Afl. 92 Borsten: Erik Punt

I am the dream of my aunts and uncles. Ik ben een droom. In de stille vrouw geef ik, auteur- en theatermaker Dylan Jordekel, een stem aan mijn grootmoeders. De eerste generatie migrantenvrouw. Wat is hun verhaal en wat draag ik nog van hen in mij? Een zoektocht in twee vormen: een podcast en een voorstelling. Nu te beluisteren in de app en te zien in de theaters. Armoede. Het is allemaal door armoede gekomen. Van de Echtgebeurt podcast. Bij Echtgebeurt.

Het zelf hebben meegemaakt. Deze week is dat het verhaal van.

Het thema van de middag was borstel. Ik had als puber had ik een. Eigenlijk kan je wel zeggen, een obsessie voor borsten. Ik. Ik was er de hele dag mee bezig. Er was eigenlijk geen ander onderwerp in mijn hoofd dan borsten. En dat uitt zich natuurlijk in allerlei vormen. Pornoblaadjes kopen, kijken, borsten vergelijken, noem maar op. Op school, al die meisjes, ik kon ze eigenlijk niet anders zien dan met borsten.

En eigenlijk waren voor mij, ja ik beoordeelde de vrouw ook eigenlijk op basis van wat ik daar dan zag. In die truitjes en die jurkjes. En het is natuurlijk eigenlijk best wel raar. Je hebt een obsessie voor iets wat je nog nooit hebt gezien of gevoeld. Behalve dan je moeder, maar dat weet je gelukkig niet meer. En voor de rest is dus iets totaal onbekends. En daardoor wordt het eigenlijk alleen maar erger.

En ik was 14. Ik ging, dat was dus in deze, laten we zeggen, redelijk obsessie, borstentijd. En ik ging naar een tweedaagse toernooi in Prins en Beek in Brabant, een klein dorpje. En ja, 14 jaar, 200 hockeytoernooi, ik kan je zeggen, zo'n hockeytoernooi, dat doe je eigenlijk helemaal niks. Je bent 80% van de tijd. Ben je aan het wachten?

Dus op dat mooie moment van wachten, liep ik langs de hoekievelden een beetje te slenteren. En op een gegeven moment kwam ik bij een wedstrijd van een vrouw, een meisjeswedstrijd van mijn leeftijd. En mijn oog viel gelijk op een meisje op het middenveld, dat de hele weer aan het lopen was. Ja, je had gigantische borsten. En het was ook nog eens een ongelooflijk mooi meisje. En ik kon mijn ogen er niet van afhouden.

Ik zag haar, ja, ze was ook best wel fanatiek, weet je wel. Ze rende naar voren en naar achteren. Ze had mooie krullen, maar ze had vooral hele mooie grote borsten. En ik zag haar.

Besefte ik me eigenlijk van ja, ik heb een doel tijdens dit toernooi. En dat is niet het toernooi winnen of vrienden maken of met mijn leuke tijd met mijn hockeygenoten hebben. Nee, mijn doel was zo dicht mogelijk bij deze vrouw komen. En natuurlijk het liefst zo dicht mogelijk bij haar borsten. Maar ja goed, dat was voor mij zoiets, ja, een soort utopie. S'avonds was er een feestje in zo'n zo'n clubhuis en ik had me helemaal gedoucht, omgekleed, aardig gekampt.

Ik had niet de groeisbeurt. Dus ik was nog best wel klein, dus ik moest me daar door die menigte proppen. Op zoek naar het meisje met de grote borsten. Het duurde ongeveer een half uur, en toen op een gegeven moment zag ik haar zo bam! Ik zag haar staan in de hoek naast de bar. En ze zag er nog veel mooier uit. Ik vond haar zo. Het ging vooral eigenlijk om die borsten, die waren nog groter, want ze had een topje aan.

Het was wit en wit topje en prachtige krullen. Ik zag er zo en ik zat er naar te kijken. En ik kon mijn ogen er niet van afhouden. En je bent toch een onzeker pubertje van veertien, weet je wel. Je durft er gewoon niet op af te gaan. Je durft er eigenlijk alleen maar te kijken. En op dat moment keek ze mij aan. En ik zag dat ze me met een eigen avontuurlijke, lieve, vrolijke glimlach keed ze me aan.

En dat is voor een pubtje van veertien, tenminste, voor mij dan. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Dat een vrouw mij lachend leuk aankeek en mij wel misschien wel zag zitten ofzo. Het kwam wel door mijn hoofd. Dus ik deed iets wat ik ook nog nooit had gedaan, ik liep op een meisje af en ik ging met haar praten. En de muziek stond hard, dus het was niet echt praten. Schreeuwen en we keeken elkaar best wel avontuurlijk in de ogen. Juist omdat die muziek hard stond, kan je niet.

