¶ Intro / Opening
Gemakkelijk als neonazi den haak slopen? Denk je wel eens: spreek deal aan je. Of vraag je je af waarom er nog steeds partijen zijn? Dat vrouwen niet thuis horen in de politiek. Luister dan naar Radio Vrijheid. Iedere woensdagmiddag in je favoriete podcast app. De show waarin ik, Hendrik Nooten en ik, Sander Heijnen, je bijpraten over alles wat ons opvalt. De politiek. Grappig als het kan, ernstig als het moet.
¶ Introductie Eef Prins: Verdwaalexpert
147 van Echt Gebeurt, de podcast waarin mensen hun eigen waargebeurde verhalen vertellen. Afgelopen zondag was de eerste Echtgebeurtmiddag op onze nieuwe locatie op het Westegasfabriek terrein in Amsterdam, Club Comedy Train. Eef Prins vertelden daar het volgende verhaal. Het thema van de middag was voor het eerst. Ik ben verdwaalexpert. Ik verdwaal altijd en overal.
Ik word bespot door de hele familie, voornamelijk door mijn vader en mijn zus. Want zij rijden zo naar Frankrijk, dat ene leuke pleintje in dat kleine dorpje, waar we al jaren op vakantie gaan. Ik kan het gewoon niet vinden. En Google Maps is voor mij geen maps. Ik snap een kaart niet. En ik heb onlangs geleerd dat het Atopia heet. Wist ik ook niet. Maar mensen die hier ook wel wat van herkennen, zoeken het voor alles op.
Ik kwam er regelmatig achter dat er sommige dingen heel erg dicht bij elkaar liggen. Vrijdag nog. Toen kwam ik erachter dat die ene kroeg die ik zo leuk vond, die ik niet meer kon terugvinden. Tegenover mijn tandarts zit. Dus ja, het is echt een belemmering, het is echt een handicap. En ik heb heel veel hulp nodig altijd erbij. Mijn vader knoopte de route van het zwembad naar het vakantiehuisje. Daar knoopten die lintjes in de bomen, zodat ik van het ene lintje naar het andere lintje kon lopen.
Er ligt nog steeds ergens een broek bij een stomerij die ik niet kan terugvinden. Toen ik 25 was, ben ik in complete paniek uit een Dolhof geteild. Echt flinke vastlopers. Zweet handen, paniek. Ik kan dus ook dan niet meer verder denken dan alleen die mis. De wereld stopt daar. Ik kan niet logisch nadenken meer. Ja, het is zoals ik gezegd, een echte handicap. Inmiddels woon ik al heel wat jaren in Amsterdam en de laatste drie, vier jaar in Amsterdam-Noord. Mega blij mee.
Maar ook daar is het natuurlijk aan de hand. De supermarkt is veel dichterbij dan dat ik dacht. Ik ging er altijd met de auto heen en nu ga ik lopend. En het is echt eigenlijk een rechte weg. Maar zoals ik al zei: Google Maps, ik snap kaarten niet. Dus ik doe erg mijn best om daar doorheen te leven.
¶ Hike in Slovenië: Het Enge Bos
Nou was het een aantal jaar geleden misschien dan ook niet zo'n heel slim idee om te gaan hiken in Slovenië met vrienden. We gingen de drieklaf beklimmen. En we gingen s'nachts daar naartoe rijden. En dan mocht ik slapen in de auto. En de volgende ochtend meteen haiken. De drieklaf op. Nou, oké. Ik state de auto in met toch wel echt een flinke slok op. Ik kwam uit de Oerelreunie op de parade. En.
Ik ben toen de auto ingestapt en de hele nacht geslapen. Niet zo goed natuurlijk, half met een trui als kussen en allemaal onhandig. Maar oké, de volgende dag begonnen met wandelen, volgende nog een dag wandelen, maar bij dag drie. Ik kon niet meer. Ik kon niet meer. We hadden op de drieklaaf geslapen op vochtige matrassen. En het eten wat we daar hadden gekregen was zukelshoep.
Dat is water met stukken aardappel en zuurkool. Maar oké, toch nog een dag verder. Maar echt, mijn benen deden zeer, mijn hoofd deed zeer. Alles deed zeer. Alles zei: Ik moet. Heel even een middag niet. Ik moet zitten, ik moet mijn benen omhoog. Maar ja, dat betekende dat ik me los moest maken van de groep in mijn eentje. Dat betekende dat zij, ik krijg het er nog warm van, dat zij rechtdoor over de bergkam gingen. En zij liepen zo door en ik moest linksaf in mijn eentje het bos in.
