinnen. Dacht ik altijd hoor. Toen ik nog dacht dat iedereen een beetje hetzelfde brein had. Veel mensen gelden, maar andere mensen. Ik weet het niet. Nee, er zijn ook heel veel mensen die, vriendinnen van mij, waar je dan aan spiegelt. Maar jij hebt gewoon de grote pech, want 53 was je toch? Heb ik goed onthaald? Ja. Ik moet oppassen met verkeerde getallen noemen. En.

Je hebt gewoon de pech dat je je hele leven op orde. Je hebt een aantal uitdagingen getest, die weet je nu wel. Er hoeft gewoon niet zo heel veel meer. En wat dan? Ja, dan ontstaat de. Pijloze diepte, het grote ravijn van de vrijheid. Dat alles kan. En dat je bij alles wat je er zoet gaat afvragen. Ja, waarom dan? Nou jammer, welkom in de wereld waarin je nu bent. Dit gaat gewoon niet meer weg.

Totdat je in een oorlogsgebied komt of een rand meemaakt. Nou, dan moet Monique handelen. Dan hoef je niet meer af te vragen. Wat moet ik doen? Dan wordt je agenda bepaald door noodzaak. Maar de noodzaak is uit je leven en dat is niet vrijheid. Nou, welkom in die pijloze wereld van de totale. M mogelijkheden die er allemaal zijn. En veel sterker daarmee. Nou, dan wordt het toch een korte podcast. Nou, we zijn er niet zomaar. Want dat je het gaat vermijden.

Dat is jammer natuurlijk. Het is niet best als je niet meer naar de supermarkt gaat, bijvoorbeeld. Uiteindelijk ga ik wel, want ik moet wel. Totdat je echt moet. Ja, maar kan ik echt drie dagen over doen? Maar ja, volgens mij jouw probleem is een heel algemeen menselijk probleem en het is een groot probleem. Hoe leef je als er niks moet? Ja, dat vraag ik me ook vaak af. En ik weet ook echt wel dat ik hierin zeker niet alleen ben.

Je bent daarin met diegene die gezegend zijn, met dat er verplichtingen gedaan zijn en dat er niet echt iets mee hoeft. En wat dan? Als je op vakantie bent, je ligt naast het zwembad en je verveelt je. Dan is het echt wel jouw eigen schuld en je eigen probleem. Daar kan niemand iets aan doen. Dan heb je alles perfect op orde. En dan vraag je je af: wat nu? Maar in dat soort situaties, ga ik wel bewegen. Als ik echt denk van nou, dit is zo.

Dan weet je wel, ik ga niet heel zover reizen om dan in de hotelkamer te gaan zitten of naast het zwembad. Dan ga ik dus bewegen. Ja, maar dat denk ik ook. Als ik je zo hoor dat je gaat je bewegen. Dat je dan ook als je in die eentje bent in een of andere land.

Dat je dan gaat walletje, denkt, hoe lang moet ik hier blijven? Deze winkel? Moe ik die terug in het hotel? Is het nog wel leuk? Dan gaat het ook gewoon weer door. Nee, klopt. En dan ga ik de kroeg in en dan vind ik iemand en daar heb ik lol mee. En dan is het voorbij. Dan kan ik echt. Vakantie vieren. Wat ik een hele mooie gedachte vind die hier misschien bij aanhaakt. En je moet maar zeggen wat jij ervan vindt.

We vragen ons vaak over: wat gaat dit leven om? Wat is de zin van het leven? Maar de kunst is eigenlijk het leven te zien als een rivier. Maar je laat het meevoeren door wat je wilt, door wat er gebeurt, wat er op je pad komt, waar je zin in hebt. En de hele vraag: wat is de zin van het leven te vergeten? Aldoende? En dat beschrijf je perfect. Want als je in het buitenland bent met iemand in de kroeg, dan vergeet je het. Dan ben je daar. Dan ben je in het hier en nu.