Ja, echt hele diepzinnige gesprekken. Alsof ik daar ook daar zin in had. Maar in ieder geval, ik keek in haar ogen en zij in mijn ogen. En op een gegeven moment voelde dat daar meer in zat. En denk zij ook. En we bleven elkaar aankijken en op een gegeven moment pak ik haar hand vast en ik nam haar door de menigte mee naar buiten. En we stonden in de stromende regen. We stonden buiten.

En we hadden elkaars handen vast en op een gegeven moment ging dat vanzelf. We liepen vanzelf een bepaalde richting op. En de richting was langs het clubhuis, links bosjes. En we gingen steeds meer, ja, stonden we op een gegeven moment met z'n tweeën hand in hand. Achter het clubhuis, in midden in de bosjes.

We gingen zoenen en we gingen heftig zoenen. En ik had dus mijn eerste doel bereikt. Ik was dicht bij haar. Ja, dichter, nou ja, ik was dicht bij haar. En het tweede doel, haar borsten, ja, dat was natuurlijk toch wel het volgende plan en bedoeling voor mij. En ik was natuurlijk wel heel bang, weet je wel. Wat moet ik doen? Moet ik in één keer mijn hand erop leggen? Of gewoon niet doen? Of moet ik heel voorzichtig daar naartoe gaan? Ik koos voor het laatste. Ik vond dat gelijk me mijn hand erop.

Ja, dat durf ik gewoon niet. En uiteindelijk denk ik ook wel verstandig. Maar ja, goed, ja. En ik praat over toe. En op een of andere manier ging ik dus met mijn handen kroop ik. Naar boven, via haar rug en al zoenelen. En op een gegeven moment kwam ik bij het laatste obstakel, haar BH. En ik voelde zo die hele heftige, ja, ja, heftige rand. Zo'n heftige, stevige rand bij zo'n BH. Ik wist bij god niet wat ik moest doen. Dus ik puiterde met mijn vinger omhoog.

En ik kroop daarin en met mijn handpalm duw ik die hele BH. Gewoon bam, omhoog. En als een soort maanlanding legde ik mijn hand al zoenen. Op haar borst. Die regen, dat geluid op die bosjes. Dat geluid van dat zoenen, weet je wel, dat onhandige ademhalen. En ondertussen op die. Prachtige borsten en iets wat ik dus nog nooit eerder had gevoeld. Het was warm, het was stevig, het was zacht en alles wat fijn was. Ik stond daar.

Met dat sfeertje van die regen. En ik heb daar een uur gewoon met mijn hand, eigenlijk alleen maar op haar borst gestaan en alleen maar gezoend. En dat was voor mij ook genoeg. Het ging mij niet om haar kutje of neuken of iets. Ik was eigenlijk ontmaagd. Zo voelden het. Wat ik al zei, uur daar gestaan. Op een gegeven moment was het feestje ook afgelopen. Ik denk, misschien hebben we wel langer gestaan, ik weet niet, maar het was gewoon klaar.

Ieder zijn eigen weg. En we hebben elkaar de dag daarna nog heel even elkaar in de ogen aangekeken. En toen zag ik wederom dat leuke, gutige, avontuurlijke gezichtje.

En ik was eigenlijk daarna, na dat 2aagse hockeytoerno in Prinsbeek, was ik eigenlijk al wel een stuk relaxter. Ik was niet zo obsessief met die titel bezig. Het was wauw, ik had het gewoon. Ik had het meegemaakt. Nou, de tijd ging verder en ik was gewoon allemaal wel relaxer. Twintig jaar later, ik sta bij de deuropening van een verjaardagsfeest, een kinderpartijtje. Van de kennis. En ik sta daar bij de deuropening. En tussen de slingers en en spannende kinderen en.

En ouders zie ik aan tafel het meisje met de grote borsten. Ik herken haar gelijk. Uiteraard, dit is nu twee jaar geleden. Het was natuurlijk geen meisje meer. Het was een volwassen vrouw en ze had een kind op schoten. Het was een moeder volgens mij. En ik keek. En ik werd blij. Ik werd echt blij. Zij was voor mij toch echt wel. Ja, toch wel een soort van start zijn van mijn erotische seksuele carrière. Dus ik keek naar haar en ik.

Ja, ik was zo blij. Ja, een soort melancholie. Ik weet niet wat het was. Maar het was ook wel nieuwsgierig. Dus mijn ogen daalden naar beneden en ik was er gewoon wel nieuwsgierig hoe haar borsten eruit zagen. En ik zag dat ze nog steeds een hele grote borsten had. Ze hingen wel meer. Ik zag dat ze hele stevige tabels had.

