Ο πηρούνας Ποσειδώνας

Αυτό και αν είναι ελινάρα με τα όλα του και στραπάνε στου υπόλοιπου, που όσο πιο απομακρυσμένοι είναι από εμά και όσο λιγότερα ξέρουμε για την αφεντιά του, τόσο πιο σκοτεινοί και μισθειόδει μα φαίνονται.

Η πηγή τη ισχύω μα ήταν η πολεμική και η πυρατική μα στόλη. Η πηγή τη έμπνευσή μα και των επιτευγμάτων μα ήταν η ανοιχτή θαλασιορίζοντα. Εξάλλου, όπω μούλεγε και ένα μεσίτη που πουλούσε βίλεσε αλλοδαπούζα απλωτίδιδε, για του σκηνέζου παραθάλασια είναι κάθε τοποθεσία που απέχει μέχρι τέσσερι ώρε δρόμο με το αυτοκίνητο από τη θάλασσα.

Η αυτή την έννοια λοιπόν, με βάση τα παγκόσμια μέτρα και σταθμό, όλη η Ελλάδα ένα παραθαλάσιο υκόπαιδο είναι και όλοι εμεί οι Έλληνε παραθύν αλό ζούμε, που έλεγε και ο όμοιρο στην Ελλάδα.

Οπέρ, ο ποσιδόνα που εξουσίαζε τι θάλασσε, θα έπρεπε να είναι ο κατεξοχή Θεό μα. και ήταν κατά κάποιο τρόπο, απλώ του κουτσούρεψε την έγινη και τη φήμη το γεγονό ότι ήταν αντιπρόεδρο τη κυβερνήσεω του Δεκαίου. Καθότι, αντιπρόεδρο, είναι μονήμο στη σκιά του Πρόεδρου και περνάνε απαρατήρητο. Αυτοί κάνουν τη δουλειά, αλλά πάντα ο πρόεδρο ή ο αρχηγικαρμόεται. και έτσι και κάνουν πω ξετσουνίζουν λίγο για να αυτοπληθούν κομμάτι και εκείνη.

Ο αρχηγού εκλαμβάνει αυτομάτο ω κίνηση ανφυσβήτηση και υπερσκελισμού του, οπότε του παίρνει ο διάλο τον πατέρα των αντιπροέδων. Ειδικά όταν αρχηγ και πρόεδρο ενεργοία. Που δε σήκωνε μέγα στο σπαθί του όταν επρόκειτο για την εξουσία του.

Μέσα στα γασικά υγρά του χρόνου πέρασε τα βρεφικά του χρόνια, όπω ο δωνο μα, ω που ήρθε ο δία που είχε γλιτώσει το πατρικό χλαπάκιασμα. Πότισε το μπαμπά με το αιμτικό και έβγαλε τα αδελφάκια έξω. Γνωστά πράγματα αυτά τα έχοηθεί στα πρώτα πόνκ τη σειρά.

Τα ίδια λένε οι αρκάδε ότι έκανε ιρέα και για τον πωσυδόνα. Μόνο που αντίγια Πέτρα έδωσε λέει στον άντρα τη να καταπει ένα φασκωμένο πουλάρι, ένα αλλογάκι. Κύστερα παρέδωσε τον μικρό ποσυδό να στην ήμυφάρνη ή στην ωκεανίδα καφύρα με Εψηλ να το αναθρέψουν. Εντάξει, αλλά αν ίσυχε και αυτό με το πουλάρι. Καταβουλανε οι αρκάδε, τότε ο χρόνο αποδεικνύεται αντιλήθο που παρήστανε μάλιστα και τον κυρίαρχο του σύμματο.

Καλά να καταπεί την πέτρα και να μην καταλάβει τη διαφορά από ένα παιδί, αλλά και πουλάρη που κλωτσούσε αλυσισασμένο, έπαμε πια.

Την περιουσία τη οικογένεια, ενώ όλοι οι υπόλοιποι έπαιρναν απλό στον μπουλο μεταγχωρήσεων. Τα κορίτσια τα πάνδευαν και τα ξαπόστελαν. Τα δε επόμενα αγόρια έψαχαν αλλού τη ντίκ. Η υπηρετούσαν τον πρώτο που ήταν αφεντικό. Φαίνεται βέβαια ότι στην αυγή τη μυθολογική εποχή τα πράγματα δεν ήταν ακριβώ έτσι. Οπότε ο Εσύοδο δεν είχε πρόβλημα να πει οτιδήπο ήταν μέν το στερνοπέδου. Αλλά αυτό έγινε αφικό.

