Sally Clark I

you Setnipart, föstudags 13. desember 1996 var Sally Clark ein heima með svonsinn Kristoffer ellefu vikna. Einmaður hennar, Steve, hafði farið beint úr vinnunni í Jólabóð vinnustadarins, Lómannstofu í Manchester á Englandi. Hann var ekkert sérstaklega spendur, Stíf var lítið félagsljón en Sally hafði hvartan til að skella sér. Mæðginin höfðu átt rólegan dag.

Salí hafi farið með Kristoffer, hennar fyrsta badn, út í vagni í Bakari þar sem hún pantaði ávaxtatertu fyrir skýrnarveisluna sem yrði rétt eftir áramót. Þegar þau komu heim eldaði hún kvöldmat og fór svo upp á efri hæðina í hjónaherbergið, lagðist í rúmið og kveikti á sjónvarpinu. Kristoffer var skamt undan og svaf vært í táakörfu sem hann undi sér yfirleitt vel í. Eftir einhverja stund fór Sally aftur niður í eldhús að hita sér tepólla.

setti kétilinn á og beið í fáinnar mínútur. Þegar hún kom aftur upp með teabollan leit hún á Kristoffer í korfunni. Drengurinn hennar var orðin grári framan og virtist ekki anda. Sally fylltist skelfingu. Hún greipa hann í fangið en öll skyndi hjálp sem hún hafði einhvern tíman lært var horfinn úr huga hennar. Hún vissi ekkert hvað hún ætti að gera. Logandi hrætt tókst henni að finna síman og ringja í neyðarlínu. Sjúkrabíll kom fljótt.

en sjúkraflutningamönnum tókst svo ekki að komast inn. Nýþung útidderahurðin heima hjá Clarkhjónunum hafði verið til vandraða lengi og það gekk aldrei að opna. Bakdyrnar voru læstar og Sally með drengin sinn gráan í fanginu orðin alveg frávita fann hvergi líkilinn. Hún hrópaði á þá fyrir utan að fá líkla hjá nágrununum. Loksins komist þeir inn, tóku ungabannið, lögðu það á eldhúsbekkin og fóru að reyna að blása í það líf.

Klukkan var orðin tíu að kvöldi þegar náðist í Steve Clark þar sem hann satt á veitingahúsi í Mancester í jólafögnuði með vinnufélugum. Í símanum var hjúkrunarfræðingur á sjúkrahúsinu í Macclesfield. Það var smábær suður af borginni og skammt frá heimili klarkjónanna. Hann varð að koma strax. Þegar Stíf Clark var kominn á sjúkrahúsið í Makkulsvíld var konan hans Sally þar á ganginum sinnulaus af geðsræningu. Læknir kom svo tjáði honum að enga sonur þeirra væri látin.

Kristoffer Clark fættur 22. september 1996, látin 13. desember sama ár, rúmra 11. vikna gamall. Sally grét og grét en Steve fannst hann verða eins og tómur að innan. Martröð þegar klarkjóna var þú bara rétt að byrja. Dauði Kristoffers sonar þeirra átti eftir að verða kveikjanaðinu allræmdasta dómsmáli preskrar réttarsögu á síðari árum. Our top story tonight. She seemed to be the woman with everything. A good job, a lovely house and the beginnings of a young family.

But tonight, the life of Cheshire solicitor Sally Clark is in tatters after she was convicted of killing her two baby sons. We are not victorious. There are no winners here. We have all lost.

15. august 1964 eignuðustjónin Jean og Frank Locker í Wiltshire á Suður Englandi, dóttur Sally. Hún var þeirra fyrsta á eina barn. Frank Lokker var lauruglumaður á framabraut og þegar Sally var komin á grunnskólaaldur var hann orðinn lauruglustjóri í Salisbury stærstuborg vildsér. Sallí var duglegi skóla í námi og félagslífi sem táningur leikun í kaupmanninum í feneyjum með skóla leikfélaginu og fekk fyrir bæði verlaun og bauðst skólaplás við konunglega leiklistaskólan í lögum.

