#11 Anneke Lucas with Peggy Van Rooij

Hello, this is um an introduction to this podcast is uh episode with Peggy van Rooij. The um introduction is necessary here to give you a little update. We recorded exactly a month ago, um in April, and um you will hear Peggy talk about the fact that she wants this video to be

release no matter what. She wants this interview to come out no matter what. Um as you will see. Peggy's in a very difficult situation and I feel um it's only fair to give you an update um Okay, well Peggy's situation has um worsened considerably. She's being uh tortured more. Um it is very clear that um

The network is either driving her to suicide or to um to death. Um and she is fighting a mighty battle at this moment and I just want to Yes, the the incredible courage of her to you know, it's she she says she doesn't know if it's related to the fact that she's done several public um appearances, um, including this one. So just I myself would be very reluctant actually to put out this material knowing what it could cost her and um yet she is adamant

that it comes out. And um so I wanted to let you know this update, which unfortunately is not a very positive one. Um but uh she is alive. The um Other thing is I want to ask you for your support. Um I know I haven't put any material out for a long time.

And now I have several people on the list that I would like to interview. Some are in Europe, others are on the West Coast in Canada. And For that, I really need your help um to get there to hire the crew so that we can have these live sit down interviews. And um I have been receiving your uh support, your small donations, your large donations, your monthly donations. So just wanna tell you how grateful I am.

for your support and um also ask you if you have any small amount or large amount to spare to um to support me at this time. So thank you and here comes the conversation with Peggy. Hi and welcome to uh the this episode of my podcast on a Calukus. Um it's been a while since I put out a podcast and it has taken me a long time uh really to not it's not that I don't find the right people. It really it has been that the people that I was really interested in interviewing are just not ready

to come forward. Um or there is some issue that um I can't that uh makes it I I just don't want to do it. I want to do it right. And um so very happy today. Uh we're here in Holland and I'm interviewing um a lovely survivor, Beggie Varroy And um Mm. She has been speaking publicly and uh there is an aspect to this that is very different. And um we're gonna be speaking in Dutch and then you will obviously get the subtitles for this interview.

So just want to remind you all that I travelled to Holland. I um have engaged David. Uh this is not the first time, it's I think it's the third or fourth time and anyway, we've worked together before. I'm very grateful. Obviously this is coming out of my pocket. I have been uh receiving your donations. I'm very grateful to receive your donations. They've gotten me here. I really want to continue to do this, um, bringing

you truths that are difficult to hear in a way that they can be digested. So thank you very much for being here and um I we're just gonna switch to Dutch right now. So Perry, welcome.

Dankjewel. Ik ben heel blij dat je hebt toegezegd om dit interview te doen. Ik ben eigenlijk een beetje, moet ik zeggen, emotioneel. Het vergt altijd moed voor overlevers. Om zich uit te spreken, publiekelijk vooral. En ik wil meteen met de deur in huis vallen, want je bent hiertoegomen met een wandelstok. Dat is niet hoe je normaal jezelf verplaatst. Nee, niet op deze manier.

Kunnen we meteen even beginnen hoe dat gekomen is dat je met een wandelstok loopt op dit ogenblik? Ja hoor. Bijna twee weken geleden. Werd ik gewaarschuwd weer door het netwerk dat ik niet de dingen mag doen die ik nu doe. Dus het interview met jou aangaan. De andere podcast die ik al eerder heb gedaan. En het spreken op het symposium wat ik wat ik binnenkort ga doen. En daar heb ik de represailles voor gekregen. Ja, en ze hebben me dus heel forsegregen.

Te pakken gehad, waardoor mijn hele lijf eigenlijk in puin ligt nu. En mijn hoofd niet functioneert zoals het zou moeten. Dus dat krijg je op het moment dat je dus openbaar spreekt, dan zijn dit de gevolgen die je kunt ondervinden. Thank you. Jij, dat hieronder vind jij, oké, dat is uiteraard zeer belangrijk. Dus het is zo belangrijk voor jou om toch Publiekelijk te spreken op dit ogenblik, zelfs al betaal je daar een ongelofelijke.

Moeilijke prijs voor. En we weten dat je leven in gevaar is op dit ogenblik. Ja, maar op het moment dat ik niet zou spreken en dit niet zou doen, dan hadden ze een andere reden om het te pakken te nemen. Dus ik geloof niet dat dit. Ja, de oorzaak is, het is alleen voor hun een een reden om dit te kunnen doen.

Alleen ze zijn hier natuurlijk niet blij mee dat ik het openbaar maak. En ja, dat dan wordt nog wel harder afgestraft. Maar het is niet dat ik anders geen gevaar zou lopen of dat ze me met rust zouden laten. Dus daarin maakt het niet zo heel veel verschil, denk ik.

Ja, dus jij bent eigenlijk een volwassen slachtoffer van het netwerk. En als wij zeggen netwerk, dat is dan een georganiseerde groep. En in Nederland weet ik dat er zeer veel lokale groepen zijn. En die zijn dan verbonden met de nationale, die zijn ook verbonden internationaal. Kun je iets meer zeggen over die groep? Ik weet van de groep zelf niet zo heel veel. Ik weet dat ik op veel plekken in Nederland wel ben geweest vroeger. En ook in België daar heb ik mee te maken gehad.

Nu lijkt het allemaal wel redelijk regionaal te zijn, dus allemaal rondom mijn woonplaats. Ik kan ook een dag naar weet ik voor waar naartoe gaan. En dan gebeurt ook daar kan er wat gebeuren. Dus het wordt overal in de gaten gehouden. Dus of het dan heel regionaal is, weet ik niet. Maar ja. Inderdaad, tot gisteren wist ik niet helemaal zeker 100% of je zou kunnen komen. En ik had gehoord dat inderdaad, na het laatste interview dat je hebt gegeven, dat je dus. Zeer erg was toegetakeld.

Het stort er van te beschrijven wat er exact is gebeurd, de situatie zelf beschrijven vind ik wel lastig. Ik kan het globaal kan ik het wel uitleggen. Ik moest heel simpel een accessoire halen voor mijn... Tablet was kapot. Dus ik moest het kabeltje halen. En normaal gesproken weet ik dat ik dit soort dingen niet alleen kan doen. Ik ga nergens zonder begeleiding heen en alles wat ik onderneem, daar moet ik iemand voor vragen.

