Afl 443 Oorlog: Pascal Bobbe

Cảm ơn các bạn đã theo dõi và hẹn gặp lại. Wij zijn Ewoud en Elke. En wij maken een podcast met echte veren over het ouderschap. Het verschil is: mijn kinderen staan op en die kiezen voor geweld. Weet je wat het probleem is met smart school? Nee, dat het bestaat. Ik moet meer voorrang van rechts beginnen geven. Kinderen, een podcast over ouderschap en zonder advies. Nu in je favoriete podcast app.

Van Echt Gebeurt, de podcast waarin mensen hun eigen waargebeurde verhalen vertellen. Deze week een splinternieuw verhaal dat Pascal Bobbe, afgelopen. ...dag bij ons vertelde tijdens een verhalenmiddag met de...

Het was een heldere en donkere nacht in Oravax, Kosovo, waar ik als groepscommandant met mijn groep patrouilles moest lopen. Een half jaar daarvoor was ik net opgeleid tot groepscommandant en heel erg onervaren. En wij waren in Oralvarts, Kosovo, omdat daar ook een jaar geleden de Kosovaren de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen. En wij moesten daar de Serbische minderheid, die daar dus over bleef, beschermen.

En op die nacht dat wij patrouille liepen, kwam er een man naar me toe gelopen. En het was min 30. Erg koud. En die man zweete ontzettend. En die stond aan mijn uniform te trekken. En ik dacht, ja, wat moet die nou? En hij bleef maar gebaren dat ik met hem mee moest.

En dat kon eigenlijk niet, omdat we een opdracht hadden omdat we patrouille moesten lopen volgens een bepaalde route. En hij gebaarde om met hem mee te gaan. En hij bleef maar trekken en doen. En in het servo-Kroatisch bleef hij tegen me aanpraten. Dat verstond ik natuurlijk niet.

En uiteindelijk maak ik de beslissing om met hem mee te lopen. En door die kleine, onoverzichtelijke straatjes liepen we met hem mee naar zijn huis. De deur ging daar open en ik keek daar naar binnen en het was één ruimte: een keukenkamer, alles in één. Geen meubilair kussens. En op die kussus lag een vrouw. En die lag met haar benen wijd en zat nog wel een broek aan. En de vrouw was bezig met bevallen. En ik keek dat zo even aan. En toen dacht ik, ja, ik was 23.

Je leert veel tijdens zo'n opleiding, maar je leert niet een bevalling in te leiden, of hoe je dat dan ook noemt. En ik stond daar dus. En die man begon ook nog maar eigenlijk te praten tegen mij. En ik moest wat gaan doen. Dus ik maakte melding naar mijn hogere commandant. Die zaten tien kilometer verderop op het kamp. Dat was winter, slecht. We kunnen niks voor je doen, regelt zelf. Maar ga maar naar het ziekenhuis. een klein ziekenhuisje in het dorpje

En we kregen een jeep, een kleine MB, zoals we dat dan noemen. En ja, die man en die vrouw laden we in en we rijden naar het ziekenhuis. Zo goed en zo kwaad als dat kon op de onverhaarde weg. Verplaatsen we ons richting het ziekenhuis en we komen aan bij het ziekenhuis. We stappen uit. Die vrouw had onderweg natuurlijk wat achteraf bleken dat we te zijn.

En die werden steeds intenser en we staan daar voor de deur. En je moet weten dat de Kosovaren, de Albanese Kossovaren, echt een ontzettende hekel. Aan de serven. De Kozovaren moslim, de serven christen orthodox. En ik sta met die mensen voor de deur en de Albanese arts wilde ons niet binnen laten. En ik stond daar dus met mijn groep, die man, die zwangere vrouw, voor de deur van het ziekenhuis en we konden niet naar binnen. En dat was raar.

Want ik had altijd het idee dat mensen elkaar willen helpen en dat de dokter, zeker de dokter, is een autoriteit. En daar luister je naar. En op dat moment draaiden de rollen zich eigenlijk om. Ik was 23 jaar onervaren. Ik had ook nog nooit mijn wapen gebruikt, behalve dan tijdens een training en tijdens een oefening.

Maar ik had dat nog nooit daadwerkelijk ingezet. En we stonden daar op dat moment. En die arts wilde ons niet binnen laten. Iedereen stond naar mij te kijken. En toen dacht ik, ja, en nu? En ik had altijd het wapen achter op de rug, want dat hoefde je eigenlijk nooit te gebruiken. Maar op dat moment dacht ik, nu moet ik het dan toch echt gaan inzetten.