En það lífildi frekar halda áfram í búklegu námi. Hún hafði fengið áhuga á lögfræði í gegnum starf föðursýns lögreglustjórans en kennarannir í skólanum drógu úrenni, sögðu að lögfræðin væri svo gífurlega erfið. Svo að þó hún fengi háar engunir úr lokaprófum á hvað hún að lesa landa en ekki lögfræði í háskúlanum í Sáþamtón. Eftir útskrift flutti hún svo til lunduna og fór að vinna í fjármálum fyrst hjá Lloyds Banka í fjármálakverfinu City og síðan Citibank.

Það var í gegnum Citibank vorið 1988 sem Sally kynntist Steve Clark, ungum lögmanni hjá stofu sem vann fyrir bankan. Sallí var send með einhver gögn á stofuna og fekk þar strax augastað á stíf. Það var gagkvæmur áhugi. Stýf var þremur árum eldri, komin af námamönnum í norðaustur Englandi, menntaður í Cambridge, vandvirkur, lómaður og rólegur. Sally Lockyer og Stephen Clark giftu sig í miðaldakirkju í Salzbury heimabæ hennar í júli 1990. Hún tók eftir nafn hans og varð Sally Clark.

Hafðu það nokkuð gott ungu hjónin bæði í góðum stöðum í City en að vera gift lögmanni endurvakti með Sally Clark hennar eigin áhuga á fæinum. Svo skommu eftir brúðkaupið sagði hún upp hjá Citibank og fór í lögfræðinám sem hún lauk með góðum árangri 1992. Og þá voru bæði til í frekari breytingar. Sally og Steve veriðu sig á sömu lögmannstofuna norður í Manchester.

Og kiftu gamalt múrsteinshús á tveimur hæðum í Vimsló rólegum 20.000 manna smábæ þar rétt fyrir sunnan. Hope Cottage hét húsið þeirra Vonarkot. Og það vonuðust Sally og Steve Clark til að yrði heimili ekki bara þeirra tvekja, heldur barnana þeirra líka.

Kristoffer Clark, sonur Sally og Steve, fættist 22. september 1996 á St. Mary's Barnaspítalanum í Manchester. Meðgangan hafi gengið vel og fæðingin líka, en Sally... 32 ára var skiljanlega nokkuð tauga og styrk yfir þessu öllu hennar fyrsta barn. Ég vissi ekki hvort ég var að tengja stónu strax eða ekki. Ég vissi að hann var í indislegt barn.

Alltoffallegur, friðsæll og himneskur. Frásögn Saljar er úr bók eftir fjölskylduvinn Clark Hjóna, lögmanninn John Batt. Ég horfði á hann klukkustundum saman. Trúðu því ekki... að ég gæti að búi til eitthvað svo fallegt. Jæja, sagði ég við Kristoffer. Við erum bæði að læra þetta. Fyrum í þetta saman og ef ég ger eitthvað ránt, verða þú að láta mig vita.

Þegar Kristoffer var fjögur að daga gamall fóru foreldrarnir meðan heim í kotið. Þar voru þau komin með barnaherbergi og rúm en Kristoffer svaf best í táakörfu við hlið rúmsins þeirra. Hann var hraustur og það gekk allt vel. Hann var fullkomin, svavel og grétt sjaldan. Hann vildi fá að borða á fjóru tíma frestins og klukka. Einu skiptin sem hann grétt var þeir þurft að skipta honum.

eða hann var svangur. Klukkustundum saman sat ég í ruggustól með Kristoffer á brjósti. Það var þá sem það rann upp fyrir mér hvaða væri að mynda tengsl. Allt í henni var eitt mikilvæður en allt annað. Lítil manneskja sem reyði sig alfarað af mig og hluti af mér. Ég elska að stífa öllu hjarta en Kristoffer var framlenginga sjálfri mér. Seint á föstudagskvöldi 13. desember 1996 fóru Sally og Steve Clark heim af sjúkrahúsinu í Mackelsfield í tómt kotið þeirra. Kristoffer, sonur þeirra, var dáinn.

Steve hafði fengið að sjá hann í hinstasinn á spítalanum en Sally vildi heldur fá að minnastans eins og hann var þegar hann lifiði en með lit í kinnum. Hún skildi varla hvað hefði gerst. Ég þráði litla drengin minn. Hann þurfti að fá að drekka. Brjósteina mér voru fulla mjólk. Hjúgrunafræðingur hafði gefið mér töflur við verkinum og sagði mér að handmjólka.