Maar soms denk je heel even gauw, dat kan wel. Ik wist dat het risico er natuurlijk wel was. Maar steeds iemand vragen om mee te gaan, dat is gewoon ook heel erg lastig. Dus ik heb het risico genomen, ik ben in mijn auto gestapt en heb redelijk dicht in de buurt bij mij ben ik naar een winkel gegaan. En toen ik terug in de auto stapte, kort daarna ben ik klem gereden en hebben ze me met grof geweld meegenomen.

Een bijeenkomst die er was vanuit het netwerk. Dus het was enorm druk bezocht. Hoeveel mensen waren er over? Ik kan het niet tellen, ik weet het niet. Het was echt een hele. Veel mensen druk bezocht. Dus er was één ruimte. Wat ik heb gezien wel. Ik weet niet wat daar buiten die ruimte allemaal afselde. Ik werd geblinddoek naar binnen gebracht. Ik weet niet hoe de omgeving eruit zag.

Het was wel een hele, ja, chieke ruimte. Ik kan niet zo goed omschrijven hoe of wat. Maar er waren naast heel veel daders ook ontzettend veel. Kinderen aanwezig die waar op dat moment echt al gruwelijke dingen mee gebeurden. En waren de daders vooral mannelijk, of mannelijk en vrouwelijk? Ja. Beide? Dus dat over het algemeen wel meer mannen als vrouwen, maar het is niet dat.

Dat er geen vrouwen waren. En zij waren allemaal normaal aangekleed? Vrij netjes. Wel allemaal donker gekleed. Allemaal in zwart bijna, maar wel echt hele nette jurken en pakken die ze aan hadden. Dit had ik op zo'n manier ook nog niet echt vroeger wel, maar de laatste tijd niet meer gezien. Dus het was wel echt. Een hele belangrijke zin. Dat is trouwens. Het was overdag ook.

Ik merkte ook wel toen ik da binnenkwam dat het ook wel al een post aan de gang was. Het is niet dat ik, ja dat ik net opgestart was. Dit was al even bezig. Ja, vervolgens hebben ze... Ja, dit vind ik een vind ik een lastige om dit te benoemen. Als je het niet erg vindt. Nee, ik probeer wat ik kan zeggen. Ze hebben mij op dat moment. vastgelegd op een soort van tafel en ik ben aan mijn... Enkels en aan mijn polsen zijn ze gaan draaien, dus dat de kelemaal zo'n beetje uitgerekt werd.

Dus dat is ook waarom dat het nu zo, ja, mijn lijf zo in puin ligt. Omdat dat gewoon. Ja, die schade hat aufgelopen. Ja, das vermied ich wohl. Ich hoffe auch, dass das wiederherstellt wird. Ich denke, nicht lange danach habe ich... Een middel toegediend gekregen waardoor ik... Ja, waardoor ik dingen heb gedaan of dat ze me dingen hebben kunnen laten doen die ik.

Die ik niet zelf wilde, maar wat wel gebeurde. De afgelopen tijd heb ik eigenlijk zo'n beetje alles kunnen. Als ik een opdracht kreeg om iets te doen, heb ik het niet gedaan. En ging ik niet in op hun opdrachten. Ja, dat vonden zij niet zo wauw. Bravilis. Bravilous. Ja hoor. Nee, maar dat is heel moeilijk. Van die delen, want die delen worden toch getriggerd. Dus er moet iets in jou zijn dat zegt. Nee, ik doe dat nu niet. Dus dat is toch wel.

Niet eenvoudig. Nee, dat is het absoluut niet. Maar dat is nog altijd, het voelt nog altijd veel beter dan meegaan in hun. En dus dingen doen die zo fout voelen. Absoluut. Maar ik denk dat ze dat dus ook niet meer zo heel goed niet mee eens waren. En ze willen mij nu op dit moment gewoon breken. En dat kan alleen bijna op de manier zoals ze het dus nu hebben gedaan.

En dan voel je wel in heel je systeem dat dit niet is wat je wil. Maar ik had ook totaal geen verweer meer. En ja, ik kan niet precies uitleggen wat er allemaal is gebeurd. Want daar is het nog te kort voor geleden. Dus dat. Ik denk dat ik dat nog niet kan. Maar je zei ook dat je hoofd er niet helemaal bij was in je hoofd. Dus heb je wonden opgelopen in je hoofd? Nee, ze hebben mijn...

De splitsing van de touw. Nee, ze hebben mijn hoofd ook meerdere malen, en dat hebben ze de afgelopen tijd ook gedaan. Meerdere malen dat ik stroom op mijn hoofd heb gekregen. Waardoor dat ja. Waardoor dat er heel veel afgesplitst wordt. Ja, dingen weet ik inderdaad ook echt niet meer. Maar ook waardoor ik ontzettend veel hoofdpijn heb. En mijn geheugen is eigenlijk ook.

Er is niks meer van wat het was. Ik was daar altijd heel goed in om dingen te onthouden. En ik was daar heel scherp in, maar dat heb ik dus helaas niet meer zo. Dus ja, dat zijn de langdurige gevolgen, maar wat er op dat moment.

Ja, er zijn ook kinderen die het niet hebben overleefd, zeg maar, door wat ik heb moeten doen. En dat zit me toch wel. Ja, dat is hoe de netwerk de kinderen dood. En ik spreek daar veel over, want ik heb dat natuurlijk ook meegemaakt. Dat ik als kind heb moeten doden. And um Inderdaad, drugs en alles. Keuze, geen keuze, nooit echt een keuze. Totaal. Niet alleen gemanipuleerd, maar ook dat je weet. Voor mij, in mijn geval, was het dat ik wist.

Dat indien ik het niet zou doen, dat het erger zal zijn voor het kind. Maar natuurlijk bekomen ze heel veel met drugs. Ik was ongelooflijk veel gedrogeerd met allerlei drugs, maar heel specifiek ook om zeer specifieke effecten te bekomen. En dat is dan ook het moeilijkste, en het is ook het moeilijkste om van te helen. En als jij dat nu nog meemaakt, Het is absoluut het is zo moeilijk.

Wat je wil en wat je doet. Maar op dat moment was ik me ook niet bewust van het feit dat ze me dat hadden toegediend. Dus op het moment dat ik ben even weg geweest, en ze hebben het toen toegediend. Ik bleef. Ik dacht gewoon dat ik dat ik. Dat was bewustlos. Nou ja, nee, maar dat ze me toch hadden gebroken en dat ik toch dingen ben gaan doen. Die ik niet wilde. Omdat ik was daar zo sterk in, dat ik dat ik me niet liet dwingen. En nu gebeurde dat wel.