Maar zodra je er buiten gaat staan en dan gaat kijken waar dit allemaal op, dan gaat dat brein weer malen van wat doe ik hier? Zo werkt ons brein. Dus dompel je onder in het doen van de dingen en de vraag is er is irrelevant geworden, totdat je niet meer ondergelompeld bent en daar is hij weer.

Dit is de ellende van het leven die we allemaal hebben te dragen. En dat ligt niet aan jou. En dat kan niet anders. Je bent niet stuk, je bent niet kapot. Je bent iemand die gewoon gezegend is. En een leven waarin weinig hoeft. Ja, ik heb dit ook al helemaal kapot geanalyseerd. Dat schiet lekker over. Alleen kwam ik nooit uit die vraag van moet ik hier concreet iets mee? Kan je hier iets mee of moet

Hier kan je helemaal niets mee. En dat is het probleem. Het is echt een probleem. Het is een probleem van met die piramide van mastel, weet je wel, eten, drinken, voeding, kom je boven in zingeving. Het is een probleem. Dat wij op die vraag niet zomaar. Wat is de bedoeling van dit leven? Hoe moet ik mijn tijd invullen? Wat doe ik op mijn dag? Ga ik naar de stad wandelen. Wat doe ik dan precies? Er is geen antwoord.

Ja, zelfs zin. Daar heb ik ook mezelf toegedwongen om iets in zingevende dingen te gaan doen. Ik was een taalmaatje van statushouders geworden, nu heb ik twee, drie jaar gedaan. Ik v dat ja dat dat gaf niet. Ik voelde me gewoon verplicht om dat te doen.

Maar niet dat ik dacht van oh ja, die kant, dit is de weg die ik. Prima, daar stopt je weer. Niks mis mee. Nee. Wat ik zei: het leven is één grote bezigheidstherapie. En de vraag is: wat moeten we dan doen nu we de keuze hebben? En dat is natuurlijk ontzettend luxe keuze om daarin te kiezen.

Wat moeten we doen wat bij ons past, wat we leuk vinden? En dat is gewoon een ingewikkelde zoektocht. Die gaat gepaard met dat voortdurende gemaal. En soms is de vraag weg. Ik noem het ook een luxe probleem. Ja, het klopt als ik gewoon. Het is een luxe probleem, maar het is echt wel een probleem. En ik.

Het is een heel grappig probleem. Ik ben er niet eerder toegedemed. Je bent echt wel uniek met je vraagstuk. Maar het is een diep filosofische zoektocht waar je eigenlijk pas mee geconfronteerd wordt als alles op orde is en je niks meer hoeft. Maar dan is het er wel. Ja, want je denkt ook van ik ga geen problemen opzoeken om mijn agenda mee te vullen. Nee, en hoeft ook helemaal. Je hoeft maar je hoeft die agenda überhaupt, maar hij mag ook leeg zijn.

Maar als je dingen gaat vermijden die je gaat doen wat je afvraagt. Waarom doe ik ze dan weer? Dan op een gegeven moment doe je helemaal niks meer. En dat is niet zo handig. Dus ik heb wel een vraag aan jou. Wetende ons realiseren dat het leven één grote pijloze open vlakte is.

In jouw leven, in jouw huidige leeftijd op dit moment hè. Stel je voor dat je partner een of andere ziekte krijgt dat je moet gaan mantelzorgen of niet. Nou, dan is de hele vraag weer weg. Deze, hè. Dat klopt. Maar weten we dat jouw leven zich in deze. Crisis van alles kan en niks hoeft.

Zo vat ik het maar even samen bevind. Hoe zou je dan, en dat is een vraag die ik aan jou heb, en daar wil ik wel even met je over nadenken. Hoe zou je dan je dagen aan een kunnen reigen en je beslissingen kunnen nemen? Je bedoelt als als mijn partner ziek zou zijn, nee, nee. Jouw leven bevindt zich nu in een luxueuze staat van zijn niets moet en alles kan. En dat geeft een enorme keuze stress en een voortdurend gemaal. Waarom doe ik het? Vind ik het leuk of niet?