Ég leti eins og þetta veri allt miskillingur og einhver myndi koma meðan til mín heilana húfi. Ég handmjólkaði smá en er eitthvað tilgangslausara en að mjólka fyrir dáið barn. Hvað átti ég að gera allar jólapakkana? sem ég var búin að útbúa, hugsaði ég. Þá sem ég hafi skrifað á Til pappa með ástarkvæði frá Kristoffer.

Um miðja þessa nótt knúðu lauruglumenn dyra á Hope Cottage. Útgrátnir og illa sopnir foreldrannir hleyftu þeim inn og svöruðu nokkrum spurningum um atbyrði kvaldsins eftir bestu getu. Þau letu þá fá körfuna hans Kristoffers til öryggis. Það var enn óvist hvernig sonur þeirra hefði látist. bara fáeinar klukkustundir liðnar síðan hann hafði leiði í körfunni sofandi en sprel lifandi.

Viku eftir andlát Kristoffers kom svo niðurstaða krupningar réttarmeinafræðings doktor Alans Williams. Kristoffer hafi verið með sýkingu í lungum og hafi andast í svefni. Það var huggun í því að fá dánar á sök en Sally var enn með fjölmargar spurningar. Voru einhverja vísbendingar um að hann hefði verið veikur sem ég tók ekki eftir? Hefði ég geta gert eitthvað meira til að koma í veg fyrir þjáningu hans og dauða?

Hefði ég átt að reyna endurlíka hann? Hafði geðsheraring mín að tína líklunum og geti ekki opnað á þátt í dauðans? Mun sársökin vegna dauða hans einhvern tímann hverfa? Stýf og Sally ákvæðu fljótt að eignast annað barn, reynað að halda áfram. Og í byrjun mæ 1997 kom í ljós að Sally var þunguð. En sorgin var ennþá allt um líkjandi.

Þau fóru til ráðgjafa en það var ekki nóg. Sally sökti sér í vinnu og kom sér líka upp öðrum ósið. Ég fann að vín hjálpaði. Menn leið betur og fólki kringum mig held ég væri að höndla þetta. Á erfðaðum dögum breyti strikjan úr bjargráði í vandamál. Ég vissi það ekki en ég var orðin háð. Ég sem hjalt að ég væri sjálf ófærum svona vittlesu. Á tveggjavökna frestið að svo...

Þegar álæði vinnuna rakst á sorgina sem ég gat ekki tekist á við, fekk ég mér drykk. Ég tók hálfa flösk að votga með mér vinnuna þegar ég vissi að dagurinn er þið erfiður. Vinnufélagar Sally á Lómannstofinni tóku eftir því að eitthvað var ekki eins og það átti að vera. Hún var sendi snemmbúið fæðingarólof en heima held hún áfram að drekka.

Allt í að nú koma því að drikja var það eina sem hjálpaði. Heima að drakki í leini og taldi sjálfum við trúum að stýr taki ekki eftir neinu. Fram á þessu hafði ég getað tala við stýfum allt. Alltaf vissum hann skildi mig og stytti mig. En af einhverjum ástöðum gat ég ekki hlifta honum minni djúpa örvendingu mína vegna dauða Kristoffers. Auðvitað tók Steve eftir þessum og Sally fjálst á að leita sér aðstóðar. Þau fóru saman til læknis og eftir nokkra tíma hjá nýjum ráðgjafa hætti Sally að drekka.

Hún ótaðist að kannski hefði hún unnið barninu sem hún gekk með einhvern skada en alla rannsóknir bentu til að þetta væri heilbrikt barn, drengur eins og Kristoffer.

2009. november 1997 fætti Sally Clark svo ná, seint Mary's Barnaspitalanum í Manchester, sama sjúkrahúsi með sama fæðingalækni. klarkhjónum fannst gott að vera í kunnuglegu umhverfi með fólki sem vissi hvað þau höfðu gengið í gegnum tæpu ári áður. Það er einhverjinn fættist tveimur vikum fyrir tíman

smágerður en hrauslegur og fekk nafnið Harry. Þegar ég horfði á þetta krumpað af spriklandi barn fann ég til léttis að það væri svo ólíku bróður sinum. Rjóður í kinnum og búldileittur með dökkbrómt hár. Hann var ótrúlega hugreistandi að hann væri svona allt öðruvísi. Það þýtti að vera ómögulegt að við getum mistan eins og við mistum Kristoffer.

