Winter

de winter houdt de belofte aan zichzelf van nieuw leven gekoesterd ongezien tot het barre minimum teruggebracht ongezien zit daar haar kracht de wind heeft vrij spel de zon weet nauwelijks te verwarmen de regen geselt slechts roerloos staat de eik te wachten bladeren zijn reeds lang verdwenen kort de dagen; lang de donkere nachten tussen de takken van de bomen heeft de winterkou een onderkomen sterren helder in de koude nacht binnen de warmte die op me wacht bij het vuur ontkiemen mijn gedachten dwars doorheen mijn koude klachten @2004-02-27 joop van der elst