Nou, weten dat jouw leven nu in die fase is, vooralsnog, want dat kan zomaar over een jaar, vijf jaar, tien jaar, heel erg veranderen. Hoe zou je leven dan vanaf nu dat je de deur uitloopt kunnen vormgeven? Heb je daar een antwoord op? Waar gaat jouw leven dan nu over? Is dan de vraag. Nee, dat, dat, ik zou gewoon nu doorgaan zoals ik altijd al, zoals ik nu doe. Alleen ja, ik denk dat ik gewoon wat meer...

Nog meer dingen in mijn agenda gaan zetten met mensen. Ik blijf gewoon maar afspreken met vrienden. Gewoon een beetje doorkachelen met wat je doet? Ja, kijk, ik heb ik heb. Ik uh een heel leuk werk. Ik vind mijn werk gewoon is bijna een hobby is een groot woord, maar ik kan me daar echt mee van maken. Maar ik zeg wel eens tegen vrienden: ik wil niet dat ik ooit in mijn kist lig en dat er dan zo'n PowerPoint met deze logo's heeft allemaal ontworpen. Dat.

Daar leef je ook niet voor. En dat is natuurlijk een beetje als een grap bedoelt. Maar soms begrijpt je wel dat je denkt van oh, ik moet wel, ik moet gewoon meer bewegen en buitenbeweging. Wat wil je dan als je je kist ligt dat ze laten zien op de Powerpoint? Nou, eigenlijk, voor mij mogen ze die hele dienst gewoon. Goed zo, dat is een fijn antwoord.

Dat is een fijne a. Maar weet je wat, dat is een fijn antwoord. Want anders ben je alleen maar aan het leven voor je laatste uur dat je daar ligt. Terwijl de kunst is, je moet nu leven van wat je nu wil. Omdat je daar nu zin in moet. Mijn gedachte is ook echt over nu.

Het grote probleem met jouw leven is dat je het gewoon ongelooflijk goed georganiseerd hebt. Je hebt het gewoon allemaal heel erg op orde. En dan ontstaat er keuzestress gedoe, de paniek van de enorme vrijheid. Onoposbaar. Moet je meer doen. Ja. En ik hoop dat je dus gewoon, je beschreef het even, dan ga je de stad in en winkel in zeggen. Dat je dat gewoon blijft doen. En dat terwijl je je hoofd dan zo maalt, dat je denkt, grappig, zo werkt dat.

Betekent verder niks. Haal je schouders erover op en dan denk je na op een zin om naar huis te gaan. Nu of oh, jawel. Het maakt allemaal niet zoveel uit. Wie weet kom iemand tegen, maak je een praatje mee. Het doet er allemaal niet zoveel toe. Maar dat gemaal. Dat houdt pas op op het moment dat je helemaal ergens ingestort bent, de tijd vergeten, een film helemaal kijkt of een intens gesprek hebt met iemand.

Of in je werk op gaat, dan is het weer weg. Maar zodra die verplichtingen allemaal wegvallen, dan is het er weer. Ja, kijk, het voelt nu een beetje alsof je op een gegeven moment in een. Ga bijna op zoek naar een leuk gesprek, spontaan ergens om het geslaagd te. Te maken. In plaats van dat je gewoon kan plezier hebben van het onderweg zijn. Ja, maar jij denkt dus ook dat jouw leven niet geslaagd is als je dit soort gemaal hebt, volgens mij.

Nou, niet mijn leven niet geslaagd meer dat je denkt van oh ja, die dag of de activiteit. Of dat je zegt, ik ga op het terrasje zitten en ik heb niemand gesproken. En dat is een hele domme overtuiging. Ik weet het. Nou kijk ernaar, maak er een grap van. En je krijgt de gedachte niet weg. Nee. Dan zit je daar op een terrasje te zitten. Ik beschrijf nu gewoon mijn eigen leven in je eentje van wat doe ik hier eigenlijk? Ja, koffie drinken. Hoe lang dan? Weet ik veel. Zal ik nog één nemen?

