Afl. 494 Lang verhaal kort: Kamilla Put en Joeri Dijkhuizen

Ken jij buiten bereik van kinderen al? Wij zijn Ewald en Elke. En wij maken een podcast met echte veren over het ouderschap. Het verschil is: mijn kinderen staan op en die kiezen voor geweld. Weet je wat het probleem is met smart school? Nee. Dat het bestaat. Ik moet meer voorrang van rechts beginnen. Kendra, en podcast.

Teksting av Nicolai Winther 94 van Echt Gebeurd, de podcast waarin mensen hun eigen waargebeurde verhalen vertellen. Deze week twee korte verhalen uit Langverhaal Kort Edities. Langverhaal Kort is ons open podium waarbij mensen uit het publiek door loting en zonder bemoeienis van onze redactie vijf minuten podiumtijd kunnen krijgen.

Het eerste verhaal wordt verteld door Camilla Put. Het thema van de minister. Ik heb heel veel littekens, en dat komt doordat ik heel onhandig ben. Maar wat ook heel veel littekens kent. Is de band die ik met mijn moeder heb. Mijn moeder is echt een hele leuke vrouw, maar ze is ook een beetje moeilijk. Dus ze kan heel goed boos worden. En dat was vroeger toen ik thuis zonde nog wel eens moeilijk. En ik had ook.

Vanaf best wel jong besloot dat ik eigenlijk wel niet meer thuis wilde wonen. Dus ik had al heel veel gefantiseerd over weglopen. En mijn moeder was vanavond zo boos geworden dat ik dacht. Dit kan gewoon echt niet meer. En Nou, ik had ook een vriendje die had ik jullie kennen via WhatsApp. Dat is misschien voor sommige mensen moeilijk in te beelden hier.

Maar zo werd ik in een groepsap gestopt door een vriendin van me. En die zat alweer met andere vrienden die ik nog niet kende. En dan ging dat zo een beetje door. En zo leerde ik een jongen uit Hoger Heide kennen, dat is in Noord-Brabant. En ik weet niet of ik verliefd was, maar ik wou heel graag een vriendje, dus ik was verliefd.

En ik had dan besloten dat de volgende ochtend, na die illusie met mijn moeder, dat ik naar hem toe zou gaan. Want dat was ook goed ver weg. En dan kon ik bij iemand zijn, zodat ik niet meer thuis hoeft te zijn. Nou, dus ik ging de volgende ochtend naar school en toen pak ik vanuit Heelveen, dat is wel goed om erbij te stellen, dat is helemaal in Friesland. Pak ik de trein naar Hogerheiden? En ik had met deze jongen afgesproken dat hij.

Nou ja, dat had hij zelf voorgesteld. Ik vond eigenlijk dat het niet nodig was. Maar dat hij dan zo één deel van zijn kopte ervan op zijn oor zou doen en één hand goed aan. En volgens mij één mouw opgesloopt ofzo, zodat hij extra herkenbaar was. Dit had best wel verkeerd af kunnen lopen, maar het was een hele nette jongen. Hij was wel twee jaar ouder dan ik. Ik was toen dertien. En ja, we gingen naar zijn huis toe. Nou, dat van zijn ouders natuurlijk. Want als je 15 bent, woon je nog thuis.

Nou, we gingen niet naar het huis van zijn ouders, we gingen naar het huis van zijn opa en oma. Want daar had hij iedere dinsdagavond. Dus ik dacht ook, oké, dit gaan we dan doen. Ik vond het ook heel ongemakkelijk. Ik durfde helemaal niks te zeggen. Dat is denk ik sowieso als je dertien bent en heel onzeker bent.

We kwamen dus bij het huis van zijn opaoma aan en gingen al snel naar de kamer toe waar hij dan sliep. Nou, daar heb ik voor het eerst een beetje gezoomen met iemand. Wel zonder tong, want dat durfde ik niet. En op een gegeven moment gingen we naar beneden toe. En toen was inmiddels zijn vader ook bij het huis van zijn opa aangekomen. Want daar aten ze iedereen dinsdagavond samen. En die vader die vroeg overwege het eten een keer, maar ja, waar kom je eigenlijk vandaan? Waar zit je op school?

Ik had niet heel goed onderzoek gedaan van tevoren. Dus ik wist helemaal niet wat voor middelbare scholen er daar waren. En mijn vriendje was ook niet slim genoeg om een antwoord daarop te geven. Ik zei. ja. Ja, ik zit gewoon op een middelbare school en hij zat op volgens mij special onderwijs. Dus hij zei van ja, ze zitten op een reguliere school. Vader, die moest toen al denken, dit klopt niet helemaal.