Maar ik snapte het niet. Dus ik ben ook naar huis gereden. Want als ze eenmaal zo ver zijn, dat het klaar is, word ik weer terug naar mijn auto gebracht. En vanuit daar moet ik weer terug naar huis rijden.

Het was sowieso onverantwoord, de manier waarop ik gedaan. Maar ik was vlak bij mij in de buurt, maar ik kon mijn huis gewoon niet vinden. Op vier verschillende plekken ben ik gestopt, daaruit gestapt. Ik ben gaan lopen in de hoop dat ik. Het wist, maar ik herkende het niet. En pas toen ik echt weer thuis was, toen begon dat weer af te zakken. Maar ik zat wel met het gevoel, ik heb toch weer.

Me laten dwingen om iets te doen en dat voelde zo naar. Totdat ik inderdaad even met een vriendin sprak. En zij legde uit van nee, dit is de manier waarop dat het. Dat dat gaat. En toen viel er natuurlijk wel een hoop... Stukjes op hun plek, en ik snap nu dat ik daar zelf niks aan kon doen. En dat je er op die manier toe gedwongen werd, maar ik zie het wel, zoals door mijn ogen, zeg maar, zoals ik het.

Ik zie het mezelf wel doen. En dat is ongelooflijk zwaar, merk ik. En dat komt ook gewoon de hele dag door. Natuurlijk. Ik klopt dat op. Ja, het is jouw lichaam en je hele psychologie die erin zit. En je. Hoe kun je dat scheiden? En bovendien is het nog zo kort geleden. Dus ik kan mezelf niet voorstellen. Het heeft mij letterlijk meer dan 30 jaar geduurd voordat ik. Voordat ik dat kon helemaal kon begrijpen en dat kon scheiden ook.

Dus. Maar als het met vroeger te maken heeft, dan kan ik dat ook allemaal snappen. En dan zie je jezelf ook als kind en denk je dat die. Heb je daar veel meer begrip voor? Alleen nu, omdat ik niet snapte waardoor dat kwam. was ik gewoon heel erg bang van nu, het is toch... Ja, het is er toch gelukt. En nu ben ik weer terugbaar af. En ik weet dat dat niet zo is, maar het gevoel is wel degelijk anders. Natuurlijk. Hoe zou dat anders kunnen?

Ja, geen idee. Ik weet het ook niet, want ik zie alleen maar je moed hoor. Ik zie alleen maar je moed en je wilskracht. De ongelofelijke wilskracht die je aan de dag legt. Van niet te blijven zeggen, ook al van. Nee, te zeggen op eh als je... Uh je triggers krijgt om je je Als je geroepen wordt, kun je zeggen. Om daar niet meer op in te gaan. Want de delen die geprogrammeerd zijn om in te gaan als je geroepen wordt, die willen wel gaan. Dat heb ik als volwassene zelf.

Het was niet het netwerk, maar het waren misschien mensen die toch wel op de een of andere manier verbonden waren. Of die het profiel waren van de persoon waar ik voor getraind was. En dan ben ik. Soms zonder bewust te zijn. Voelde ik iemand, en dat is gewoon in mijn geval was dat iemand met macht, een man met macht. En dan Plotseling vond ik dat ik me zo moest aankleden. En plotseling moest ik daar naartoe gaan. En dan was die man daar. En dan gelukkig.

Geheel genoeg om niks te doen op dat ogenblik. En gebeurde er ook natuurlijk niets. Maar ik heb wel gemerkt dat dat deel van mij. Zich wel heeft aangekleed op een zekere manier dat die man dan waarschijnlijk aantrekkelijk vindt. En van dan op de dagen op een plaats. Dat ik weet waar ik naartoe moet, psychisch. Het is te gek om, om weet je, het is heel vreemd van dat zo te zeggen, want dat lijkt helemaal gek.

En alsof je dat toch zelf opzoekt. Maar dat is dus niet. Maar dat herken ik wel vanuit vroeger. Dan was je zo geïnstrueerd en gedrilde dat je dat wel deed. Ik ben toen ik een jaar of ergens tussen mijn twintigste en mijn 24ste, daarna werd ik met rust gelaten. Ik kwam toen mijn partner tegen en daarmee, ik denk dat dat de reden is geweest dat het daardoor stopte.

Ik heb wel al die jaren dat daar niks gebeurde. Wel, af en toe dat ik op straat zomaar in elkaar werd geslagen. Dat snapte ik niet. Ik koppelde dat niet aan het netwerk. Want voor mij was dat hele stuk niet. Ik had wel mijn herinneringen, mijn herbelevingen, maar het bestond niet en ik wilde daar ook niet naartoe. Maar op een gegeven moment werden natuurlijk die nachtmerjes en de herbelevingen heftiger. Dus toen ben ik, ik denk dat ik een jaar of

Ja, het moet zijn 38, 39 zijn geweest, toen ben ik wel hulp gaan zoeken daarvoor. Maar ik had nog geen besef van de volle omvang, van wat het allemaal. Wat er allemaal was gebeurd. Dus toen ben ik gaan praten en eigenlijk daarna het netwerk is daar dus achter gekomen dat ik ben gaan praten. En toen begonnen ze weer met allerlei bedreigingen en dergelijke. Maar ik was wel los van dat stukje, dat dat geprogrammeerde en het en het op moeten draven.

Maar ik was wel heel bang. Dus in het begin deed ik gewoon. Voelde ik wel opdrachten uit. En werd ik gechanteerd met beelden, dat als ik iets niet deed, ze hebben videobeelden van mij van vroeger. En die waren op een bepaalde manier bewerkt dat het leek alsof ik het nu was. Maar ik vond dat zo geloofwaardig dat ik dacht, als iemand dit onder ogen krijgt, dan ben ik sowieso mijn kinderen kwijt. Ik heb twee knullen.

En daar kan ik niet mee leven als ze me die af zouden pakken. Dus daar liet ik me ook gewoon echt door chanteren.

Op een gegeven moment voelde ik dat dat niet meer kon. Ik kon dat niet meer. Ik kon niet meer met mezelf leven door wat ik deed. En dat ik geen verzetbood. En toen heb ik één keered ik onderweg terug van mijn werk naar huis. En ik voelde de hele dag eigenlijk al dat er iets... Stond te gebeuren. Je hebt soms zo'n voorgevoel. En ik was eigenlijk altijd heel bang, heel meegaand. Ik deed nooit iets terug, maar nu ik had een mes in mijn auto liggen als zelfverdediging.

