Ιπτάμενες κατσαρίδες που σκάνε σαν κτήνη πάνω σε τέντες, κατσαρίδες που εμφανίζονται Μάρτη μήνα και κατσαρίδες που κάνουν γούτσου γούτσου. Αν για κάποιο λόγο δεν θεωρείς τις κατσαρίδες το απεχθέστερο ον στον πλανήτη, αυτό το επεισόδιο δεν είναι για σένα.
Πώς ένα λειψό «ρο» μπορεί να δυσκολέψει την καθημερινότητά σου; Μοιραζόμαστε με τους γύρω μας τα μικρά αγαπημένα μας στέκια ή με αυτό τον τρόπο κινδυνεύουν να χάσουν την αξία τους; Όταν δηλώνεις μετριόφρων χάνεις αυτομάτως την μετριοφροσύνη σου; Πολλά τα ερωτήματα, λίγες οι απαντήσεις.
Μια συζήτηση με έναν ταξιτζή για το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ένα ταξί που ήθελε να με πάει στο Άγιος Όρος και πώς έπαθα ραβδομυόλυση.
Το «Εγώ Παραιτούμαι» στηρίζοντας τον αγώνα των φοιτητών κατά του νομοσχεδίου για τη λειτουργία των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, θυμάται τραγελαφικές ιστορίες από τα ΕΜΜΕ (τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Καποδιστριακού) στις αρχές του 2000.
Τα πλυντήρια αυτοκινήτων που μας κάνουν να χάνουμε μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο την πίστη μας στην ανθρωπότητα, οι μεσίτες που έχουν αλλάξει job description και μια παρεξηγήσιμη βόλτα στον Εθνικό Κήπο.
Πώς είναι να φεύγεις από το πατρικό σου για πρώτη φορά στα 29 και να μένεις για 7 χρόνια με έναν κολλητό σου από την σχολή; Ντελούλου σπιτονοικοκύρης, γείτονας από την Ιαπωνία, ξέφρενα πάρτι και ετεροχρονισμένη ενηλικίωση σε ένα επεισόδιο πιο συναισθηματικό από τα προηγούμενα.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν βρίσκουμε ένα πρωί ραγισμένο το παρμπρίζ μας; Πόσο εύκολο είναι να κάνεις με αμάξι τη διαδρομή Δημητσάνα-Αθήνα χωρίς φώτα, βράδυ με καταιγίδα; Και πώς διάολο χρησιμοποιούμε το viber στο αυτοκίνητο; Ένα επεισόδιο με τραγελαφικά σκηνικά εξαιτίας της παντελούς άγνοιας του πρωταγωνιστή για το πώς λειτουργούν τα αυτοκίνητα.
Αν δεν γιορτάσεις τα γενέθλιά σου με τον τρόπο που πραγματικά θέλεις και μπλέξεις με «πρέπει», «δεν πρέπει» και υποχρεώσεις τότε όχι μόνο δεν θα τα χαρείς, αλλά μπορεί τα πάντα να πάνε στραβά. Πολύ στραβά.
Με αφορμή τον ανασχηματισμό και τον νέο Υπουργό Υγείας θυμηθήκαμε μια τραγελαφική ιστορία από μία νοσηλεία σε ένα νοσοκομείο του Δουβλίνου. Bonus: Ένα σκηνικό με ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο στο Μπιλμπάο που μας διέφυγε από το προηγούμενο επεισόδιο.
Ένα γαστρονομικό ταξίδι από τη χώρα των Βάσκων στον Βόλο και από εκεί στην Αθήνα και το χειρότερο μαγαζί της πόλης.
Ποδαρικό στο «Εγώ Παραιτούμαι» για το 2024 κάνει η Μικαέλα Πανηγυροπούλου, η γυναίκα που βρίσκεται πίσω από τα sold out πάρτι που είναι αφιερωμένα στην Τaylor Swift, το μεγαλύτερο ποπ φαινόμενο των τελευταίων -και όχι μόνο- ετών.
Πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε -μιλάμε από προσωπική εμπειρία- αν για κάποιο λόγο θέλετε να επισκεφτείτε το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής τα επόμενα Χριστούγεννα, μιας και τα φετινά δεν προλαβαίνετε.
Γιατί τα αγόρια από δώδεκα ως δεκαπέντε αποτελούν το χειρότερο έμβιο ον στον πλανήτη και δύο «συνήθειες» που σχετίζονται με τη δουλειά στο γραφείο και για τις οποίες δεν θα έπρεπε καν να συζητάμε.