Na het eten gingen we weer naar mijn vriendjes en kamer toe. En op een gegeven moment kwam de vader boven en die zei van Nou, ik wil dit toch nog een keer checken. Ik weet niet wat er nou precies is. Maar volgens mij, waar kom je nou vandaan en wat is het nou? En toen heb ik opgebiecht. Oké, ik had gisteravond lief met mijn moeder en het is voor mij niet fijn thuis. En ehm ben ik maar weggelopen.

En toen zei hij, vroeg hij, weet je ouders dan? En ik had volgens mij nog wel gestuurd naar mijn moeder via WhatsApp. Oké, ik ben iets later thuis. Ik weet ook niet meer waarom ik dacht dat dat nodig was. Maar mijn moeder was het nog niet heel ongerust. Dus een man zei: Dat kan niet. Dus hij deed alle deuren en ramen op slot. En hij belde de politie. En mijn vriendje was in tranen. Ik was in tranen. Ik was helemaal in paniek. Ik dacht echt, wat gebeurt hier? En ik weet niet wat ik hiermee moet.

Die man wilde maar weg hebben. En toen kwam de politie en die vroegen oké, wat is het dan? En toen zeiden ze: Ja, je mag het nog niet ergens anders naartoe als je derti bent. Dat mag pas vanaf dat je 18 bent. En toen hebben ze me meegenomen naar het politiebureau. Toen heb ik daar heel lang gewacht. Mijn ouders waren toen nog bij elkaar. Mijn vader heeft mij opgehaald met het autootje helemaal uit Friesland, uit de Hoge Heide.

Vanuit Friesland. Dus ik werd om één uur s'nachts daar pas en om drie uur, vier uur waren hij weer thuis bij mijn huis. Ik kwam mijn moeder zo s'nachts tegen. Die stond er zo, ik denk in een onderbroek in een hemd. Hé Camilla, je bent er weer. Ja, hey, hallo. En toen ben ik gaan slapen. En nou ja, uiteindelijk ging het best wel snel uit met het vriendje. Hij was wel leuk, maar het stond natuurlijk nergens op.

Maar het was wel mijn eerste vriendje. Ik heb inmiddels met mijn moeder wel weer goed contact. Ook nog maar, sinds een paar maanden. Maar ja, ik denk dat het niet erg is als je in de relatie met je ouders wonden of littekens hebt. Ik denk dat het heel fijn is dat je als ouder wel op een gegeven moment kunt toegeven dat die wonden er zijn en dat je het littekens wilt laten worden. En dat is voor mij nu heel fijn dat dat wel weer zo is. Zodat er wel littex zijn, maar geen wonden meer.

Dat was Camilla Puts, die dit verhaal in oktober vertelde tijdens een lang verhaal. Korte editie van Echt Gebeurt in Theater Walhalla in Rotterdam. Het tweede verhaal komt van Jury Dijkhuizen. Oké. Ik heb vroeger dus geleerd van mezelf dat als je niet wegrent van de politie, dat je sowieso verliest. Vroeger was ik echt een rebel. Mensen kunnen veranderen, kan ik je vertellen. 180 graden zelfs. Zelfs zo doen dat mensen tegen me zeiden van. Nou, Jury.

Je zit wel vol principes en je bent wellicht activistisch. Moest jij niet even lid worden van een politieke partij. Ik dacht, nou ja, redelijk bang ben ik geworden van de laatste jaren. Ik heb landscape en environment management gestudeerd. En dan weet je wel heel goed dat het niet goed gaat. En als je dan ziet welke kant het opgaat, dan vind je wel: oké, misschien moet ik wat extra's doen. Dus ik ben lid geworden.

En zij vroegen mij om mee te doen aan een actie. Dat was in 2021. Toen deden ze mee met een actie tegen. Het ging om de wet openbaar bestuur, en het was van de Piratenpartij waar ik lid van was. En de actie was dat we de zebrapad gingen verven in de kleuren paars. En ik dacht, nou, ik woon bij Rotterdam Centraal. Dat is echt een perfect zebrapad. Misschien wel de grootste van Nederland. Alleen het regende nogal. Dus het was heel erg nat. Het was de laatste dag van de campagne.