Wat er dan ook zou gebeuren. En nu had ik hem dus al op mijn schoot gelegd. En op het moment dat. Ik dus weer aan de kant werd gezet. Is dan klemrijden. En een van de daders die grijpt naar binnen en die wil mijn autosleutel pakken. En ik had een alarmknop aan, die wilde niet pakken. En ik heb dat mes gepakt en die heb ik in zijn bovenarm gepland.

En op dat moment voelde ik me, ja, ik voelde me verschrikkelijk. Want ik voelde me zo schuldig dat ik zelf iets terugdeed en dat hoort niet. Maar aan de andere kant voelde ik wel dat. Dat iets losmaakte, dat ik. Je krijgt ook een ander soort reactie vanuit hun. En Dat heeft zich steeds meer steeds verder uitgebreid. En op een gegeven moment weigerde ik opdrachten als ze me iets wilden laten doen. En

Ik merkte ook dat dat ze daardoor leek het wel alsof ze zelf van hun stuk werden gebracht. Snap je wat ik?

En toen dacht ik, oké, dit werkt dus. En dat gaf mij een soort van eigen regie terugpakken, dat gevoel dat ik dacht. Ja, dit moet ik vol blijven houden. Alleen is dat wel. Het is schriewelijk, want dat betekent dus ook op het moment dat ze voor je neus een... Een kindmachtelen, zeg maar, dat je ook moet blijven kijken. En dan moet je. Het lijkt bijna alsof het je niks mag doen, omdat zij willen zien dat het mij pijn doet.

Dat is waar zij dan op kikken. Ik moest mezelf dwingen om te doen alsof het of te laten zien dat het me niks deed. Natuurlijk. Om het niet te herhalen. Want als zij zien dat het jou pijn doet. Dan gaan ze dat meer gebruiken. Precies. Dus jij moet jezelf verdoven, alsof je verdood bent daarvoor. Dat eigenlijk. Ja, en daarmee. Om ze je dat om ook om ze dat plezier niet te ginnen. Precies.

En dat vond ik denk ik wel het allermoeilijkste van allemaal. Omdat je dan ook het gevoel hebt dat je dat kind afvalt wat daar zit. En alsof het lijkt alsof je het goed vindt wat er gebeurt. En dat is niet. Dat had ik wel nodig om. um, om staan er te blijven en het gevoel te hebben dat ik terug aan het vechten was in plaats van alles maar zomaar te laten gebeuren. En ja.

Ja, dat terugvechten en dat die angst overkomen en dan toch terugvechten, dat is het enige wat de mensen in het netwerk niet begrijpen. Omdat zij eigenlijk altijd zelf in de angst gebleven zijn en nooit. Tegen de verschrikkelijke autoriteit zijn gegaan, het netwerk, en blijven meevolgen zijn. Alle overlevers die ik spreek, die hebben soms een heel klein graintje van rebelsheid.

Soms heel groot, zoals bij jou, dat heel ontwikkeld is eigenlijk. Maar we hebben dat allemaal, en het lijkt alsof we dat allemaal al hadden, van toen we klein waren. Heel veel van ons. Ik denk dat dat automatisch groeit met wat er gebeurt. Dat dat rebels dat moet. Want anders hou je het niet vol, denk ik. Je moet denk ik het gevoel hebben dat je je op de een of andere manier verzet ertegen. Want anders is het leven met jezelf misschien ook wel heel zwaar.

Maar dat is een gedachtengang, zoals dat bij mij. Wel, ja, inderdaad. Als je een geweten hebt inderdaad, dan zou het heel moeilijk zijn met jezelf. Dat is sowieso moeilijk. Ja, dat klopt. Maar Iemand in het netwerk heeft misschien diezelfde... Dat probleem niet tot te sterven. Dat probleem met zijn geweten kom pas. En wie weet, ik ga niet voor inspreken. Nee, maar ze gaan dat nog wel merken. Maar ik weet wel dat het altijd uit zwakheid is.

Uit een plaats van het tegenovergestelde van moed, van eigenlijk een tegenovergestelde van kracht, dat het altijd uit. Het Lafheid en zwakheid is dat mensen sowieso meedoen met het netwerk. Ja, ik heb ze dat wel eens voorgelegd ook hoor. Toen werd ik aangevallen. Toen zei een dader tegen mij van Je bent ons eigendom.

En toen heb ik hem dat teruggegeven: weet je dat zeker? Ik kan in principe gaan en staan waar ik wil, maar jij moet orders opvolgen. En op het moment dat je dat niet doet, heb jij een probleem. Dus wie is hier nou? Degene die gevangen zit. En dat vond hij niet zo heel erg tof dat ik dat zei. Maar het is wel zo. Zij kunnen zomaar iets doen zonder. een een orde hebben gehad van uit bovenaf. En ja. En de daders willen alles, behalve dat hij in een spiegel voorzet. Precies.

Dat is wat je doet met je rebelsheid. Want dan toon je eigenlijk dat er iets anders bestaat dan hun wereld. En de wereld van de moed, dat is dan. Vaak zijn dat die overlevers die een Een spirituele kracht hebben, een... Vertrouwen dat er iets meer bestaat dan het fysieke. Is dat bij jou zo? Nou ja, ik voel wel dat als ik deze weg niet op had moeten gaan, was ik er al lang niet meer geweest. Dus ik voel wel dat het een doel heeft.

Ik bedacht me net nog even iets, maar dat is me weer ontschoten nu. Nee, ik hij is weg. Niet niet? Nee. Helemaal niet. Zou je. Kan je eens vertellen...

Hoe het gegaan is in je jeugd, hoe je erin bent geraakt? Ik denk dat ik, ik was een jaar of acht. En mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier was. En mijn vader is daarna eigenlijk heel snel uit beeld geraakt en die wilde geen contact met ons. En mijn moeder was alleen, dus zij bracht ons heel vaak onder bij een oudoom en een oudtante van mij. En hij is ook degene die mij in het netwerk heeft gebracht. Alleen voorheen ging ik nog samen met mijn zus.

Maar hij kon zijn handen ook niet thuis houden. Dus mijn zus heeft dat verteld tegen mijn moeder dat mijn oom aan haar zat. En toen heeft mijn moeder een gesprek gehad met mijn oom. En volgens mijn zus hoefde daar dus niet meer heen. Dus zij was eigenlijk. Maar ik helaas nog wel, wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal begrijp. Nee, ik ook niet. Nee, nee, dat.