En wat heb ik gedaan? Ik heb het wapen van achter mijn, wat altijd op de rug ging, naar voren gehaald. En ik heb mijn vinger dan niet aan de trekker, maar zo aan de zijkant. En ik heb eigenlijk het wapen voor mijn borst gehouden en ik begon daarmee te dreigen. Dat was eigenlijk heel erg onnatuurlijk. Want uiteindelijk sta je dus.

Ja, het is om een bepaalde vorm van geweld aan te wennen om ervoor te zorgen dat iemand anders, iemand anders die aan het bevallen is, dat die hulp gaat krijgen. Wat we eigenlijk vanzelfsprekend vinden.

En toen liet de arts wel de deur open en toen konden we naar binnen. En toen dacht ik, ja, nu is het eigenlijk nog niet klaar. Want nu is zij wel in het ziekenhuis. Maar ik vertrouwde het niet. En we zijn dus met die groep en ik ook meegegaan, de behandelkamer, in. En dat was eigenlijk mijn eerste bevalling van mijn hele leven. Buiten die van mezelf.

En uiteindelijk, de situatie was zo onveilig dat het kind werd, een jongetje, gelukkig gezond ter wereld gebracht. En uiteindelijk werd het kind ingebakerd. En moesten we weer naar buiten. En uiteindelijk hebben we de man en de vrouw weer met de MB, de Jeep, ingeladen. En zijn we teruggeden naar dat huisje. En onderweg, toen ik daar in die NB zat en een beetje begon na te denken over wat was er nu eigenlijk allemaal gebeurd.

Realiseerde ik me dus dat in dat moment mijn naïviteit en onbevangenheid, en het idee dat wij als mensen elkaar altijd wel willen helpen en dat we altijd wel het beste met elkaar voor hebben. Dat had eigenlijk een deuk opgelopen. En tot op de dag van vandaag. En het rare toeval is dat het op de dag, exact 24 jaar geleden is, 21 januari 2000.

Dat ik dus tot op de dag van vandaag altijd nog wel een beetje in het contact wat ik dus met mensen heb, altijd nog wel de terughoudendheid heb. Over van ja, heeft dan iedereen altijd wel het beste met elkaar voor? En dat is dus wel jammer. Want ik ben dus uiteindelijk eigenlijk best wel heel erg volwassen geworden. Maar ik heb daar ook wel wat voor moeten achterlaten.

Dat was een verhaal van Pascal Bobbe. Pascal werkt bij het Nederlands Veteraneninstituut als coördinator van het team educatie. Jullie weten toch zeker wel dat we met echt gebeurd naar carré gaan, hè? Dat is op woensdag 15 mei en de kaartverkoop gaat snel, maar er zijn op dit moment nog kaarten. En dan zijn er ook nog onze reguliere edities in Comedy Club Toemler. In februari hebben we een verhalenmiddag met het thema heimelijke liefde.

met het thema de wet en op 21 april met het thema broers en zussen. Kijk op echtgebeurt.net voor meer informatie over de kaartverkoop of om je als verteller op te geven als je een mooi waar gebeurd verhaal hebt bij een van de genoemde thema's. De redactie van Echt Gebeurt bestaat uit Myga Wertheim, Arianne Hins, Renette Kwakkenbos, Tom van Roojen en mijzelf Parlien Kornedissen.

Directie Hannah Ebbingen, zaaltechniek Jasper van Oorschot, podcast Gijsbert van der Wal. Dit was aflevering 443. Tot volgende week en vergeet ondertussen niet: ook als je denkt dat je nog nooit een bevalling hebt meegemaakt, Je hebt er wel één meegemaakt. Namelijk die van jezelf. Hoi, Eva en Timo hier van Reality Check. Ons favoriete programma Wintervolliefde is eind. terug. En wij natuurlijk ook met een dagelijkse nabespreking van de aflevering in alle podcasten.

Ga lekker koken, snijplankje, apprikaatje. Omdat je het zelf niet durft te zeggen dat ze natuurlijk gewoon seks hebben gehad, even Engels. Ik twijfel hier dus over. Eigenlijk zijn tuckers heel ingetogen. Wel trots op de regio en op heel veel dingen, trots op de kleinkinderen. Zo'n seksbom in de slaapkamer is gewoon een heel dominant iemand. En dat gaat botsen. Maar op Pudimo kijken wij vooruit.

Dus kun jij je ook niet inhouden? Volg ons dan daar. En dan krijg je er daar op zaterdag ook nog eens een exclusieve bonusaflevering bij. Mis ons niet in je favoriete podcast-app of op Pollymoon. Goed keer!