Paul de Leeuw: 'Wat is mijn houdbaarheidsdatum?' | Televisiepresentator & zanger | Het Uur

Nu komt er een weetje waar je als werkgever iets aan hebt. Als je dagelijks wandelen stimuleert onder je werknemers, vergroot het de kans dat ze straks ook vitaal met pensioen gaan. Daarom krijg je bij een pensioen van ASR ook ASR Vitality. Daarmee worden je mensen nu beloond door te wandelen, zodat ze later niet alleen financieren. Maar ook vitaal van hun pensioen kunnen genieten. En altijd draag je bij aan een vitaler Nederland. Dit doet ASR voor jou en een gezondere samenleving.

45, 46, 47 graden. Wetenschappers voorspellen dat het niet meer lang duurt voor we in Nederland dit soort extreme temperaturen krijgen. Zijn we daar eigenlijk wel op voorbereid? Mijn naam is Jarrit Alles en in de podcast 100... Ga ik op zoek naar nieuws.

Een zoek toch die laatste...

plekken en originele denkers.

NRC

Podcast van NRC. Mijn gast, dit uur is al decennia op teleview. Ooit grolt hij als heel erg chockerend. Maar is dat eigenlijk nu nog steeds zo? Hij is in ieder geval volop in de aarde. Podcast. Hij heeft net een serie gemaakt met de Mente, ouderen op reis. Hij gaat een muuse. Iets en nou hoyer komt van alles aan. Kortom, welkom bij het Uur met Paul de Leeuw. Paal hartelijk welkom. Dankjewel. Ineens heel druk, heel veel gaande.

Nee, maar dat kabbelt zo. Vroeger wilde ik alles tegelijk doen. En jij praat nu over een periode dat loopt van nu tot maart. En dan vind ik dat toch wel rustig.

Vind ik dat heel veel. Jij wel? Ja, dat vind ik heel veel. Dan denk ik, goh, ahoi, dat vind ik al groot. En dan.

It was in maart, it was eind maart.

Maar goed, je bent wel zeer actief. En er was een tijd dat je even wat minder actief was.

Op een gegeven moment kom je er toch achter dat je ouder wordt en dat je links en rechts wordt ingehaald door een jongere generatie. En dat is. Toen ik jonger was, keek ik ook neer om die oudere cabaretiers en dacht: ja, het is nu onze tijd. Dus je weet op een gegeven moment dat je minder wordt gevraagd. Dus eigenlijk ben ik vanaf mijn zesties daar een beetje mee gaan werken. Dat ik niet verzuren, niet denken, vroeg was het beter.

Actief. Dus je hebt echt actief besloten: oké, dat gaan we allemaal.

Nou ja, nee, ik ging zitten en ik werd maar niet gebeld. Of je wordt minder gebeld. Dus je doet wel je dingen. En dan heb je ook nog wat slechte programma's die worden gemaakt, zoals het Hotel Holandia, wat niet gelukt is. En dan denk je, ja, nu, wat is je houdbaarheidsdatum? En hoe ga je daarmee om als je minder wordt gevraagd? Dat is niet dat je dat maand, dat je vrijdag in de stoel gaat zitten en na het weekend is dat allemaal verwerkt.

Maar er is dus een moment geweest dat het even stil stond. De telefoon gaat niet meer. Je denkt van, goh, de houdbaarheidsdatum is overschreden. En als je je zo actief voorneemt om al die dingen van verzuren, boos worden. Afreageren om dat niet te doen, dan is die neiging dus er wel even geweest.

Nee, want ik deed het op een moment dat ik dacht, misschien werd het nog niet minder, maar want ik zat ook in een programma. Ik had een programma 60. We zien wel, wat ging over mijn vader, wat een heel mooi programma was om te doen ook. Dus het was nog niet zo dat ik niet meer gebeld werd. Maar je weet gewoon dat televisie, er wordt minder amusement gemaakt, veel meer real life, reality of grote internationale formats.

Moet je zelf als het ware heruitvinden. De nieuwe fase in je leven zien. Dat is best moeilijk, denk ik.

Maar het is enorm gelukt.

Als er helemaal niets zou zijn, als er geen aandacht van buiten zou zijn, geen schijnwerper, zou je daaronder te lijden hebben?

Ja, ik denk het niet. Maar ik kan me ook voorstellen dat heel veel mensen nu neeschudden. Want omdat ik nog steeds dingen doe. Dus ik kan dat niet. Dat is zo'n moeilijke vraag. Ik denk wel. Omdat je. Kijk, ik heb wel eens momenten gehad dat ik schreef altijd veel. Ik denk ook, als je mijn computer open zou gooit, er is dan zoveel formats waar niks is mee gebeurd.

Dan word je niet zo verbet daarin.

Dat is het enige wat ik niet zuur word, niet vroeger was het allemaal beter. Of met afgunst kijken naar collega's of nee, dat moet je niet doen.

Nou ja, ik snap de neiging wel. Want mensen vallen natuurlijk enorm samen met hun werk. Het is ook identiteit. En misschien wel iets te veel.

Als je een goed thuis vond, dan kan dat nog wel meevallen. Zodra je thuis bent, je hebt dan niet echt de verering. Op hun knieën gaan zitten. Ze kijken amper. Mijn zoon zijn 23 en 24 jaar, ze weten wel wat ik doe. Maar het is nou niet dat ze echt overal meeholen of dwepen. Nee, ik weet het ook niet als het eindigt.