Þar sem Sally og Steve höfðu áður mist umt barn fengu þau sérstaka ráðgjöf á sjúkrahúsi. Meðal annars fengu þau heim með sér tæki sem þeim fann slíkjast vasareikni og átti að festa á hvíð drengsins til að fylgjast með önn. ef hann hætti að anda myndi tækið pípa. Fóreldrannir höfðu það alltaf áunum og fylgdu öllum fyrir mælum til hins ítrasta, vildu alls ekki að nokkuð kæmi fyrir Harry. Sally veiktaði hann daglega, skráði niður allar mögulegar upplýsingar um helsufar hans.

Og þau leifðu bara nánustu ættingjum og vinum að koma í heimsókn fyrstum sinn af óta við sýkingar. Það var jú sýking sem átti að hafa banað Kristoffer. Sally fór sjálf ekki mikið að bæ í heldur. Fyrstu vikurnar kom heilbriðistarsmaður í eftirlitt til þeirra daglega en svo þótti næja að koma bara tvisvar í viku. Drengurinn dafnaði ágeðlega. Af og til fór öndunargræjan þó að pípa en Harry andaði samt eðlilega. Líklega var tækið bilað, sagði fólkið á barnaspítalanum og þau myndu fá nýtt.

2017. janúar 1998 var Harry orðin tæplega tveggja mánada. Sally hafði farið með hann á helsugæsluna í bólusetningu, henni fannst hann eitthvað frekar uppurðar lítill en hjúkutnar á gæsluna. Það er að það er að það er að það er að það er að það er Þau fóru svo snemma í hátinn öll þrjú, Sally, Steve og Harry. Sally gaf brjóst, lét svo Steve á drengin, hann setti hann í ömmustól við hliðina á hjónarúminu og haltaraði af stað niður í eldhús.

Stíf hafði fótbrotnaði badminton og gekk við hægjur. Í nokkur andartök hlustaði Sally á eiginmanninn glamra eitthvað í eldhúsinu og leit svo í áttað sinni sínum. Það var eitthvað að. Harry var og fölur. Ég kallaði það stýf. Ég fór frá með rúminu og lyftanum upp. Líkamin var máttlös. Ég öskra á stýfa að gera eitthvað. Steve klöngraðist upp, setti Harry á hjónarúmið og reyndi endurlífugunar aðferðirnar sem hann hafi lært á spítalanum bara nokkrum vikum áður.

Sally hendist niður og hringdi í neðalínuna, passaði sig að hafa útidinnar galopnar. Trúði því samt ekki að þetta væri að gerast aftur. Sjúkrabíllinn var kominn nokkrum mínútum síðar og brunaði með Harry á næsta sjúkrahús í Maklúsfild. En allt kom fyrir ekki, stuttu eftir komuna, tjáði læknir, klarkhjónunum. að drengurinn þeirra væri látin. Við höfum tapa stríðinu. Við myndum aldrei verða fjölskylda. Ég var gjörsigruð. Það var engin von. Sásökin var ólýsanlegur. Harry átti að vera framtíð okkar.

Hvernig er þetta að tala um framtíð núna þegar hann var farin? Akkur við? Hvað höfðu við gert til að verðskulda svona mikinn sársauka?

Laugruglumenn knúðu dyra í Hope Cottage um morguninn. Rútínu heimsókn fulluði söðu þeir ungu hjóninn sem sátu hálfstjörf í tómukotinu. Þeir spurðu nokkura spurninga um kvaldið áður og tóku nokkrar myndir. Klark hjónins vörðu eftir bestu getum. Þau vildu auðvitað komast til bots í því hvers vegna Harry ljast líka. Einst inni þá kendi Sally sjálfur í sérum. Ég var misafnum eiginkona, misafnum móðir, frík sem misti börnin sínur dúlafullum vírusum og sýkingum.