Ja, ook nog extra spannend, omdat we op de heenweg zo leuk feitjes hadden gegoogeld over Slovenië. En het gaat heel goed met de berenpopulatie. Maar oké, ik kan dit, ik kan dit, ik kan dit. Ik ga door dat bos en ik ga een rustige middag hebben. En dan komt het goed. Ik probeer al mijn paniek te verhullen en download een app. En ik zie dat ik nog 20% batterij heb op mijn telefoon.
En ik ga beginnen aan de route. Zij snappen niet helemaal hoe het is om te hebben wat ik heb, die mist. Dus zij zijn al door. En ik ga in mijn eentje dat bos in. Soms is het een pad, soms niet echt. Het is al duidelijk niet zo vaak begaan. Dus is het nou platgetrapt gras of is het nou mijn pad? Moet ik hier naar links? Dus eigenlijk bij elke hoek of bij elk ding had ik paniek. Hoe lang duurt het voordat iemand vermist is? Hoeveel uur sta daarvoor? Zouden mijn vrienden me komen zoeken?
En op een gegeven moment loop ik daar warm, bezweet. Inmiddels was mijn shirt ook uit. En ik moest op bossages. Dus ik had streamen overal op mijn lijf. Nou ja, ik ging toch googlen wat daar lag voor bruine plak op het pad. Want ja, hoeveel procent batterij is me dat waard? Ik heb nog 19%. Oké, ik ga toch googlen. Het was daadwerkelijk beerpoep. Hoeveel procent is het maar waard om te googlen wat je moet doen als je een beer tegenkomt? Nou ja, ik loop door en ik loop door.
Ik denk, er komt misschien een keer een eind aan. Het ruikt naar mos en naar angstzweet. En ik doe mijn best om positief te blijven en te snappen van oké, je bent nog nooit echt verdwaald. Want je bent altijd toch weer thuis gekomen. Dus kom op, kom op, doorlopen, doorlopen. Na een hele lange strijd stap ik ineens zomaar het bos uit op een grindpad.
En op dat grindpand loopt iemand met een fiets vrolijk fluitend. En ik kijk verder en ik zie daar een bushalte met een kiosk en een kabelbaan naar een pretpark. Maar oké, het is me gelukt. Ik ben eruit.
¶ Reflectie en Aankondigingen
En het heeft heel lang geduurd voordat ik durfde, ja, mijn schaamte kwijt was. Over dat het zo eng was daar in dat bos. En dat ik eigenlijk natuurlijk het toch wel red. Maar die schamte en zo, dat zal ik altijd meedragen. Maar voor Slovenië heeft het me toch iets gebracht. Het heeft me soms een bepaalde heldhaftigheid gebracht, want ik heb onlangs na een afspraak een ander pontje naar Noord genomen.
Dit was een verhaal van Eve Prins. Vaste luisteraars van deze podcast kennen haar naam, want Eef is zaakter gleider bij Echtgebeurt. Maar voor ik nu de hele aftiteling doe, heb ik nog leuk nieuws. Echtgebeurt is in 2008 gemodelleerd naar The Moth, ook een verhalenplatform met podcast, maar dan veel groter en in Amerika.
Ovira Eisenberg presenteert niet alleen al jaren de vertelvoorstellingen van de moth, ze heeft er ook meer dan eens zelf verteld. Bovendien heeft ze ons geholpen toen we net begonnen met echt gebeurt en ons afroegen. Wat voor manieren er allemaal zijn om een goed verhaal te vertellen. Dit voorjaar komt Ovi Isenberg op uitnodiging van Echte Beurt naar de Nederlandse theaters met haar solovoorstelling over Littekens: Leaving a Mark, a comedy show about scars. Van 28 april.
Tot 5 mei speelt ze in Amstelveen, Amsterdam, Groningen, Den Haag en ze sluit af in Nijmegen. Waar haar moeder als 14-jarige verliefd werd op een geallieerde soldaat met Wieze naar Canada vertrok, waar het verhaal van O4 begon.
Meer informatie kun je vinden in de show notes bij deze aflevering. Onze redactie bestaat uit Pauli-Cornedische Arjan Hens, Tom van Rooien, Renette Kwakkenbos en mijzelf, Ingewetter en zaaltechniek Jasper van Oorschot, montage Gijsbert van der Wal. En de zakelijke leiding is dus in handen van Eer. Dit was aflevering 500. Volgende week en vergeet niet zo nu en dan iemand. all of the terror.
In de podcast VSR onderzoeken wij Perren van den Brink en Doortje Smithuizen de vragen waar het moderne leven nog geen antwoord op heeft. En in het nieuwe seizoen behanden we onder andere de vragen hoe verdeel je je vrienden na een break-up? Kun je verslaafd zijn aan stress? En waarom wil iedereen DJ zijn? Luister nu een nieuwe aflevering van VSR iedere donderdag in je favoriete post.