Ja, dat is wel wat het is. Dat vind ik ook wel gezond. niet al te veel daarmee bezig is.

We hadden de laatste discussie. Bij ons gaat het altijd over Ajax. Uiteindelijk aan de tafel. Jongens, mijn man zijn enorm eigen gezend. En het gaat nooit over een musical of over een tv-serie. Uiteindelijk, we hebben een praatje pot en uiteindelijk woef gaat altijd weer over Ajax.

Had jij daar dan ook mee over aan jou?

Nee, dan ben ik eigenlijk. Dan ga ik maar mijn Duolingo wordjes doen op een gegeven moment. Of ik ga iets anders doen. Ik blijf er wel bij me plaatsen. Was ik in gezegd is het gaat altijd eigenlijk in het Ajax. Nooit eens over een goede musical of over de Met Gala, waar die jurken.

Ik heb heel lang in een bepaalde vriendengroep meegekletst over voetbal. En ik dacht dat het best wel goed ging. Tot ze op een gegeven moment zeiden: we vinden het eigenlijk helemaal niet leuk dat jij meekletst om te weten dat je er geen hol van had. Niemand probeert dat.

Probeert het toch? Nee. Ik ben natuurlijk een Feyenoord fan in Rotterdam. Niet dat ik iemand ken uit Feenoord, maar ik ben wel, ik ben gek op de Kuip, laat ik dan zo zeggen. Maar we zijn kampioen geworden, dus hebben ons hebben gefeliciteerd. Ik moet hem niet feliciteren. Het was een feilerskampioen. Dat werd totaal genegeerd. Het was gewoon een toevastref.

Toen jij zo oud was, wat was toen jouw interesse?

Ook altijd theater, altijd vooral radio ook. Ik werd een tijd dat ik best alleen was, omdat ik. In Lekkerkerk op een zwaar christelijke school zat. En al die kinderen zaten in Nieuw-Lekkeland. Die wonen in Nieuw-Lekker. Dat is een vrij christelijk dorp. Lekker kerk was een Vrij Partij van de Arbeidsdorp.

En was dan ook je droom om daar deel van uit te maken van die wereld? Ja, dat wist je al meteen.

Ik wilde Kov van Dijk worden. Waarop mijn vader zei, aan de één kovendijk hebben toch wel voldoende. Ik wilde nieuwe Kovendijk voor, hij noemde iemand anders, hij noemde Luc Luts. Maar

Oh. Yeah, no.

En één Luc Lutz hebben we toch wel voldoende. Toen wilde ik naar de toneelschool, ja.

Was het ook om om gezien te worden? Om die eenzaamheid te doorbreken?

Nee, dat niet. Ik denk dat het. Ik moet ook zeggen. Mijn moeder werd een beetje gek van alleen maar thuis zitten. Toen heeft mijn moeder mij op mijn zeventiende. Op een toneelgroepje gezet, onder leiding van Coby de Oudste in Lekkerkerk. Het was een soort redenrijkeskamer. Dat was zo'n amateur toneelvereniging. Je wilde een jongerenvereniging in het leven roepen. En toen heeft mijn moeder mij eigenlijk verplicht opgegeven. Daar zag ik heel erg tegenop.

Je dacht dat je iets te bieden had. En dat de wereld wel op je zat te wachten.

Dat weet ik niet, maar ik dacht het misschien wel.

Dat moet je wel een beetje denken. Dat vind ik helemaal geen gekke gedaan.

Nee, maar dat dan dan is die wereld nog wel je slaapkamer en de spiegel. Ik zat er met een. Met een borstel, ik kan nog haar. Dan ging ik ook mijn eigen tv-show maken. Dit is het programma van Paul de Leeuw. We gaan vandaag naar school. En Paul heeft de repetitie geschiedenis. Hoop dat hij het goed maakt. was ik aan het praten met mezelf en daar ben ik ook ingehaald door een klasgenoten die me allemaal gek versleten.

Je maakt het niet saai voor jezelf.

Nee, het was verder van saai. Absoluut.

Had je dan wel aansluitingen op die school als het allemaal christelijke kinderen waren uit een ander dorp en jij een beetje een zonderling was met zijn radio en zijn dromen?

Nou, ik ik was ja ik was uit ik kwam uit Hendrik in op Ambacht. We wonen in Rijzoort, dat is allemaal in de onder de rook van Rotterdam. Daar was ik van de eerste klas MAVO ging ik naar de tweede klas MAVO in Lekkerkerk. Dat was een openbare school en moederkoos voor de chistelijke school. Wat heel erg leuk was, en er waren ook wel wat kinderen die in Lekkerkerk woonden, waar ik ook wel contact me had. Ik had ook verkeerd met Jannie Brouwer, die in Lekkerkerk woonde.

Moest ik zeggen 24 zielig.

Relatie, of weet ik veel. Hoeveel die zoop? Eén op vier of één op zeven? Ik weet het nog steeds niet. Maar ik had wel, mijn humor en mijn babbel kreeg ik het wel voor elkaar. Maar ik ging altijd alleen naar huis.

Dus die kant heb je volgens mij nog steeds wel, dat je af en toe goed alleen kan zijn.