Stíf og ég höfðum alltaf verið svo helbrið. Hvernig gátum við egnast svona veik börn? Af hverju gæti ég orðið svona auðvillega ólétt að börni minn dóu svona fyrirvara laust? En frá malt vildi ég fá svara við spurningunni. Af hverju dó Harri minn? Klark hjónin svörðu því öllum spurningum lóraglum drengin.

Salí létt af hendi bókina þar sem hún hafði skrifað nýður allt um heilsufar sonarins. Hún saði lögreglumönnum frá andunargræjunni sem alltaf bilaði, nefndi líka sína reygin grunnsendir að kannski væri þetta erðafræðilegt. eitthvað í genamengi hennar eða föðursins sem hefði orðið báðum sonum þeirra að aldur til að það fannst þeim annars hræðileg tilöksum. Snemma morguns, 23. februar 98, tæpi mánuði eftir andlát haríslitla, löðu tveir lögurglubílar fyrir utan Hope Cottage í Vinsló.

Sally Clark enn á náttkjólnum sáð á útum eldhúsgluggan. Henni var létt, nú loksins hlituðu að fá einhver svörum döyða Harris. Ég gerði ráðfyrra að lögreglumennirnir væri með niðurstöður og krypningu Harris. Ég að það samt enga hugmyndum akkur að koma svona margir. Ég fyldið minn í stofu, reynda að spjalla, spurði hvort þau vildu teið eða kaffi en þeir vistust ekki vilja að spjalla og vildu enga drikki.

Þegar Steve kom niður sagði löðruglufóringin okkur að sérfræðingarna teltu, eftir krypningu Harris að hann eða ekki dáið á náttúrulegum orsökum, heldur verið vísveitandi ráðinn bani og sagði að við varum handtekkin grunuðum orðið á Harry Clark. Sally og Steve Clark voru flutt sitt í koralægi til yfirheyrslu á næstu lauglustöð. Þau voru spurð hvortu vildu ráðfæra sig við lögmann. Þau hváðu, þau voru jú bæði lögfræðingar.

þurftu þess varla. Þau sáu ekki ástæðu til annars en að treysta lögreglumönunum þó þeir væru kannski á villigötum núna þá hlitiðið allt að leysast farsalega. Lörgumennir vildu vita allt um hægi og sögu klarkjóna. Sally, sjálf dóttir lörgumanns, svaraði öllum spurningum reynskilnislega í yfirheyslum. Hún játaði til að mynda.

Að hún hefði fyrstum sinn verið óviss um það hvort hana langaði í raunoveru í barn. Hún sem var rétt að hefja ferilinn sem lómaður. Stýf var alltaf vissar í sinni sök og vildi stopna fjölskyldu. En svo sagði hún þegar hún varð óvænt þunguð af Kristoffer aðeins fyrir en hún hafði ætlað sér varð hún að vitað mjög glöð.

Meðganga drengjana hafði heldur ekki verið eintumur dans á rósum, játaði hún. Henni fannst erfitt að horfa upp á líkama sinn breytast að fitna þurfa að skipta út buksnadrögtum fyrir óleittu kjóla. Þó fyrstu vikurnar með drengjunum hafi verið dásamlegar þá fannst þenni líka erfitt að vera föst heima í kotinu dag eftir dag í smábæ þar sem þau þekktu fáa og stíf svo mikið í vinnunni.

Sally sagði líka frá erfiðleikum sínum með áfengi sem hún taldi sig þó hafa náð góðum tökum á eftir að hún leitaði sér aðstofar. Síðan hafði hún ekki drukkið nema eitt og eitt glas um jólin. Sally og Steve Clark fengu að fara heim síð degist þennan dag, 23. februar. Þau lágu þó enn undir grun og rannsókn lauruglu á máli þeirra var hverginæri lokið. Meinafræðingurinn Alan Williams hafði kröfið Harry Litla, sá sami og skoðaði Kristoffer eftir andlát hans ári fyrr.

Hann hafði veitt eftirtækt áverkum sem Harry var með á höfði á heila og mænu áverkum sem að hans mati bentu eindreiði til þess að hann hefði verið hristur harkalega. Dánarosökin sem hann skráði var það sem kallað hefur verið ungbarna hristings helkenni eða shaken baby syndrome á ennsku. einnigbendi blæðing á sjónhimnum Harris til Hristings og hann var með brotin rivbein, eitthvað hafði gengið á.