En toen ik een jaar of acht was, moest ik met hun drie weken op vakantie. En dat was eigenlijk het begin dat ik voor het eerst te maken kreeg met daders uit het netwerk. En in het begin waren dat er nog heel weinig. En ik weet dat ik één dader had in het begin. En hij noemde ook dat ik zijn eigendom was. Maar aan het eind van die drie weken waren er. Ik kan niet meer tellen hoeveel mensen er toen lang zijn geweest in dat huisje, en soms waren er ook acht daders tegelijk.

En heel af en toe dat er een ander kind bij was, maar dat dat... Dat was het op dat moment. Maar dus een vakantiehuisje? Ja, een soort van. Het lag net denk ik buiten de camping, maar het was een houten huis. Het was best groot. Het was niet super. Ja, het was wel groter dan. Oké, een huisje. Ja, maar daar werd ik dan steeds naartoe gebracht. Of de eerste dag eigenlijk door mijn oom naartoe gebracht. En vervolgens werd ik werd er gezegd.

En soms was dat een nacht. Dus het huis zelf was alleen maar voor het misbruik. Het houten huis. Ja, ik denk dat er ook wel andere dingen. Maar op dat moment is dat het enige waar ik ben geweest. En waar nam je om? Je bent daar de hele drie weken gebleven in dat huis. Nee, bij mijn oom in de carven eigenlijk. Maar dat lag er zo dichtbij. Dus ik moest daar naartoe komen op het moment dat ze me nodig hadden. Oké, dus vlak buiten de camping was er een.

Oké, oh my god. En na die drie weken vakantie, toen moest ik heel regelmatig nog steeds bij die oma en dan te slapen. En dan werd ik opgehaald daar. Toen kwam ik dus wel steeds in grotere netwerken, of in grotere groepen terecht. Ja, en daar zijn. Dat werd wel steeds erger dan dat het die drie weken. Dus eigenlijk was je eer die eerste. Die eerste drie weken, die zogezegde vakantie, was je omringd door een groep pedofielen, eigenlijk. Dus het was wel georganiseerd al, maar het was niet.

Ja, maar ze hoorden daar al wel bij hoor. Want ik heb later ook wel daders die ik daar zag. Dat ik die bij de grotere netwerken zag. Of bij de grotere bijeenkomsten. Maar dit bleef nog vrij klein. Maar klein. Maar ik wil zeggen op niveau van extreme handelingen. Seksueel misbruik was het wat je omdeed. Ging het verder? Het ging wel heel veel verder. Er waren ook echt wel Martelingen. Het werd opgenomen terwijl je films.

Dus ik eh, nee, het is niet dat dat wat ze daar deden, dat dat minder erg was dan wat er later gebeurde. Het ehm. Nee, dat ging wel meteen vrij pittig van start. Alleen, wat ik later bij de grotere bijeenkomsten, net als met de andere kinderen en zo, dat was die drie weken minder. Maar dat werd daarna werd dat wel. Ja, dat kwam daarna wel steeds meer. Maar voor de rest was het denk ik wel hetzelfde als wat er. Dus de martelingen enzo.

En heb je ook, je sprak over dus nog heel recente elektrocultie, dat is bij mij heel vaak gebeurd. Beide om te programmeren, maar ook om op het einde van een weekendje. Electrocussie op het hoofd, om te vergeten, specifiek. Maar heel veel gebruikt. Het was ook heel erg veel gebruikt over heel het lichaam. Om het te doen geloven bijvoorbeeld, terwijl er geschreven werd dat ik een hoer was. En daar heb ik me rebels gevoeld. Toeriep, terwijl ze me electrocuteerde dat ik een hoor was.

En ik voelde dat het zo sterk was dat het zo verleidelijk was om het te aanvaarden op het diepste niveau. Dat ik heel erg voelde dat ik me moest verzetten. En dan heb ik gewoon mentaal geroepen dat ik mezelf was. En dat was dan eigenlijk het enige dat ik nog had. En dat was heel gericht, dus die elektrocussies, en dat was in een in ruimtes waar het duidelijk... Maar de mind control, dat was het. Alles was zo gerecht, weet je.

Alles war bedacht. War das in deinem Fall auch so? Ja, ich denke, dass sicher für die letzte Anvall, da war es draaiboek schon klar war. Voor de laatste. En als ik als kind zijnde ook wel. Er, er werd niks gedaan, zeg maar, waar niet over na was gedacht. Dat merkte hij ook wel echt aan de manier waarop je weer opgelapt werd op het moment dat er iets misging. Of tenminste, waarop dat zie je, ja, weet ik veel. Ik werden.

Heel regelmatig dat je een slang in je mond kreeg waar water in werd gegoten, waar je vervolgens van flauw valt. Maar altijd word je weer opgelapt. En je bedoelt een waterslang. Dus je bedoelt een. Maar ook doeken op je gezicht en daar water overheen gooien. Um Je merkte dat er altijd wel mensen bij betrokken waren die je er weer bovenop konden. konden krijgen. Dus het is niet... Dat dat niet voorbereid was ofzo. Dus snap je wat ik? Dus er was.

De martelingen. En heel specifiek ook om dingen te bekomen in jou, om jou in een zekere staat te krijgen. En dan meteen mensen die er bovenop helpen, maar dan ook om je terechten. Met een programma. Ja, daar weet ik zelf nog niet. Waar mij nog niet superveel veel van af. Ik weet wel dat ik. Nou ja, ook vroeger dingen deed buiten het netwerk. Waarin ik thuis was, bijvoorbeeld, en mijn telefoon ging, of de telefoon ging, en daar werd er niks gezegd aan de andere kant, maar

Ik wist toen al wat ik moest doen. En als mijn zus of mijn moeder dan de telefoon opnam, dan gebeurde er niks. Dus Dat dat weet ik wel, maar het hele... Ja, dat hele stukje, zeg maar, dat ik geprogrammeerd zou zijn, dat dingen op dat moment dingen zou doen, ik kan dat nog niet helemaal terughalen. En ik merk ook dat ik van heel veel dingen gewoon. nog echt bang ben om daaraan te denken dat ik dat ik

Nog niet die richting op wil. En heel veel dingen weet ik gewoon ook niet volledig. Heel veel dingen blijven ook gewoon. Onduidelijk, maar het was wel heel duidelijk dat ze precies wisten wat ze moesten doen om iets voor elkaar te krijgen. En welk gedeelte ze onder stroom moesten zetten. En ook wat jij zegt, je hele lijf wordt onder stroom gezet. Wordt ook heel erg gericht toegepast op bepaalde delen, zeg maar. Ja, absoluut.