Ja, dat vind ik ook wel fijn.

Het hoeft niet altijd lawaai te zijn.

Nee, dat denken ook mensen van mij, maar dat is helemaal niet zo. Ik vind het in mijn eentje, of met mijn man, of met hoe kleiner, hoe beter, welke wel, mijn verjaardag wel heel erg veel en ook lang. Maar ik ben volgens mij vanuit het best wel stil.

Maar wanneer ben je echt begonnen?

Nou ja, er zijn een paar momenten die je kunt markeren op de lagere school, op de Rotterdamse schoolvereniging Rotterdam hadden we op vrijdagmiddag mocht je dan dingen doen. Had dan marionette poppen gekregen van mijn ouders. Ik had ook van die poppenkastpoppen. Dus ik had allemaal verhaaltjes. Maar dat was ik in het jaar tien, 11.

Exactly.

Is dat ook een voetbalverdediging, Pieter? VV Rij Soort. En we hadden het slechtste team met de broedde Vlegaard. Ik heb één keer gescoord bijna. Maar toen ging me schoen ook. Het was het naast het doel. Maar mijn moeder had: wij waren het slechtste team van de pupillen. Dus wij waren echt heel slecht. En toen had mijn moeder besloten dat ik ook naar voetbalkamp moest. Dan moet je een week lang in zijs naar een voetbalkamp.

Wel een gekke prijs.

Nou ja, maar ik had hem. En dus op het moment dat het zaterdag we allemaal weer naar huis gingen, kende iedereen mij. Door die bond-avond. Dus iedereen dag, dacht ik, zo kende mij van dat grappige moment op die bond-avond. Terwijl, ja, bij voetballen, niemand had me door. Ik was gewoon niks. De hele elftal was niks. Dus dat lukte dan toch uiteindelijk dat mensen toch, oh ja, dat was de jongen die gisteren zo grappig was op het toneel.

Je wordt toch een beetje bestaansrecht van je bestaat. Je wordt gezien, je bent er.

Ja, en om het dan nog moeilijk psychologisch te maken, ik heb ooit meegedaan aan landmark. Dat is een soort persoonlijkheidscursus. Wain je eigenlijk ontdekt. Je gaat eigenlijk drie dagen op zoek naar wat zijn je records, wat zijn je mogelijkheden, wat zijn je possibilities. Van waaruit handel je?

Er komt er niet op en voor generaties zullen ze kijken naar die familie zonder jou.

Nou, ze hebben uiteindelijk mijn hoofd geplakt op het lijstje van Willem. Want die had verkeerd met Tante Ben, maar die is weggelopen. Dus toen hebben ze mijn hoofd geplakt. Maar de realisatie dat je.

Dan ook ineens een groot hoofd relatief tot het lijf.

Goud is gewijs, klopt maar.

Ik snap wel de tragiek, niemand mis.

Daardoor wil ik dus heb ik een soort achterkamersgevoel. Al zie je wel, ze zijn meer vergeten. Dat heb ik door de jaren heen ontwikkeld. Dus ik moet er altijd wel zijn. Ik moet er wel zorgen dat ik zelf van me laat horen.

Want anders gebeurt het niet. Als jij geen lawaai maakt, dan.

Als ik niks verzin, dan word ik vergeten.

Nou, dat vind ik wel mooi psychologisch. En dan kies je uiteindelijk voor een leven in de belangstelling.

Dominant. Je bent ook best wel bepaald in wat je doet. Dus toen dit eenmaal bekend werd, ik weet nog wel dat ik mijn moeder gelijk die nacht gebeld heb en met mijn man een enorm gesprek heb gehad. Oh, nu hier komt het uit voort. En dan kan je ook zeggen, dat was zielig. Maar ik heb het nooit als zielig ervaren. Omdat ik gewoon. Ja, uiteindelijk misschien wel.

Over het hoofd gezien.

Ja, over het hoofd gezien, ja. Dat ook geen van die familiele. Goh, wij is Paul. Dat niemand die foto had gemaakt. En ik heb uiteindelijk heel mooi voor Elise gespeeld. Maar ik had toch liever op die foto gestaan, denk ik.

Ja, dat snap ik wel. Maar dan sorteer je voor op een op kabaret, theater, misschien de radio, maar het werd uiteindelijk televisie.

Dat was in 1983. En dat was het jaar dat Big de Kaandorp won. Hans Liberg werd tweede. En ik kreeg de andere twee prijzen. Persoonlijkheidsprijs en de Aanmoedigingsprijs. Maar ook die auditie heb ik ook gedaan zonder dat ik iets had gerepeteerd. Want ik had helemaal geen programma. Toen zeiden ze: je mag wel gewoon komen voorspelen, auditeren in een soort gymzaaltje.

En ook wat pret. Ook omdat je er gewoon lol in hebt natuurlijk.

Ik neem alles wel heel serieus. Ik ben wel echt wel. Daar echt wel.

Heel precies ben je als je werkt.

Ook wel gefocust, heel erg. En dat is soms wel lastig, omdat ik dat. Dat ik soms daar een beetje onredelijk in ben. Dat ik het dan zo goed wil doen dat ik ook nooit... echt tevreden ben ofzo.