Geen idee, exact mijn hoofd. Ja, maar dat is niet alleen jouw hoofd. Dus ik hoop door te zeggen dat ik precies hetzelfde heb, dat je in ieder geval realiseert dat je met iets moet zien te leren leven waar we allemaal gedoe mee hebben. Nee, op zich is het... Kijk, ik had het zelf... In die zin ook wel bedacht: van ja, zo werkt nou je brein. Dat kan je waarschijnlijk niet veranderen. Welkom in het team van al die mensen die dat ook hebben.

Maar ik dacht, ik was heel erg ook bezig van moet ik hier iets mee? Of moet ik het gewoon. Nu moet er helemaal niks mee. Maar je wil iets mee. Dat is ook een hele goede vraag, maar je kan er wel iets mee. En dat is het geweldige boek Flow. En de schrijver heeft zo'n geweldig ingewikkeld naam, Tiksmalianski, of zoiets.

Het betekent gewoon Timmerman in het Nederlands. Maar dat loopt zo hooggaars, geloof ik. In ieder geval heeft een boek over Flow geschreven, ik weet niet of je het boek kent. Het bestaat al heel lang. En in ieder geval heeft zichzelf de vraag gesteld: wat is het, sommige mensen. Helemaal samen lijken te vallen met wat ze doen. Hij kwam met geluksonderzoek. Waar worden mensen gelukkig van? En hij kwam erachter door allemaal mensen te onderzoeken.

En dan lief ze een kastje meenemen op een schaal van 0 tot 10. Hoe gelukkig ben je nu? Ik moest ze dan steeds piepen. Piepje ze een reactie geven. En hij kwam erachter dat wij op ons gelukkig zijn, eigenlijk als we onszelf vergeten zijn, als we zo opgaan in wat we doen. Een gesprek of bergprogramm of wat even, als we zo opgaan in iets wat we doen, dat we als het ware onszelf. Vergeet. En het beste doe je dat. Bij kunstenaars zag je het, bij topsporters zag je dit, maar ook bij gewone mensen.

Het verschijnsel doet zich vooral voor als je iets moet doen wat net iets te moeilijk is, wat je spannend vindt. Maar je zou je aandacht op moeten focussen. dat je die voortdurende vraag: wie ben ik, wat doe ik hier eigenlijk? Dat je de vraag vergeet. En dan ga je helemaal op in wat je doet. En dan is het voorbij, dan word je weer als het ware bakker. De tijd staat dan als het ware ook stil. Nou, als je...

Een leven wil waarin je minder wordt lastiggevallen door deze vraag: waar ben ik nou mee bezig? Is het dus de kunst om dingen te doen die je leuk vindt en die net te moeilijk zijn. Maar dat moet je niet doen om het probleem op te lossen. Dat moet je dan doen. Dat is dan, dat zou ik er dan vanuit mijn.

Omdenken filosofie aan toe willen voegen, dat moet je doen, omdat je het leuk vindt om te doen. Punt. Niet omdat je dan, dan ben ik in flow, dan ben ik die vrouw, want dan ben je weer bezig een probleem op te lossen. Nee, in die zin doe ik dat al. Campagnes bedenken, dingen zijn best wel vraagstukken, ook doelgroepen bereiken. Ik kan er echt wel helemaal over in opgaan en denken.

En ik heb veel vrienden, mensen om me heen gesprekken. Dus in principe doe ik dat allemaal. Maar het is vooral inderdaad, als ik naar buiten ga, dan komt echt die stroom van vragen in mijn hoofd. Over hele kleine dingen zoals ga ik links of rechts. Vooral dat. En thuis, in coronatijd met die lockdown, denk ik, nou, dit is eigenlijk mijn leven. Ik had daar maar geen last van.

En zo mag je ook leven. Je mag ook nu leven alsof het corona is voor mij, voor mij, maar alles. In mijn hoofd denk ik, nee, kom op, je moet. Druit, bewegen. Of een moed. Ja, maar je dat dat Ik wil me niet bewerken dus. Nee, maar je nogmaals, ik herhaal mezelf nu. Je beschrijft een zoektocht en een vraagstukken waar we allemaal onze weg in moeten zien te vinden. I can't help you. Nee, dit zul je moeten dragen. Nou, je hebt in zekere zin al geholpen om...