Het kon eigenlijk niet anders dat ik maar het ben gaan proberen, ondanks dat we wisten van dit gaat niet goed. En dat ging ook niet goed, want ja, de verf die droop weg en ging wel niet zo lekker. Dus ik zei tegen mijn huisgenoten, die was met mij van. oké, nou onder een centrateschool heb je een droog stukje. Dus dan kunnen we het laatste een beetje kwijtspray, kunnen we daar nog wel even. Verven. Dus ik had een hashtag pp gemaakt.

Het was echt het allerlaatste beetje. Toen zagen we in de vertal van binnen agenten vier op een rij aankomen lopen. En ik kan je vertellen uit ervaring: dat was voor ons. Dus wij daar rustig weglopen, want zij liepen ook erg rustig. Normaal, vroeger werd hij achter me aangerend. Dus ik denk, nou, we lopen gewoon. Op een gegeven moment ging mijn eigen genoid iets harder lopen.

Ik zag me ook niet meer ineens. En ineens werd ik ook omsingeld door allemaal agenten en auto's. En ik weet niet, ik stond echt tussen acht man ineens. Die uiteraard dachten dat ik zo gek was geweest om te gaan graviteen. Dus ik zeg, nou dat is niet zo. Kijk, dus ik krijg spray en ze gelooft het nog niet meteen. Dus ze zeggen, nou, is goed, gaan we even kijken. Ze zagen eigenlijk meteen dat die werf wegdroop. En ze zeiden van ja, je was ergens anders ook nog bezig geweest.

Toen moesten naar het stationsplein lopen en toen stond hij zo. En die agenten zeiden dus ook: het ziet er toch ook niet uit? En ik zit zo te kijken en ik zeg: ja, daar moet ik je wel helemaal gelijk in geven. Ik vind het ook altijd spuurledelijk als ik ergens een hashtag zie. Dan denk ik van maak er dan wat moois van. Maar ik reageer ervan. Het ziet er toch ook niet uit dat de koppen van Rutte en Eertmans zo door heel de stad te zien zijn.

En ik bedoel dit niet zo delegerend hoor, want die agenten wisten dat ook wel. Het was in campagnetijd precies die vier dagen lang heel erg hard gewaaid. De twee grootste partijen, of misschien wel de rijkste partijen, die het meeste geld al, die hadden elke lantapaal voorgangen met hun poses, met hun hoofd. En het waaide ontzettend. Dus die dagen lagen die poses dus ook echt in de bosjes, op straat. Het zag er ook gewoon echt niet uit.

Dus die agent gaf mij ook weer gelijk. Dus die zei van, nou weet je, als het over een week nog staat, dan moet je het opruimen. En die agent werd dus meteen overroeid door de bedcop. Dat bestaat echt. In het dorp waar ik vandaan kom, dan heb je alleen mijn bedkops. Toen ik naar de stad Rotterdam verhuisde, toen.

Verander ik ook wel. Maar de agenten ook gewoon mensen. Ja, de bedkop, goedkop komt uit de film, maar dat is dus echt. De bedkop die zei: Nee, als het over een dag nog staat, dan moet je het opruimen. Dus de volgende dag werk met de staai tussen mijn benen, met een drol, heb ik een stationspleinbot. Dan moet je het wijlen. Hij vertelde dit verhaal in mei vorig jaar.

Met zijn lang verhaal korte editie in Ons Thuishonk. Comediclub Toemer in Amsterdam. De geluidsopname in Amsterdam werd gemaakt door Jasper Wezenberg, de technicus in Walhalla en Rotterdam. Ronald Nels.

Levering 494, mijn naam is Padine Cornedissen. En Jury Dijkhuizen meldde ons nog dat hij zelf het slot van zijn verhaal niet heen moet. Vond. Hij had willen zeggen dat hij tijdens het dweilen van het stationsplein drie lessen bedacht voor later en die zal ik daarop nu alsnog met jullie delen. Een good kop verliest het van een bad kop. Stoepkrijtende kinderen zijn net zo legaal of illegaal bezig als cannabisgebruikers en altijd wegrennen voor de politie, anders verlies je.

Napoleon was niet klein en eigenlijk Italiaans. Verlief werd ook Cleopatra kwam niet door haar looks. Maar slimheid. Inside is de podcast waarin de Maarten van Rossem onder de millennials, Grijs van Engelen, samen met mij Thomas van Luij. En vaak nog spectaculairderen verhaal vertelt van beroemde historische figuren. Iedere dinsdag een nieuwe aflevering van Geschiedenis Inside.