En natuurlijk om te helen moet je je veilig kunnen voelen. Dus ik kan me voorstellen dat... De situatie waar jij je in bevindt, en altijd weet je, de strijd waarin je je bevindt op het ogenblik dat het helen misschien, ja, dat misschien de heling is. Eerder het blijven nee zeggen en het blijven vechten in jouw geval in plaats van te denken aan de psychologische heling waarvoor je. Ja, het is wel een emotionele veiligheid dat je nodig hebt. Je hebt misschien meer dan fysieke veiligheid, maar.

Ik kan me inbeelden dat we naar therie gaan en echt focussen op het helen, dat het zeer moeilijk is als je. Ja, als je een therapeut zou hebben, dan zou je je daarop kunnen richten. Maar er is geen enkele therapeut die dit aandurft, nu echt? Ik heb geen. Je hebt geen therapeut die het aandurft op dit ogen. Nee, dus ik moet het in dit geval nog zelf doen met behulp van hele fijne vriendinnen die naar me willen luisteren. En bij wie ik me verhaal krijg. Geen therapeuta in Nederland.

Avan, in jouw streek. Nee, niet eens sowieso. Ik ben ook al verder gaan kijken. Ik denk dat ik vorig jaar in november. Maar die kreeg een andere baan en die stopte op de plek waar die werkte. En ik denk dat ik Daarna ben ik weer begonnen met hulp zoeken. Maar ook voordat hij er was. En overal waar je komt, dan is het dit is te groot, dit is te zwaar. Of ja, het is nog aan de gang, dus therapie heeft geen zin. En daar ben ik het niet mee eens.

Oké, dat is het gesprek dat ik wil hebben. Ja, ja, ja. Therapie, ja. Ook al is het nog aan de gang. Maar mensen willen niet werken met jou omdat het nog aan de gang is. Precies. En ze zeggen dan dat het geen zin heeft. Ja, omdat je iedere keer opnieuw een trauma erbij krijgt. En dat begrijp ik, dat is ook zo. Maar op het moment dat ik.

Het er niet af kan halen door erover te praten en door daar hulp bij te krijgen, dan gaat de hem er helemaal overlopen. En dat is niet te doen. Je kunt dit niet alleen doen. Plus op het moment dat niemand je helpt, Weet je, dan word je ook banghopig. En door juist een therapeut. Kom je ook steviger in je schoenen te staan, waardoor je beter verzet kunt bieden en dingen ook beter aan kan. Maar nu is er niemand. Ik heb dat ook eens voorgehad in de steeds.

In New York. En dat was een vrouw. En die was heel geïnteresseerd in alles. En vooral dat ze hadden boeken geschreven voor over levens van sekstrafficking. En ik zat in het bureau. And said, Are you in danger in this moment? So yeah, maybe yeah. Oh then I can't work with you. En het was zo. Voilà. Doorgesloten. Mag niet. Ik heb een familie, zei ze. Ik moet mijn familie beschermen. Ja.

En dan zeg je, maar wat doe je dan in deze. Nou, wat zit je dan te verkondigen eigenlijk? Precies. En ik begrijp het dat mensen bang zijn en dat ze het niet zo goed aandurven, maar. Dan moet je even bedenken hoe het voor ons is. Ja, want wat ik hoor als iemand zegt. Dat het geen zin heeft, dat is niet oké. Nee, dat voelt heel wang. Want dan heb jij dus

Dat is leggen ze de schuld bij jou gewoon. Nou dat, je bent dus kennelijk niet belangrijk genoeg om de hulp te krijgen en om de schijzer te stellen. Maar goed, dat helpt ook niks. Dat je geen therapeut kan vinden. Terwijl er in Nederland ten eerste heel veel overlevers zijn. En meer bewustzijn dan in andere landen over dit onderwerp in elk geval.

Ikzelf, ik heb tien jaar lang voor een therapeut. Ik heb een therapeuten gehad, maar met dit onderwerp tien jaar lang voordat ik iemand vond die bereid was. Hierover te spreken. Dan heb ik nog even te gaan, denk ik. Nee, nee, nee. De tijden zijn veranderd. Dat was in de jaren 80 en de jaren 90. Ja, dat scheelt. Maar toch, toch.

Het feit dat je zo lang hebt moeten wachten. Ik blijf maar denken aan het feit dat jouw grootoom. Dus de oom van je moeder toegang heeft gekregen tot jou, terwijl hij geen toegang heeft gekregen tot je zus. Weet je daar iets meer over? Nee, ik denk dat ik dat nog steeds niet begrijp. Ik weet niet waarom mijn moeder me zus wel beschermde en mij niet. Dat is me nooit duidelijk geworden. En ik weet dat mijn moeder niet.

Ik denk niet bewust is van de omvang van wat er zich allemaal heeft afgespeeld. Ik heb haar dat wel geprobeerd uit te leggen. Aber ich merke auch, dass das nicht landt. En heb dat opgegeven nu. Dus ja, ik hou het oppervlakkig met mijn moeder en dat is het. En dan kun je dan misschien iets meer vertellen van de dynamiek thuis, met je moeder en je zus. Dat vind ik wel een ingewikkelde, ik wil niet mijn familie in een heel kwaad daglicht stellen, maar ik had niet de meest.

Hoe leg ik het subtiel uit? Mijn moeder was niet heel zorgzaam en heel alert. Er moeten in al die jaren dingen zijn opgevallen. Qua verwondingen, qua. Ik ben een keer van de trap afgegooid. Vanuit het, of ja, tijdens een dingen dat ik bij een van de dad was. En daardoor was mijn sleutelbeen uit de kom geschoten en die bleef niet meer op zijn plek zitten.

Ik wist niet wat voor excuses ik moest bedenken toen ik thuiskwam dat dat niet bleef zitten en dat ik daar zoveel pijn aan had. Dus toen heb ik maar gezegd dat ik. Mijn haren aan het komen was en dat mijn sleuterbenen uit de kom schoten. Toen was dat hetgene. Het is natuurlijk bizar. Zoiets gebeurt niet zomaar, maar er werden ook geen vragen gesteld.

Ben je naar de dokter gegaan? Uiteindelijk ben ik naar school gegaan, want ik kwam vanuit het netwerk af. En toen ben ik naar school gegaan. Daar heb ik eigenlijk hetzelfde verhaal verkondigd. Maar. Daar accepteerden ze het niet zo makkelijk. Dus toen is iemand van school met mij naar de eerste hulp gereden. Maar ja, ik kon natuurlijk niet uitleggen. Jij kon het niet uitleggen, maar zij stelde zich geen vraag. Nee.