Dus als iemand zegt van nou ja het lukt niet met dit ene de koorstuk of of dit, dat technisch gaat even niet, dan heb je aan jou niet de beste.

Nou, vooral. Ik vind een hobbeltje op de weg, vind ik heerlijk. Maar het gaat meer dat als ik dan ergens afkom en zeg: dit was niet goed, dit was niet goed, dit was niet goed. Dan kan iemand zeggen, maar dat was wel goed. Ja, ja, maar dit was ook niet goed.

Want dan lig je te toppen ook nog.

Dan ben ik altijd bezig met wat niet goed is in plaats van wat wel goed is.

Maar alles komt binnen. Ik weet de eerste keer dat ik jou...

Ontmoeten.

En toen ging ik naar jouw voorstelling. Ik weet niet meer precies waarvoor, maar ik ging jou volgens mij interviewen over. Yeah. Vele programma's. En toen na afloop, het was heel leuk, ik dacht, ik ga naar huis. En toen kwam jouw jouw agent, of medewerker, die zei: nee, nee, je kan niet naar huis. Want Paul wil je nog even spreken. Want die vindt het vervelend als die weet dat jij er was en dat je dan nu al weg bent. Dus die.

Ja, um dich zu bedanken, dass ihr mit ihm seid.

En toen kwam ik en toen was je, en niet alleen naar mij, maar er waren ook andere mensen. Heb je genoeg te drinken? Heb je honger? Heb je gegeten? En die was intussen ook nog daar. Oh, ik moet die ook nog even spreken? En gaat dat eigenlijk wel goed hier? En ik vond je heel aardig hoor, maar ik vond je ook wel een enorme moederkloek.

Ja, maar dat is misschien wel de essentie. Een van de beste dingen die ik heb gemaakt, heb ik gemaakt nu met dat vergetelijke reis. En dan komt alles bij elkaar op mijn. ik was toen nog 63. Alles komt bij elkaar wat ik heb geleerd en wat ik kan. En dan zit dat. Sociaal empathische aspect heel erg in. Terwijl mensen denken, ja, dat is keihard en dat is ook zo. Kijk, als ik eenmaal heb gepresteerd, dan is alles gewoon.

Dass du aufmerksam bist. Ja. Em empathisch bent. Yeah.

Dat lijkt me wel. Dat zie ik ook in het programma van Vergeetelijker heel erg terug. Je staat wel aan. Het is ook heel zwaar, omdat je 24 uur aan staat. Maar het plezier of de dankbaarheid die je dan zelf hebt of die je voelt, dat is. Ja, dat is onbetaalbaar.

En als je dan op het podium staat en iemand achter in de zaal zit onderuit gezakt met zijn armen over elkaar of op zijn mobieltje, lekker te faceboeken. Zie jij dat dan? En heb je dat dan door?

Ik zie de lichtjes die van de telefoon die dan op mijn gezicht, dat vind ik vervelend. Het is ook gebruikend, dat je tien mensen lachen, maar je kijkt alleen maar die ene man die gewoon ontevreden met een zagruinige smool zit te kijken.

En die zo zit van kom erop van de. Hoe is dit inderdaad? Ja, godsamme.

Of misschien niet. Misschien dat hij een gezichtsstoornis heeft. Dat weet ik niet. Je ziet die tien vrolijke mensen dus niet. Begrijp je? Je ziet al die ene. Ja, dat is altijd zo. En ik weet wel wat mijn vriend Hans Kersting kon heel erg genadeloos de zaal inkijken. En niet genadeloos, maar gewoon. Dat was zijn geweldige uitstraling. Maar ik dacht.

Dat is wel heel grappig. Maar je werd in het begin op tv, dan werd er heel vaak over jou geschreven: dit is afzijktelevisie. Dit is niet empathisch. Hij is aan het treiteren. Er waren best zoveel kwalificaties. Die eigenlijk de essentie missen van wie jij volgens mij bent. Die er misschien wel haaks tegenover staan. En ook haaks tegenover wat je probeerde te doen of wat je aan het doen was. Je kan je dat vast wel herinneren, al die commentaars.

En ik kan ook. Kijk, ik was natuurlijk in de twintig, ik was 25 toen ik begon. En ik denk 28, 29, toen we echt met de schreeuwen van de leeuw begonnen. Wat echt natuurlijk. in die tijd hele bijzondere televisie was. Omdat ik de mensen in de camera echt aansprak. Dus echt en mij deel, kijk, de kracht van het programma was natuurlijk de vrijheid die we hadden.

En de harde humor, daar waren mensen bang.

Ja, dat zat natuurlijk in mijn... Dat zit gewoon in... Omdat je dikker, nou kader nog niet was, maar wel ook komen was, ja.

En heel direct.

De directheid is gewoon als ik iemand zie lopen met één been, wil ik gewoon weten wat de andere been is. Niet gelijk, maar ik kan niet iemand weg laten lopen. Nou, dat liep al, moeilijk. Van waar is het andere. Je wil gewoon dingen weten en ook ze direct aanspreken. En dat is ook heel erg gewaardeerd. Het is wel grappig dat we in die periode best wel veel.

Die beslechten ook taboes op de...

Maar op een hele serieuzere manier dan dat ik het deed.