Όσο περνούσαν όμω οι αιώνε άλλαξε το εθνικό οικογενιακό δίκαιο στην Ελλάδα, οπότε εκ τωνιστέρων προσαρμόστηκαν και οι μειθολογικέ παραδοχέ. Οπότε φτάνομε στον όμιρο. Ο οποίο διακίνει άλλη εκδοχή ότι ο Δία ήταν μεγαλύτερο του ποσυδώνα, ανατρέποντα όμω έτσι τη μειθολογία περίπου Κρόνου και πω ξέρασε τα παιδιά του. Τέλο πάντων, για να μην σα μπερδεύω. Στο οικογενειακό δίκαιο του Ελλαδικού χώρου επικράτησε σταδιακά η πρωτοτοκία. Οπότε χρήστη πρωτότο και οδία. Αλλιώ χαλούσε η τάξη του κόσμου.

Ο μικρότερο αδερφό να είναι αφεντικό του μεγαλύτερου, ανεπίτρεπτο. Βάφθησαν λοιπόν το δύο πρεσβύτερο και ολαδήσαν κατά πώ έπρεπε.

Μετά το τέλο τη τύτανο μαχία, και αφού στη μάχη ανάμεσα στου δύο κορδεόνε, το Δία και τον Κρόνο, νίκησε η συμμωρία του Δία, ήρθε η στιγμή να οργανωθεί από την αρχή. Η καινούρια εξουσία και να διαμοραστούν τα λάφε ανάμεσα στου υπάρχού τη. Κατά τον νησίωδο, στη γέννηση, το σύμπαν χωρίζεται σε τρία μέρη. Ανώτερη ζώνη είναι ο ουρανό ή εθρα. Μεσαίω ζών είναι η θάλασσα που πάνω τη επιπλέει ξηρά, και κατότερη ζώνη είναι τα τάρταρα.

Έγραφ μάλιστο ησύοδο ότι αν αφήσει κάποιο ένα μεταλλικό αντικείμενο να πέσει από τον ουρανό, θα χρειαστεί 9 μέρε και νύχτε. Για να φτάσει στη θάλασσα και άλλε 9 για να φτάσει τα τάρκαρα. Τώρα με ποια μέθοδο μέτρηση προέκυψαν τα 9 μερόνυτα θα σα γελάσω. Αν βρείτε πουθενά τον Ισίωδο, ρωτήστε τον.

Τον έριξαν λιγάκι αυτόν για να είμαστε ειλικρινεί, αλλά εκεί στα τάρταρα κατέληκαν όλε οι ψυχέ των πεθαμένων. Δεν είναι και μικροπραντάκι αυτό, κι α είναι λιγάκι τρομακτικό. Με τον κάτω κόσμο δεν παίζουμε, έτσι. Βεβαίω στην Τριαδρία υπήρχε ιεραρχία. Ο δία ήταν ομέγα και αδιαφιλονίκη αρχηγού που καθόταν ψηλά, πράγμα που στην αρχή δεν καλάρεσε στον ποσό μου. Έτσι είναι αυτά. Τα αδελφάκια αγαπιούνται τόσο είναι μικρά, αλλά όταν μεγαλώσουν.

Αυτό που προκόβει περιφρονεί τον ανεπρόκοπο και αυτό που δεν τα πολυκαταφέρει στη ζωή του μισή υπογείο στον πετυχημένο. Έβλεπε λοιπόν όπω η Δόνα στο Δία να κορδόνται στο θρόνο και να δίνει διαταγέ, του γύριζαν τάντερα. Έκανε μια δύο απόπειρε να τον κοντίνει ή να τον ρίξει. Απέτυχε. Καταρχήν πήγε να του φάει την τυτανήδα θέτηδα, που ο Δίαστη κυνηγούσε να την κουτουπόσει τι αγγιώνε. Και μπήκε ο πω η δώνα σφίνα, μόνο και μόνο για να τον εκνευρήσει. Κάμω! Τελικά η θέτηδα τη γλίτση και από του δύο.