Í kjölfar þessarar niðurstöðu krupningar á Harry hafði lögreglan litið aftur á dauða eldri bróður hans Kristoffers. Sami meinafræðingur Williams hafði úskurða dánarósjök hans síkingu í lungum. Líkið hafði svo verið brent en nokkur síni verið varveitt og vita skuldímis gognum drengin. Með því að rannsaka þetta allt á nýjanleik taldi Williams sig nú hafa fundið ummerki um blæðingu í lungum sem bendi til þess að Kristoffer hefði ekki dáið af völdum sýkingar heldur köpnunar.

Drengurinn hefði verið kefður. Lörugla taldi því að báðum drengjunum hefði verið ráðinn banni.

11. oktober árið 1999 hófust réttarhöld við hérastómin í Tjester, borg suðvestur af mannsister um 50 mínútna akstur frá Vilmsló í máli ákæruvaldsins bresku krúnuna. gegn Sally Clark. Hún var söguðum að hafa myrt sinni sína tvo, Kristoffer 11. vikna í desember 1996 og Harry 8. vikna í janúar 1998. Þetta var í oktober 99. Það var meira en eitt og hálft ár síðan lögreglan í Tjessaðir sístlu sem Vilmsló og Tjester tilheyra hóf rannsókn á málinu.

Fyrst hafði hún beinst gegn báðum foreldrum en fallið hafði verið frá grunnsendum í garð föðursins stíf en það hafði hann verið fjarverandi þegar drengirnir letust í vinnupartíi þegar Kristoffer lest og árið síðar niðri í eldhúsi þegar Harry hætti að anda einn með móðursinni á efri hæðinni. Kenning lorglunar var að Sally hefði kunnað illa við móðurhlutverkið. hvernig henni leið á meðan meðgöngustóð og eftir fæðingu. Líka illa hvernig líka með hennar varð útlítandi eftir á

Henni hefði því orðið illa við sinni sína svo mein illa að hún ákvaði að binda enda á æfið þeirra. Svo var hún líka drykkfæld. Síðan klarkhjónunum var fyrst tilkynnt um rannsóknina höfðu þau verið að mestu frjáls ferðasinna máttu bara ekki fara úr landi og Sally hefði reglulega þurft að melda sig á næstu laurlustöð. En rannsóknin á dauða svona þeirra tveggja hafi yfirtekið líf þeirra gjörsamlega enguða síður. Þau hafðu loks fengið sér lögmann.

Enda málið fljótt orðið umfangsmeira en svo að þau réðu við það einn. Mike Mackey sögðu kollegar þeirra að það væri einn besti verjandi sakamálum í mannsistir. Sally hafði í gegnum allar yfirheyslur staðfastlega haldið fram sakleysi sínum og stíf alltaf staðið við bakið á henni hafnaði öllum grunnsendum í hennar gard þóttan hefði sjálfur ekki verið viðstattur akkurat þegar drengi. Salí og Steve Clark voru enn fullvissum að dómskerfið myndi finna út úr þessu að lokum komast að hinnu sanna.

Þetta myndi allt leysast, þau trúðu á kerfið. Það hafði meira gengið á í lífið þeirra. Ekki löngu eftir að rannsókn Lórauglu Hófst hafði Sally uppkvöld vað að hún væri þunguð í þriðja sinn. Það var óvart, klarkjónin höfðu ekki ætlað sér að eignast fleiri börn, ekki fyrir en þau kæmust til bots í því hvað kom fyrir sinni þeirra, hvort það var eitthvað í þeirra eigin erðamengi eins og þau óttuðust helst.

En þriðjið sonur klarkhjónanna fættist 29. november 1998 á afmælustegi eldri bróður síns Harris. Fæðingin gekk vel en þar sem móðurinn sætti lögreglur ansókn grunuð um að hafa banað tveimur börnum sínum var nýfættur sonurinn tekin af henni strax eftir fæðingu settur í sérstaka gæslu og svo komið fyrir í fóstri. Í tíu mínútur fengum við að vera ein. Engin hjúkranafræðingur, engin félagsákjafi, engin ljósmóðir. Bara stíf, ég og svonur okkar. Í tíu dýrmetar mínútur voru það bara við þrjú.