Maar misschien was dat de bevrijding dat er ook een lach was. Ik denk dat dat ook is wat mensen aan de jaren negtig achteraf jongere mensen niet begrijpen: het is niet spotten of honen, het is juist de bevrijding van. We kunnen hierover lachen, we kunnen het hierover hebben.

Maar dan is het traditionele tv-kijker zegt dan van ja, kijk, wat er ook gebeurde, ik keek altijd iedereen rechtstreeks in de ogen. Iets hards heeft niet dat ik wegliep. Dan was hij gewoon iets terugzeggen. Of maar goed, mensen waren soms verbouwereerd. En wat later gebeurde in het programma's, dat mensen het heel erg opnamen voor de underdogs. Dus als iemand een heel grappig antwoord had, dan was hij gewoon de helft de help.

Het gevecht aan te gaan. Dat was misschien niet verstandig.

hoef je geen z'n gecht aan te gaan, want dan, je moet gewoon jezelf blijven. We gaan dan niet je best doen, want dat gaat nooit werken.

Is het kwetsend als mensen je zien voor iets dat je helemaal niet bent?

Uh yeah. Kijk, toen ik begon, werden het natuurlijk meer van dat programma's gemaakt. Ik weet nog wel dat het programma voor 100 gulden moesten gekken overdrooien.

Okay.

कर दो कर दो कर दो

Ik dacht aan bedd en dat, maar dat was niet zozeer voor geld. Maar dan moest je in een bak met haaien zwemmen.

Ja, als je de weddenschap had verloren. Maar dat overdrooien moest je dan met een bankbouillet tussen je billen gaan lopen op de markt. Dus dat werd bij elkaar gegooid en dat werd toen echt afzijktelevisie genoemd.

Vond je dat erg?

Maar ja, je kan er niks tegen doen. Ja, vroeger was het Turk.

Maar je wordt, je wordt door zo'n medium gezien. En dat wordt een andere persoonlijkheid dan wie jij werkelijk bent. En dat wordt groter dan wie jij werkelijk bent. Dus een soort jouw persoonlijkheid wordt gekaapt door iets waar je zelf niet eens de macht over hebt.

Nee, maar dat is als je dat al hebt vanaf je vijf twintigste ben je daar inmiddels aan gewend.

Dat hoort erbij en dat moet er maar.

Het wordt natuurlijk alleen maar erger door de sociale media. Er is een discussie over Paal de Leeuw is nu wel vergaan en glorie. Was met Ranking Stars een paar maanden geleden. Dat het programma vergeetelijk een mooie reis aan zou komen. Ik denk, nou begin maar. En dan voel je ook dat mensen het helemaal niet gezien hebben die gewoon meelullen met iedereen. En dan denk je. Misschien is het ook wel voorbij, maar over een paar weken dan komt dat vergetelijke reis. Ja, dat is niet slecht.

Maar destijds, jullie wilden wel iets opengooien. Het was wel bevrijdend. Taboes beslechten. Eigenlijk ook de underdog een beetje vieren.

En we wisten ook nooit dat het een taboe was. We hadden een geweldige team, daar gaan we het deze week over hebben. En dat was bijvoorbeeld. Ik weet nog, het ging over donoren, over donor-orgaantransplantatie. En toen hadden we bedacht, weet je wat we doen? We vragen we Robert Long. Of die wil zingen, dan schieten hem dood. Omdat we allemaal organen nodig hebben. Dat werd op dinsdagmorgen bij wijze bedacht.

Yeah.

En dan hadden we opnamen en dan zat Robert lopen gewoon heel liefde zit. Met bloed, uit een wit pak. En dat was dan de uitzending. Dat ging erover: hoe makkelijk je donoren.

Yeah.

Dat is toch wel heel grappig.

En Corland Maas is daar heel goed in. Die heeft toch zoveel goede heel veel goede dingen. En die zijn ontzettend grappig om die weer te horen. Ik kan me heel veel dingen niet herinneren. Dat ben ik al lang weer vergeten.

Jullie hebben wel veel gekkigheid uitgehaald. En ik herinner me dat je wel eens iemand in een champagne-toren hebt gekomen.

Het was een ongelukje. Het programma liep niet lekker. En toen dacht ik, ik geef hem even een zetje. Toen viel ze in de champagne uit. To had ze een klein sneedje in de hand. Iedereen was totaal overstuur, ik ook. Zij was niks aan de hand, en toen belde XL Boulevard: laten we eens even een lekkere ruil van maken.

Daar gebeuren de ongelukken, maar daar zit soms ook het goud.

Ja, in dit geval niet. Dit waren toch twee.

Die dan even niet. Het waren echt blond. Maar er was ook een keer een soort bonte optocht aan het eind van de aflevering, vrij in het begin. En toen zei je, dit is het resultaat van het kabinet Lubber. En daar kwam alles langs. Dat was een bontestoet.

Ja, we hadden gewoon gewoon enkel idee. En we hadden een decon ontwerper, Chris Koolmees, die had tien setjes gemaakt. We hadden tien afleveringen. En die had mooie seks gemaakt van een visvijver, van een berg, van een iglo, van een ijs van een iglo, maar ook van een camping. Zo't tentjes. En elke week waarschuwden ze van: we moeten dit gebruiken. De laatste aflevering hadden we alleen al maar de berg over. Want die berg was heel moeilijk. Het was een groot ding, wat in het decor stond.