Nee, ik heb toen mijn arm is in een sling gehangen, zeg maar. En ik moest rust houden. En op school wisten ze wel dat er. Dat er thuis dingen speelden. Maar daar. Toen was ook de tijd nog niet dat ze daar heel erg veel op door vroegen. Dus ik, mijn moeder had een partner op dat moment en die was alcoholist. En daar ging ik eigenlijk alles aan op. Dus als het met mij niet goed ging, dan had hij een avond gehad dat hij heel dronken was geweest. En hij werd altijd heel agressief.

Dat kon ik dan als excuus gebruiken. Het is heel veel voorkomend dat inderdaad de hulpverleners geen vragen stellen, de juiste vragen niet stellen. En dat het zogezegd allemaal van het kind zou moeten komen, dat je zou helemaal... Met alle woorden, schat, zou moeten kunnen uitleggen wat er exact gebeurt. Anders begrijpt niemand iets. En als je het wel zou kunnen uitleggen, dan is het nog heel sterk de vraag. Of ze je geloven. Maar wat ik.

Wat ik vooral merkte, is dat op school ook, daar voelde ik me zo op mijn gemak. En ik had een aantal leraren die nodigden me zelfs thuis uit. Omdat ze ook wel wisten dat ik het heel zwaar had. Maar Op het moment dat ik hun moest gaan vertellen wat er allemaal zich afspeelde met het netwerk en zo, daar kon ik niet mee leven. Want dan zouden zij ook horen wat ik bij andere kinderen deed. En wat voor afschuwelijke dingen. Ja, ik bij anderen deed. En ik voelde mezelf zo ontzettend de dader dat ik.

Niet zou kunnen verkroppen dat iemand waar ik zoveel om gaf, waar ik me zo veilig bij voelde, zou weten wat ik zou doen en hoe vies ik was en hoe wat voor een vreselijk persoon ik zou zijn. Dus dat zou ik nooit hebben kunnen vertellen. Dat ging niet. Ik was net hetzelfde voor mij. Ja. En Ik was over het algemeen wist ik niks. In de school, want de schaamte zelf, denk ik, deed heel veel om alles af te snijden.

Dat ik gewoon niet bewust was. Want ik kon niet naar school gaan en denken dat ik een hoer ben en dat ik een dader ben. Precies. Hoewel die woorden, zou ik misschien niet gebruikt hebben, maar ik kon zo niet over mezelf denken en dan naar school gaan. Maar.

Dat kwam soms wel op, en dan was het inderdaad de schaamte, de schamte, de schamte. En dat is nu net. Waar ze nu zo goed in zijn. Precies. En waarom? Kinderen meteen al eigenlijk. Want ik werd al meteen. Zelfs in het begin aan zes jaar, meteen in situaties geplaatst waar ik dingen moest doen. Ook al was dat in het begin voor mij in België was dat misschien niet zo. Specifiek geprogrammeerd als drie jaar later, toen ik zo'n beetje in een ander netwerk terecht kwam.

Maar in het Belgische netwerk in het begin was dat toch wel af en toe, zo heel specifieke dingen die gebeurden met alle kinderen. Waar we toch allemaal. Een levend wezen moest te doden om ervoor te zorgen. Dat we ons verschrikkelijk zouden voelen en dat we ofwel... Echt dader worden en ons afsnijden van ons geweten. Ofwel, zo schuldig voelen dat we nooit iets durven zeggen. Precies, en dat is het meest moeilijke om.

Want je voelt je zo eenzaam ook op het moment dat jij dus wel mensen om je heen hebt die om je geven en eigenlijk wel willen weten hoe het met je gaat. Maar je kan niks zeggen. En dan. Dan sta je alleen. Maar het idee, inderdaad, dat je als wat je ook zegt, dat je dader voelt. En ehm.

Ja, dan hou je het liever voor je dan dat iemand dat weet, toch? Dus je was toch een beetje bewust toen je bij die mensen zat en ze stelden vragen, en ze waren duidelijk mensen met een hart. En jij voelde je ook goed bij hen. En het was dan wel, het was dan op dat ogenblik was het echt de schaamte, een bewuste schaamte dat je tegenhield van iets te zeggen. Ja, ik was me niet bewust van alles, maar bij mij zijn er altijd wel dingen gebleven die ik wist.

Maar ja, dat mocht er niet zijn. Dus dat werd ik natuurlijk heel snel, stopte ik dat weer weg. Dankjewel dat je erover spreekt. Want eigenlijk is dat heel weinig begrepen hoe kinderen geafecteerd worden door het schaamte, dat het gewoon zo groot is. Ik denk dat iedereen die ooit een verkrachting heeft doorstaan. Kan begrijpen wat die schaamte is. En waarom je nooit iets zou gaan vertellen, omdat jij voelt.

Zo vaak voel je, zelfs als volwassene, dat je het hebt uitgelost, weet ik wat, dat je het ergens. En als kind voel je dat je het ergens hebt verdiend, want anders zou het sowieso niet gebeuren. Maar het wordt ook continu verteld. Er wordt ook steeds gezegd dat je schuldig bent, dat je net als hun bent. En dat je dat je erom vraagt. Wij net het noemt. dat ze een hoer vinden, omdat je met zoveel.

Volgens hun naar bed gaat, waar zij aan verdienen, maar oké. Maar inderdaad, dat is het extra element van het netwerk. Maar op zich is het al zo moeilijk als er niets gezegd wordt of als daar. Niks zeggen of niets specifiek bedreigen. Maar als kind ben je al zo overweldigd door het trauma zelf.

Je denkt dat je het verdient, anders zou het sowieso niet gebeuren. Je kan de schuld niet van je zetten. En dan met het netwerk, en dan sommige daders, sommige andere daders ook, maar ook het netwerk gaat dan. 100% in de bedreiging en de gaslighting, dat het allemaal jouw schuld, dat je het allemaal zelf vraagt. En dat is de programmatie eigenlijk. En ik dacht altijd, maar je hebt zoveel niet nodig.

Ik zou nooit iets durven zeggen, dacht ik, weet je. Nee, maar liever te veel dan dat ze het te weinig doen, denk ik. Heel veel te veel. Want ik dacht altijd, maar waar ben je toch mee bezig? Ik zou toch nooit iets gaan vertellen? Nee. En daar was inderdaad veel minder voor nodig dan wat ze deden de rand wel dicht te laten houden. En het is eigenlijk misschien omdat ze zoveel deden dat ik zag. Zou ik nu eigenlijk het zo overdeden? Ze deden zoveel te veel.