Το μόνο σίγουρο για το σημερινό podcast είναι ότι δεν περιέχει γκρίνια. Δεν μπορούμε να δώσουμε καμία περαιτέρω πληροφορία, γιατί οτιδήποτε κι αν γράψουμε, θα αποτελεί spoiler.
Οι γονείς που δεν υπάρχει περίπτωση να είναι ευχαριστημένοι με οποιοδήποτε προορισμό επιλέξεις για τις διακοπές σου, οι αεροπορικές εταιρείες που σε λίγο θα μας χρεώνουν ακόμα και για να αναπνέουμε και μια τραγελαφική ιστορία που αποδεικνύει πως δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ να βρίζεις στα ελληνικά στο εξωτερικό.
Πώς είναι ζεις με δυσχρωματοψία; Τρεις προσωπικές ιστορίες που περιλαμβάνουν video games, μια εξέταση για ένα δίπλωμα οδήγησης και ένα άσπρο κινητό που τελικά δεν ήταν άσπρο, δίνουν την απάντηση.
Ο παραλογισμός του να σου φέρνουν εμφιαλωμένο νερό στην ταβέρνα, χωρίς να το έχεις ζητήσει. Η ταλαιπώρια του να σχολιάζουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ στο γραφείο το τι, το πότε και το γιατί τρως το φαγητό που τρως και μια τραγελαφική ιστορία με γριβάδια στη λίμνη Κερκίνη.
Βασικό θέμα του 5ου επεισοδίου του podcast «Εγώ Παραιτούμαι» είναι το αίσθημα της ντροπής και όλα όσα μας αναγκάζει πολλές φορές να κάνουμε. Κάπου εκεί μπλέκεται μια απόπειρα παρκαρίσματος στο Παγκράτι, η Εθνική Νιγηρίας και η μεγαλύτερη pop star της εποχής.
Το 4o επεισόδιο του podcast "Εγώ Παραιτούμαι" καταπιάνεται με τους οπλισμένους Σπαρτιάτες που κόβουν καθημερινά ανέμελοι βόλτες σε Παγκράτι, Μετς και περίχωρα, με τον πιο επικίνδυνο δρόμο στην Αθήνα, τον πιο επικίνδυνο δρόμο στην Κρήτη και έναν δρόμο στην Ολλανδία που παραλίγο να μας στείλει στο νοσοκομείο.
Είναι ΟΚ να φεύγουμε από το σινεμά στην μέση της ταινίας; Πώς μπορούμε να πούμε ευγενικά σε κάποιον ότι έχασε κάτι δικό μας χωρίς να τον κατηγορήσουμε για κλέψιμο; Γιατί εξαφανίζονται οι οδηγικές μας ικανότητες τη στιγμή που κάποιος από πίσω μας παίζει τα φώτα επειδή αργούμε να παρκάρουμε; Αν ψάχνετε κι εσείς τις απαντήσεις στα προηγούμενα ερωτήματα, αυτό το podcast σας αφορά.
Για χρόνια που πληρώναμε με μετρητά, το τιπ ήταν μια απλή υπόθεση. Άφηνες ό,τι είχες ευχαρίστηση στο τραπέζι, το έπαιρνε ο σερβιτόρος και η ζωή συνεχιζόταν. Από τη στιγμή, όμως, που αρχίσαμε να πληρώνουμε μέσω POS και οι σερβιτόροι αναγκάζονται να ζητήσουν φιλοδώρημα προφορικά, όλα άλλαξαν. Tην πρώτη φορά που μου έτυχε κάτι τέτοιο, στις μακρινές ΗΠΑ το 2018, φοβήθηκα ότι θα καταλήξω στη φυλακή.
Αν πιστεύεις ότι η Αθήνα είναι ανάμεσα στις πιο άσχημες πόλεις που έχεις επισκεφτεί ποτέ, αν θεωρείς ότι όποιος κάνει spoiler πρέπει να διώκεται ποινικά, αν νομίζεις ότι αυτοί που δηλώνουν πως εγκατέλειψαν την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, το Λονδίνο για να μετακομίσουν μόνιμα σε ένα χωριό στα Τζουμέρκα προκειμένου να εκτρέφουν μεταξοσκώληκες μάς κοροϊδεύουν, τότε αυτό το podcast και δη το επεισόδιο της τρέχουσας εβδομάδας, σε αφορά.