Ik vind het ook wel moedig als je het allemaal vertelt. Je staat voor 1 miljoen kijkers en je gaat op en je hebt eigenlijk het nog niet helemaal uitgedokterd. Maar het is ja dan ook. Op het vlak van taboes en dingen die misschien net over de grens gaan.

Maar ik denk dat dat zou ook wel iets meer gunnen. Het is natuurlijk ook interesse dat je dingen meemaakt. Ik denk ook wel dat alles wat je meemaakt, dat neem je mee als het goed is in je programma.

I'm so giant, mate.

O, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, o, Ik denk dat dat een van de. en je moet omringen door mensen die ook inderdaad heel veel input kunnen geven of zelf ook dingen meemaken. Ik weet nog wel dat bij redactie later in andere programma's ging gelijk achter computer zitten.

Dat je meer vanuit jezelf weet en wie jij bent, en in jouw geval, dus ook: van als er iemand met één been loopt, dat jij van nature wil weten waar staat de andere.

Of brandwonden, of stoma's was een was ook zoiets, want dat was ook zoiets waar ik mee werd geconfronteerd. Ik weet niet hoe of wat, maar dan wilde ik weer wat meer weten over stoma's. En dan hadden we heel snel we een programma bedacht.

Maar je hebt ook wel eens aangiftes tegen je gekregen en mensen die een proces aanspannen. Doodse bedreiging.

Doodsbedreiging ook. En een tijd dat het nog niet zo normaal was. Dat was een van de eerste doosbedrijf. Het uitgeveld kogeltje in een brief. Die werd gestuurd naar de Fara-postkamer.

Wat bedoel je bent uitgeveld?

Dat zei de politie. Dat is echt professioneel. Het is een ge uitgeveld kogeltje of zo. Zoiets zeiden ze. Maar omdat de postkamer alles van tevoren open doet, was het al opengemaakt en gelezen. Dus hadden al vinger. Dus de politie konden verder niks mee. Dus uiteindelijk adviseerden ze om gewoon mijn huis beter te beveiligen. Toen heb ik zelf bij heer als hekwerker een heel groot hek.

Zo angstaanjagend. Dat is wel echt heel groot.

ook wel een tijdje beveiliging gehad, want dat was ook wel, omdat ik alleen naar theater ging en ik in de in de in de parkeergraaf opeens wat banger gewerkt.

Is dat dan dat die opmerkzaamheid die je hebt, wat ook een beetje je wapen zich tegen je kan keren en kan omzetten in angstige opmerkzaamheid?

Ja, en ook dat je denkt, zal ik het volgende keer maar niet zeggen? Dat begrijp ik nu.

Yeah.

Dat begrijp ik ook in deze tijd. We praten er over van ja, doosbedreiging, dat is normaal. Dat is natuurlijk niet normaal. Nee, maar dat wordt nu wel echt als normaal gezien. Omdat gewoon het zijn mensen die gewoon denken dat is leuk om dat te plaatsen. Het is ook een goed recht als ze dat leuk vinden. Maar ik zou denken, pak een boek. Ja, één keer is dat niet gebeurd, omdat ik opeens bengen. Stevens voordat hij in de zaal zit en toen ging het gordijn open. En toen heb ik wel gespeeld.

En toen heb je dat zo goed en kwaad als ging afgemaakt.

Ja, toch ook weer focussen. En ik moet ook wel zeggen dat een vriend van mij ging mee waar ik heel erg verliefd op was. Dat was eerst de date die we hadden. Dus eerst optreden die de Gent zijn en daarna zouden we in Den Haag uitgaan. Dus dat verzachte misschien wel een beetje de paniek.

Het lijkt me heel eng.

Ik zeg dat nu tegen jou. Ik denk dat mijn man het geen eens weet. Dat heb ik ook nooit besproken. Dit is al heel lang geleden hoor. Maar dan hou ik dat wel voor mezelf ofzo.

Dus dan vreet dat je een klein beetje en dan ga je door.

Maar ik weet wel, en nu ik ouder ben, als ik het wel doe, dan is het makkelijker. Want dan kun je iemand deelgroot maken. Maar goed, dat moet je leren. In die tijd was ik daar niet overdrijf of verman je. Of dan wordt iedereen raakt dan in paniek.

Eigenlijk cijfer je jezelf dan weg inzoomen. Vind je dat je niet die plek mag innemen om daar aandacht voor te voeren?

Ik denk dat het meer is dat je dan denkt, ik wil niet andere mensen daarmee belasten. It's also my fault.

Dus je bent eigenlijk wel een pleaser in dat opzicht.

I don't know. Als ik zeg ja, dan denk ik heel veel mensen denken dat...

Er was een giethuisartskeek was citrant.

En ik kan ook, ik kan ook, wat ook wel eens wordt gezegd. Als mij met mij iets te goed gaat, dan ga ik om me heen slaan. Dan ga ik dingen zoeken. Vooral.

Ga je saboteren. Dan wordt het te gezaverd.

Ja, ook. En dat heeft ook wel in mijn vroegere relatie met mijn man te maken. Als hij op wintersport ging, dan ging ik net voordat hij op wintersport ging in zijn eentje en ik moest dan werken. Ik ging ik toch een opmerking maken, waardoor we eigenlijk zo'n ruzie hadden. Dat hij eigenlijk met de shit in zijn lijf op wintersport ging. En ik had dan, ik vond het ook vervelend. Maar dan ging ik toch moeten willen. Het kapot maken ofzo.