Í tíu mínútur gáttu við látið eins og við værum venjuleg, ástrík fjölskylda, að njóta þeirra ólýsanlegu gleði að hafa komið með nýtt líf í heiminn. Svo var hann tekin frá mér.

Í Hérastóm Tester var tólfmanna kvittómi falið að skera úr um það hvort Sally Clark hefði banað sonum sínum Kristoffer og Harry. Þaukviðdómara voru í dómsal dómarar og lögmenn skikkju klættir með horkollur að breskum dómsið fyrir utan blaðamenn og ljósmyndarar. Málið vakti athegli ekki á hverjum degi sem móðir er söguð um að myrða tvö agnar lítil börn sín.

Eitt af fyrstu vitnum sem ákæruvaldið kallaði til var réttarmeinafræðingurinn doktor Alan Williams. Hann játaði að hann hefði fyrst skráð banamein Kristoffers Clark sýkingu í öndunarfærum. En svo í tengslum við rannsókn á láti bróður hans hafði hann ráðferð sig við kollega sinn og kunningja Michael Green, prófessori réttarmeinafræði við háskólan í Sheffield um mál begja drengja.

Og þá hafi Williams komist á þá skoðun að blóðmagn sem fundist hafið í lungum Kristoffers benti til þess að hann hefði verið kefiður. Þá sagði Williams að áverkar á líki Harry spendu til að hann hefði verið hristur til bana. Áverkar og bólga á heila á mænu og blóð á sjónheimnu sem var taliðið telsta engjenni ungbarnarhistings. Þar að auki var drengurinn jú röfbensbrotin. Kollegi hans Michael Green, prófessorinn í réttarmeinafræði sé fyllt, var svo líka kallaður fyrir dóminn.

Eðsvarinn reyndist Grín Professor þó alls ekki eins viss um að ummerkinum blóði lungum Kristoffers væru endilega til mark sum að hann hefði verið kæfður til bana. Hann treysti sér raunar alls ekki til að skera úr um Dánarosok kvorki Kristoffers Niharrís. Þetta leit ekki sérlega vel út fyrir ákjörfaldið. Einn meinafræðingur taldi sig hafa komist að hinnu sanna með aðstóð annars en sá vildi þó ekki lengur taka undir niðurstöðnar.

taldi jafnvel líkur á að falliðirði frá ákæruni um morð á Kristoffer eldriðrengnum að minnstakosti þar sem sannanirnar fyrir því að hann hefði yfirleitt verið myrtur væru svo vega litlar.

En næst kallaði ákæruvaldið til annað sérfræðivitni sem var alls ekki vega lítið. Fyrir dómstólin kom Roy Meadow, prófessor, Emery Tussi, barnalækningum við St. James Háskólasjúkrahúsið í Líts. Sör Meadow, hann hafði hlotið rittarategn fyrir störfi þá og barna 1988, var einn virtasti barnalæknir breyta og ekki síst var hann sérfræðingur í ofbeldi gegn börnum og misnótkun. Þarna árið 1999 var hann líklega einn fremsti sérfræðingur heims í þeim dapurlegu fræðum.

Sörmettó hafði tekið saman eina helstu fræðibókina um efnið ABC of Child Abuse sem var ekki síst ætlað að kenna helbriðistarsfólki, félagsmálafólki og viðbræðsaðilum að bera kennsl á vísbendingar um að bæta. Börn væru beitt ofbeldi, vísbendingar sem oft blöstu ekki beint við. Ekki frekar en það hafði blasað við það sem ákeruvaldið sagaði Sally Clark um að hafa gert sonum sínum. Sör Meadow var þarna 66 ára gamall og starfaði ekki lengur sem læknir eða prófessor dags daglega.

En hann var nokkuð reglulegur gestur í dómshúsum Bretlands, lagði lögraglu og ákerfaldi gertnan lið með sérþekkingu sinni í málum sem snertu ofbeldi gegn börnum. Hann var þölvanur í því að gera skilmerkilega grein fyrir máli sínu í dómsal og útskýra flókin læknisfræðileg atriði hvort heldur fyrir hárkolluprúðum dómurum eða almenningi í kveðdómi.