Εξαιτία, μια προφιτία, μια άλλη τηνίδα τη θέμηδα. Και μην μπερδεύετε, παρακαλώ τι θέτηδα με τη θέμα, γιατί δεν θα βγάλουμε μάκρη. Είπε η Θέμιδα λοιπόν, πω έτσι και η θέτη θα κάνει παιδί είτε με το Δία είτε με τον ποσόνα, θα βγάλει ένα τόσο πανίσυρο Θεό που θα κυριαρχήσει στο στερέω. Οπότε ήρθαν στα συγκαλά του στα δύο αδερφάκια, φτύσαν ανφόταν τον κόρφο του και έδωσαν και άντρα στη θέτα ένα θυμητό, τον πιλέα. Οπότε είχαν πλέον αυτή ήσυχο το κεφάλι του και βρήκε το διάω του οπιλέσου ο ταλέπερο.

Εκ τον πολύ έσω Στη συνωμοσία κατά του Δία μετύχαν ακούστε εδώ η γυναίκα του Ιέρα, ο αδελφό του Οποσιδόνα. Ο γιο του απόλονα και η κόρ του Αθηνά. Εκογενιακή ντροπή πράματα δηλαδή. Ορμάνε που λέτε μέσα στην κρεβατοκάμαρα του δείχνου. Κοιμόταν αυτό του καλού καιρού, κιωμένο με έκτακ και ξενεφισμένο από το πολύ σεξ. Σε σταχοποία αυτά, το να αρπάνε οι πράξικοποιηματίε και τον δένουν άλλου κάνικο με κάτι χρυσέ αλυσίδε.

Ακόμα εκεί θα κείτονταν οδία και Θάσκουζε αν δεν ερχόταν η θέτηδα προσβοήθειά του, Παρέα με τον Βρειάριο, εμμέγα, με τον Βρειάριο, έναν από του εκατό χυρε ο οποίο με τα 100 του χέρια έσπασε τι αλυσίδε και ελευθερώσε τον πιγκόσου.

Τότε ήταν που για τη Μορία αστηλεδία στον Ποσυδόνα και τον Απόλων να δουλέψουν ω εργάτε στο χτίσιμο των πανίσυρων τειχών τη Τρία που εκείνη την εποχή. Ο Βασιλιά τη πόλη λαομέδοντα. Δουλέψανε σαν τα σκοινιά εκεί οι δύο θεωρεί καταναργαστικά έργα, σκαλοσιάια μιστρή και πειλοφόρη. Του έφυγε ο πάτο μέχρι να σηκωθούν τα τύχη, αλλά όταν τέλειωσαν, ολαβέδοντα, άλλο απαταιώνα και μεταξύ και εκείνο δεν του επέλωσα τα μεροκά.

Δεύτερον, τόσα παιδιά έκανε ο ποσιδόνα για να βολούσε και αυτό ακούνελο, αλλά ούτε ένα δεν έγινε θεό. Όλα τα παιδιά του Προεδρού Δία πήραν χαρτοφυλάκιο στον Όλυμπο, ω θεή. Ούτε ένα από τα παιδιά του αντιπροέδρου δεν κατάφερε να πιάσει μια θέση τη προκοπή στον Όλυμπο, ούτε κλητήρα που λέει ο λόγο. Τρίτον, μόλι ο ποσόνα διεκδικούσε κάτι απέναντι σε οποιονδήποτε άλλον Θεό, έβγαινε νικημένο. Ήθελε την έγινα του τυπή ροδία.

Ήθελε του δελφού του Βούτυξου Απόλονα. Ήθελε την Αθήνα του την πήρε Αθηνά. Ήθελε την άξο του την άρπαξο Διόνησο. Προσπάθησε να πάρει την κόρηνθο του την τσίμπη σε μπαμέσικα ο ήλιο.

Στον άλλον φαντάζει ψύχουλο. Και αυτό που εσένα αντόχε τα σέκανε φυχισμένο στον απέναντι είναι πέτρα στο παπούτσι του που τον ενοχλεί θα νασυμανή το ψάχνετε. Άβησο οι ψυχή θεώνεται και ανθρώπων. Το επόμενο συνεχίζουμε με τον πυρούν από σειδόνα όπω τον λέει ο οτσιφόρο.