Als het te perfect is, dan moet er iets zijn. En waarom is dat eigenlijk?

Very neat. Very neat.

But it's a sort of an hedonism.

Heel moeilijk woord.

Yeah, I forgot it volks my own. Maar dat is een soort onvermogen om volledig van het leven te genieten.

Ja, maar het gaat je soms te goed of zo, dat je dan denkt...

Nu moet er iets gebeuren.

Ook verveling, want dan is het. Ik heb nu vooral over werken, denk ik. Want dan is het ook, ja, dan kan je een jaren blijven doen. Ik weet wel wat ik stopte met een programma dat de vaderleiding zegt, maar je kan nu nog twee jaar mee door. Als jij kan wel zat, zijn met het publiek nog niet. En dan toch. Ging ik stoppen en ook door andere mensen ingegeven. En dan hadden we helemaal geen nieuw programma. En dat nieuw programma flopte enorm. Dat werd veel minder leuk gevonden.

Oh, dat vind ik juist heel goed dat je dat voor bent.

Alleen als je dan geen ander programma hebt, dan is dat een beetje stom. Dat je dus je oude schoenen weggooit terwijl je geen nieuwe schoenen hebt.

Have you always had time that you didn't really like it? Dat je een programma deed en dat je dacht, god, is het al voorbij?

Ja, ik heb het één keer heel erg hard. Maar ik vind dat dat weten ook de mensen met wie ik gewerkt, met de meeste mensen. Laat ik zeggen waarom ik het niet leuk vond, omdat ik gewoon er geen invloed op had op het programma. Dat is mijn eigen fout. Ik had moeten zeggen: oké, dan had ik dit nooit moeten doen. Dus de fout ligt bij mezelf. Maar het was een hel om er elke week naartoe te gaan.

Okay. Maar op een dag komt er een moment dat je...

Ik denk dat...

Dat ik dit nu kan oplossen, dat komt omdat ik toen...

ergens opgeschreven. Ja, denk het wel.

Ik vind het wel grappig, want we hebben het ook een beetje over een tijd. Die mensen niet begrijpen. Daar had ik het net ook al een beetje over van de jaren negentig. Dat veel van die fragmenten van allerlei programma's, van allerlei mensen, die worden nu losgeknipt. En die worden dan zonder context de wereld. En dan zijn mensen heel gechoqueerd. Kon dat toen? Maar die begrijpen volgens mij niet echt.

Nee, maar het wordt uit zijn perspectief, uit zijn tijdsbeeld gehaald. En dat is heel lastig en ook heel vervelend. Omdat er een generatie is die vinden dat dit niet kan. Het gaat niet over woken, helemaal niet. Het gaat om het feit: zo ga je niet meer mensen om. Maar dat wordt helemaal uit zijn context geplaatst. Om een voorbeeld te noemen, ik heb ooit een mini playback show daar een parodie op gemaakt. En Gordon kwam als gast en had een jongetje.

30 seconden is genoeg voor een oordeel.

En echt af nog steeds. En door een jongere generatie die echt denkt, want dat is. En ik word ook wel gesteund. Dus mensen geven anders, je hebt het programma's en dit is totaal iets anders, maar. Dat voel je toch niet echt. Elke keer komt er weer een soort hoos. Komt er weer over je heen van dat stukje. Mag ik nog een voorbeeld geven? Tuurlijk. Want dit is echt wat ik heel. Je komt er nooit van af. Althans, je denkt dat heel Twitter, heel de wereld is, dat valt natuurlijk mee.

Maar goed, het internet vergeeft niks.

Nee, dat geeft echt niks. Nee. En Kees heeft afgelopen november in Ahoi hebben we weerstaan zingen samen met Gordon. Dus ik denk, nou, dat wil toch wel duidelijk zijn dat dit gewoon. Maar dat heeft helemaal geen zin. Dat win je ook nooit.

Hãy subscribe cho kênh Ghiền Mì Gõ Để không bỏ lỡ những video hấp dẫn

Die vergelijking moet je niet de hele tijd maken.

Dat ging zo ver door. Elke keer kwam het weer terug dat ik dacht, ja, ik heb een excuus gemaakt. Ik heb een excuus aan Geert Wilders ook aangeboden dat het niet zo bedoelde en dat het niet zo was. En toen ging God Geert Wille zelf reageren. Het klopt. Paul heeft er een excuus van aangeboden. Toen ben ik ook persoonlijk naar hem toegegaan om kennis te maken met hem. Want er echt een heel erg, onder vier ogen, hartstikke goed gesprek was.

Dat is best gevaarlijk aan deze tijd. Maar het is ook dat die hele tijd van grensoverschrijdend van de jaren negen toen grensoverschrijdend juist cool was. Dat was juist positief. En het was niet altijd om mensen te beledigen of af te zeiken, maar het was een soort viering. We zijn altijd getut voorbij. Dat dachten we toen. Nu kunnen we van alles tegen elkaar zeggen. Gekscherend.