Het te bevestigen. Je bent niet gek, het is niet raar. En de poging om dit probleem op te lossen. Maak dat een probleem wordt. Wat ik vaak zeg: vaak is het probleem dat we er een probleem van maken, dat we een probleem hebben. Dit is gewoon een probleem. Punt. Je hoeft er niks mee. Je hoeft het niet op te lossen. Het enige wat je is, draag het.

Toch nog vrij vlot. We zitten op de 30 minuten. Dus ik heb het idee dat hierover gezegd is wat er gezegd over kon worden. Heb jij dat idee ook? Ja, ik had al een beetje verwacht. Dat dit niet op te lossen is met een trucje. Hoogheid dat je misschien zou zeggen van ik ga het heel stom vinden allemaal, bewust het van tevoren al. Plachje kan je erover van maken dat ons brein zo werkt. Maar het is gewoon, dit is hoe het is. Ja. Je gaat zo de deur uit en dan...

Ja, dan ga ik naar huis. Je hebt gewoon een planning, hè? Ja, als ik op de oude grachten was geweten, had ik mijn dilemma gehad. Want dan dacht ik van ja, nou ga ik toch even zat in. Maar nu denk ik ja. Nu kun je je daar ook doorbrengen, zoals zenmonniken, die na het begin van de dag met allemaal zandkorrels, een heel patroon liggen, die maken er een heel mooi ding van.

Of een dag, weet ik veel, weken lang. Heel mooi zijn het maken ze klaar. En dan veget ze het weg klaar. En dan begin je weer overnieuw. Maar ja, dat is ook een manier om de tijd te vergeten. Nou, volgens mij zijn we er wel. En ik wil toch wel even gezegd hebben, het is een ogenschijnlijk klein luxueus probleem. Maar het confronteert ons met de grote, diepe filosofische, existentiële vragen en problemen van het leven. Dus in die zin is het ook een groot vraagstuk.

Ja, ja. En voor mij werd het vooral dat je er stress bij gaat ervaren. Dat maakte het dat ik dacht, nou moet ik bewegen in die zin. Ik moet een antwoord vinden. En als er ook geen antwoord is, is het ook een antwoord. Ik hoop dat het antwoord is. Het antwoord is dus maak er geen probleem van dat dit soms een probleem is. Ja.

Ledige dagen met dwalingen en je malende hoofd. En op het terrasje zitten en je afvragen. Wat doe ik hier en hoe lang blijf ik hier? Nou, dat in ieder geval, dat kan ik je wel meegeven, dat je in ieder geval dat moment als. Een komisch lot van het universum kunt aanvaren. En dat is toch grappig? Heb je alles en dan ben je een beetje ongelukkig. Het is toch foto. Nou, je lacht niet. Dus ja. Oké. Dank dat je was. Zoals gezegd, we hou contact. Ja, dankjewel. Eens met de gast zet onze...

Want we vroegen een tijdje later op.

Hoi Dide en Pertel, twee maanden geleden was ik bij jullie op gesprek. Hoe het nu met mij gaat, er is natuurlijk niet zoveel veranderd. Behalve dat het vraagstuk of ik iets aan mezelf moest veranderen, dat dat van mijn schouders af is gevallen. En dat vraagstuk maakt het probleem natuurlijk ook veel groter dan het in werkelijkheid is. Ik probeer wel beter na te denken bij dingen. Of ik me laat beperken of dat ik er gewoon echt geen zin in heb.

En verder ga ik alleen maar leuke dingen doen met andere leuke mensen. En ik wil jullie hartelijk danken dat ik mee mocht doen aan de podcast. Ben je een trouwe luisteraar en wil je ons ook financieel steunen? Dat kan via Patje A. Op die manier kunnen we de podcast namelijk gratis blijven aanbieden aan iedereen die wil luisteren. Zonder irritante atveën.

Een betaal hier. Doneren kan dan vanaf 1 euro per maand. Dus ga naar www.petchaf.com slash omdenken en word lid van onze club. Onze dank is groot.