Sally Clark hélt sem fyrr fram saklísi sínu og verjendur hennar héltu því fram að líklegast hefðu Kristoffer og Harry alls ekkert verið myrtir, heldur látist af einhverjum óþektum en náttúrulegum orsökum. dáið vökudauða. Það liggur ekki alltaf ljóst fyrir ekki þá og ekki nú hvers vegna ung börn sem virðast vera helbrið geta dáið svo óvænt og skindilega það sem kallað er vökudauði.

Vökudauði var eitt sinn tíður vágjastur en með framförum í læknavísindum, tækni og velmegun hefur dregið úr slíkum döðsföllum í þróðum ríkjum. En hvergi hefur vökkudauða verið útrýmt alveg og á ofanverðum tíunda ára 20. stöldar var enn nokkuðum vökkudauða í Breitlandi. Það væri það sem hefði komið fyrir litlu fjölskylduna í Hope Cottage töldu verjendur Sally Clark í tvígang.

En í vitnastúku sagði Sörói Meadow frá því að þetta væri reyndar einmitt nokkuð sem hann væri að skoða og alveg að fara að gefa út greinum. Um 81 döðsfall ungbarns þar sem fyrst var talið að um vökkudauða hefði verið að ræða en Sörmeadow hafði svo tekist að sína fram á að börnin hefðu í raun verið myrt öll. oftast af foreldrum sínum eða öðrum nákómnum. Þetta væri miklu algengara en almenningur gerði sér grein fyrir eða kannski vildi gera sér grein fyrir, sagði Sörmettó.

að foreldrar myrtu kornung börn sín. Professor Emeritus Sörmettó hafði litið yfir sjúgraskrár drengjana tvekja, Kristoffers og Harris, krupningar og nýðurstöður meinafræðinga. Nýðurstaða hans var ótvýræð hvorugur drengurinn hafði hlotið náttúrulegan döðdaga. Líkurnar á því voru líka yfirgneifandi, sagði hann.

Hann hafði reiknað það út. Líkurnar á að brest barn í fjölskyldu eins og klarkjónana, nokkuð velstæðri, heilsusamlegri, reiklausri. Líkurnar á að slíkt barn dæji vökkudauða voru einn á móti að... 8.543, sjaldgæft en ekki óþægt því miður. En líkunnar á að það gerðist tvisvar kæmi fyrir tvö börn. Í sömu velstæðu og reiklausu fjölskyldunni sami sjaldgæfi sorgaratburður hendi sömu foreldranna tveisvar.

Sör Meadow hafi reknað það út líka, þetta var einfalt dæmi, 8.543 sinnum 8.543. Líkurnar á að þetta gæti komið fyrir. Tvö börn í sömu fjölskyldu sagði Sir Roy Meadow í vittnastúkunni í dómshúsinu í Chester væru einn á móti 73 miljónum. Það er heiminn há tala. Há að ætla má að mörgum leikmannum sem ekki eru vel að sér í líkindareikningi geti fundist erfið að gera sér í hugarlund hvað það þýðir eiginlega.

Sem betur fyrir var Sörraumetó tilbúin með samlíkingu við nokkuð sem hinn almenni breti, fólkið sem sat í kviðdómi og myndir á það örlögum Sally Clark gatt skilið, beint úr heimi veðreiða. Þetta er eins og að veðja rétt á hest með engar sigurlíkur á Grand National. Segum hann hlutfallið sé 80 á móti einum og hann vinnur. Og næsta ár er annar hestur líka með hlutfallið 80 á móti einum og þið vegið á hann og hann vinnur. Og til að ná þessum líkum, einn á móti 73 miljónum,

Verðið svo að veðja rétt á svona 80 á móti einum hest fjögur ári röð og hann vinnur alltaf. Þið gætu verið mjög heppin en líkurnar á að þetta gerist fjögur ári röð eru ákaflega litlar. Það er sama sagan með þessi döðsföll. Við verðum að segja að tvö mjög ólíkleg atvik hafi gerst hvort á eftir öðru og það er mjög, mjög, mjög ólíklegt. Þannig var nú það og réttarhaldin í máli Sally Clark héldu áfram.