Ja, maar nu is het gewoon. Ik vind die content heel goed hoor. Dat je denkt, ik wil overal toestemming hebben, maar een klein beetje hiërarchie zou een programma ook best wel iets beter kunnen maken. Toch iemand. Als ik nu met mensen werk en ik heb nu een geweldig team weer waar ik mee werk, dat ik zeg, ja, wat er ook gebeurt, uiteindelijk ben ik wel de baas. Dus als jij dat niet kunt hebben, ik kan het dus zeggen dat iets niet doorgaat.

Jij moet het maken. En als jij het niet voelt dan wordt het niks. Nee. Hoe is jouw leven veranderd sinds je een gezin hebt?

Toen mijn. Onze kinderen kwamen in 2001, 2002 en ik ben toen gelijk gestopt met theater. Om ik echt de tv gaan doen omdat ik meer thuis wilde zijn. Mijn man was degene die. Eigenlijk zijn baan opzegde om dat één iemand voor de kinderen was, hebben enorm goede hulp gekregen.

Maar er komen al die dingen die eigenlijk altijd in jouw leven aanwezig waren. Namelijk dat je alles opmerkt, dat je altijd wil weten dat iedereen oké is, dat je het waren mijn woorden, maar ook een beetje een soort moederklok bent. Al die eigenschappen krijg je dan ineens je polkom.

Ja, maar toch is het anders. Want je bent toch daar, dat is 24 uur per dag dat je bezig bent en dat ook af en toe niet trekt. Daarbij komt ook nog dat je in het privéleven ook nog je zakelijke werkleven hebt. Dus dat loopt ook door elkaar heen, zeker als het niet lukt. Daarbij heb je ook nog twee kinderen met hun eigen gelukkig, hun eigen karakter, hun eigen gedunde laten. Dus dat, dat, dat, dat, dat.

Als jij dat zo voelt, dan is dat jouw ervaring en dus is dat legitiem. En dat betekent dat je als ouder dus eigenlijk ook per definitie een klein beetje zult falen.

Ja, ja, ja, ja, ja.

Er komt een moment dat iemand zegt. Dit heb je gewoon echt niet goed gedaan.

No, and that's it. Het enige is dat je dat, zolang je erover kan praten, is er niks aan de hand. Zolang je gaat afsluiten of je gaat je eigen pad bewandelen zonder je gezinnen in te betrekken, dan is het een ander verhaal. Maar het is falen is niet het goede woord. Het is volgens mij dat je.

Dat je ook zo...

tegen je familie. En dat is dat is echt grappig. Dat heb je totaal niet in je hoofd. Wat wel goed is, dat mijn man en ik altijd. We zijn nooit uitgespeeld door de jongens. Dus als ze naar mij toe kwamen, ze zeggen van mijn andere papa, wat hij filmt. Dat heeft heel erg geholpen. Wij konden goed over praten, mijn man en ik nog steeds. Dus als er iets gebeurt op paniek, of is iets, dan zuchten we en denk je: Ja, oké, het zal wel overgaan. En dat gaat altijd over.

Nu sta je aan de andere kant.

Ik heb dat gewoon totaal kwijt. Ik heb dat dan begonnen misschien een jaar geleden met. Ja, ik heb dat er ook gehad natuurlijk. Ja, dan ben je met je ouders uit eten.

Dat is je dan.

Yeah.

En ze zijn nu volwassen met eigen levens bezig. En jij bent dan een hele nieuwe carrière, een soort.

Nou ja, rustig kijken.

Een nieuwe fase die erbij is gekomen. En wat ik dan ook echt heel grappig vind, is dat je dan zegt van oké, we gaan een paar dingen niet doen. We gaan niet zuur worden. We gaan niet mokken op de nieuwe generatie. We gaan niet bitter omkijken. Je hebt dus eigenlijk alle vallen verkend waar een oude man in zou kunnen tropen.

Een oude witte ontevreden, boze mooie.

Want er zijn er nogal wat. Ik ken ze van mensen die ineens denken: die is een partij zuur geworden, dat is snel gegaan. Maar het is ook een vorm van discipline. Want je had natuurlijk kunnen zeggen van nou tegenwoordig al die programma's, wij durven ze nog eens wel tegenwoordig. Moet je ze nu zien? En het mag helemaal niks meer. Vroeger wij deden dat gewoon, maar tegenwoordig is dat al. Het is echt een val waar je in kan trappen. Het vergt discipline.

Het vegt vooral volgens mij. Ik weet niet of discipline het goede woord is. Het is gewoon meer. Je moet realistisch zijn, denk ik. Ja, het is ook. Ik weet wel vroeger dat ik altijd in. Wat ik vertelde dat mijn leven een tv-serie was, ik keek altijd in de spiegel. En dan sprak ik mezelf toe. En toen mijn relatie, een van mijn eerste relaties na drie jaar uitging.

Een goed gesprek met de spiegel.

Ja, met jezelf, ja. Ja. Ja, denk ik echt.

Het was een groot genoeg om met je te praten. Dankjewel dat je de gast wilde zijn. Ja, het gaat veel voor jou worden. Vind ik heel leuk. Dankjewel. Dit was het uur voor deze week. Volgende week een nieuwe aflevering. Het uur wordt gemaakt door Merel van Waalwijk van Doorn. Mijn naam is Pieter van der Wielen, en tot volgende week.

Gemaakt in Portugal en verkrijgbaar in veel.

Mr. Marvis.com