Gaan door de BH en het draadje. Zelfs dan, dat je het nog best wel goed kan zien hoe het eruit zou. Dus dat zag ik. En ze had een hele knal gele BH aan. En wederom trouwens wel een wit topje. Dat vond ik wel weer grappig. Dus dan zat ik zo naar te kijken. En op een gegeven moment voelde ik dat zij door had dat ik naar haar borsten keek.

Dus ik kroop omhoog met mijn ogen. En ik keek na twintig jaar keek ik weer in de ogen van wat ik al zei. Het meisje dat toch wel mij een soort van zelfverzekerdheid heeft gegeven. Ja, een ervaring rijker. En ik keek eraan. En in plaats van die gitige, leuke, avontuurlijke, leuke kopie van 20 jaar daarvoor. Keek ze me strak aan. Totaal geen emoties. En ze bleef me met dat kind op schoot gewoon zo aankijken. En ja, ik ceneerde me.

Klungelig. Dat keek er ook aan. En toen zag ik in die strakke blik dat ze zelfs een beetje een soort van afkeurende. Ja, dit. Maar ik schaamde me dood, dus mijn hoofd ging naar beneden. Ik liep weg en het eerste beste biertje wat ik zag, pakte ik. En ik ging naar het balkon. En het is zo bizar, weet je wel, dat je twintig jaar daarvoor onzeker, ben je 14 jaar.

En dan is diegene geeft jou een soort van zekerheid. Niet alleen door die blik van toen, maar ook daarna. Dat ik met mijn hand zo bij de borst. Je voelt je eigenlijk zo zelf verzekerd dat na twintig jaar. Dat je zelfverzekerd bij de deuropening staat en dat je toch nog helemaal terug bij af kan zijn, even voor dat moment. Dat ik weer helemaal onzeker was, eigenlijk op dat moment. En 14 jaar voelde.

En ik liep dus, ik stond daar op dat balkon en ik besefte me en ik besefte dat eigenlijk nog steeds. Ik leef in een wereld die eigenlijk constant aan het veranderen is. Alles om mij heen, het verandert allemaal maar. Mensen veranderen, vriendschappen veranderen.

Situaties veranderen, borsten veranderen, mensen veranderen, alles verandert. Het gaat constant door. En vanaf je geboorte leef ik daarin. En ja, op bepaald ogenblik, je verandert mee. En ik denk dat ik ook wel volwassen ben geworden op een bepaald gebied. Maar ik besef eigenlijk ook wel dat er dingen in mij zijn die gewoon stil zijn blijven staan en die niet mee zijn veranderd in die veranderlijke wereld.

En die borsten van dit meisje of de borsten van de kille oudere vrouw, deden me ook eigenlijk heel erg besef op dat moment. Er zit eigenlijk nog steeds een enorme persoon. in mij. En onder andere een puber die ja nog steeds, ik kom er gewoon eerlijk vooruit, een fascinatie heeft voor mooie vrouwenborsten. Dat was Erik Punt. Erik Punt is itemregisseur, wat betekent dat hij met zijn camera, interviews en eindmontage ook verhalen vertelt.

Echt gebeurd wordt elke derde zondag van de maand opgenomen in Toemler. Heb je zelf een bizar? Daar kun je je ook inschrijven voor onze nieuws. Echt gebeurt, komt tot stand met steun van het stimuleringsfonds. En onze redactie. Die bestaat uit Palline Koonelissen, Micha Wertuin, Roosa van Toledo en mijzelf, Eva Maria Staal. De techniek is in handen van Nicolaas Vrijman. Maar ook u kunt ons helpen door zelf een verhaal te vertellen. Tippen die goedkoop. Geef ons een goede waardering op iTunes.

Volg ons op Twitter. Dat hebben we allemaal echt hard nodig, want hoe meer mensen van ons weten, hoe meer mooie verhalen er bij ons verteld kunnen worden. De volgende aflevering. Gebeurt dus op 17 mei en het thema is Dieren. Bedankt voor het luisteren en vergeet niet, je eerste borsten, vergeet je nooit meer. In de podcast VSR onderzoeken wij Perren van den Brink en Doortje Smithuizen de vragen waar het moderne leven nog geen antwoord op heeft.

En in het nieuwe seizoen behanden we onder andere de vragen: hoe verdeel je je vrienden na een break-up? Kun je verslaafd zijn aan stress? En waarom wil iedereen DJ zijn? Luister nu een nieuwe aflevering van VSR iedere donderdag in je favoriete podcast.