Dat je dan toch wel vragen gaat stellen. Misschien ben ik het toch niet. Nee, ja, geen idee. Ik weet het niet. Ik weet niet waarom ik uiteindelijk wel ben gaan spreken, maar dat denk ik te maken met het rebelste.

Dat altijd aanwezig was. Dus vanaf je acht jaar ben jij dus door je grootoom in het netwerk gebracht, en dan is dan. Eerst in drie weken in dat bepaald huis, maar dan daarna naar verschillende plaatsen in Nederland in verschillende groepen ook. Ja, dat denk ik wel. Het was ja Ik merk dat dat een beetje nog vaag blijft bij mij. Ik vind tijd inschatten en hoe lang je in een auto. Hebt gelegen of wat dan ook, is heel moeilijk in te schatten. Zeker als je niet kunt kijken.

Dus ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ben gebracht. Maar soms moest ik inderdaad wel echt langer. En daar moest ik dan een overnachting blijven en dat soort. Maar ja, ook inderdaad over de grens richting België. Maar dat was toch wel toen ik iets ouder was. Tot mijn twaalfde hebben ze het vooral via mijn oom gespeeld. En dan bracht hij me ergens naartoe of ik werd opgehaald. Maar vanaf mijn twaalfde kreeg ik gewoon opdrachten waar ik moest gaan staan. En dan ben je zo bang en zo...

Geïnstrueert dat je dat ook gewoon doet. Je haalt het niet in je hoofd om daar niet heen te gaan. Want je wordt zo bedreigd en je weet ook wat ze doen dat ze dat of wat ze zeggen dat ze zullen doen, dat doen ze. Ja, en ik ben me er wel bewust van dat ik toen wel op meer plekken ben geweest, die wat verder weg waren van huis. Ja, dus weet je nog een beetje over wat, over België? Ja, dat stuk is nog niet zo. Dat vind ik een hele lastige.

Ik weet vanuit jou ook dat we daar een bepaalde overlap hebben. Dus dat we. Je hebt wel veel eerder. Ik ben ouder dan jij. Ja, dus maar je hebt door de dingen die ik van jou gelezen heb. Ja, weet ik dat het... Dat er een bepaalde overlap zit. En ik wil absoluut geen hints in een bepaalde richting geven. Ik ga geen namen noemen, maar ja, dat stukje, dat is voor mij wel heel.

En weet jij waarom je naar België was gebracht? Vlak bij de grens. Ik had met beide. Maar België heeft dan Vlaams deel. Het is een groot land. De netwerk zijn duidelijk verbonden. Ja, maar het is in heel dingen geweest. Want er werd inderdaad niet alleen Belgisch. Maar er kwamen meerdere talen kwamen er voorbij. Maar dat was in Nederland ook. Soms waren daar ook wel. Mens die een andere taal spraken. We weten dat het internationaal was altijd.

En er zijn dan wel mensen die je, die je, die je herkend hebt of wie je weet wie ze zijn. Waarvan ik de gezichten wel wist. Want dat was vaak. Er werden bij mij, ik weet niet of jij dat herken, maar er werden nooit namen genoemd. Dus met wie je ook te maken had. Voornamen bij mij. Ja, nee, zelfs dat niet eens.

Althans, ik heb ze denk ik dan, of misschien niet bewust opgepakt. Maar later dan zie je natuurlijk soms foto's van mensen voorbij komen. En dan denk ik, oh ja, en dan weet je het. Zo was dat voor mij ook? Ik wist niemand. Van niemand wie ze waren toen ik klein was. Nee. Nee, en dat is best wel een schok als je er dan achter komt, dat mensen wel een naam hebben en dat je dus nu weet wie het zijn. Um

En ik heb heel erg lang ook volgehouden dat ik geen namen weet. Maar dat is dan ook meer, denk ik, om mezelf daarin. Veilig te houden. Want name noemen is gewoon, ja, dan kan je net zo goed meteen drijnde aanmaken, want dat is een. Jij bent zo dapper geweest dat je het wel gedaan hebt. Ja, dat dat is iets wat ik wat ik niet durf en wat ik ook niet ga doen.

Begrijp ik heel goed. Ja, ja. We zitten in een andere situatie. Je hebt me verteld dat. Het was heel duidelijk. De vorige keer dat je dus gekidnapt bent, was omdat je gesproken had, je had net gesproken. Dus we weten dat je in gevaar bent door met mij te spreken morgen op de conferentie van het Kenniscentrum. Um Dat zal voorbij zijn, natuurlijk, lang voorbij zijn als dit uitkomt. Maar je hebt gezegd dat indien er iets met jou gebeurt, dat je wil dat dit uitgezonden wordt.

Ja, en dat staat vast. Ik vind dit te belangrijk. En juist, misschien als ik het niet zou overleven, is het nog belangrijker dat het naar buiten komt. Ik ja, weet je, dit is niet alleen ons verhaal, dit is het verhaal van heel veel mensen. En op het moment dat dit niet uitgezonder zou worden. Dan blijft het ook stil. En ik wil niet echt niet dat het netwerk daar hun zin in krijgt. Door mij het zwijgen op te leggen. Dit moet. En niet alleen voor mij, maar voor zoveel anderen ook nog. En dat.

Ja, dat moet. Wel, daar zullen we voor zorgen. Ja, heel fijn. Is er nog iets waar jij zou over willen spreken? Ja, dat vind ik een lastig. Ik weet niet of jij nog dingen hebt die je wil weten. Ik zou nog veel willen weten, maar het is altijd de balans wat je voelt wat je kan zeggen, waar je kan over spreken en waar niet.

Yeah. Als er iets is, dan is het misschien van een, toen je kind was, ook van op één ding dat er gebeurd is, of je meer in detail kan treden. Over iets dat er gebeurd is. In a certain situation where... Wat de daders deden, wat er bijvoorbeeld bij een bijeenkomst gebeurde. Ja, ik vind dit wel een hele lastige. Ik ben zelf ook zwanger geweest, zeg maar, toen ik jong was. Dat was een ook een manier van uit te daden, zeg maar, om, tenminste de dingen die ze die ze vaak deden.

Is dat ze dan de bevalling opwekte, zeg maar, en dat je zelf dus je eigen kind echt vreselijke dingen aan moest doen en uiteindelijk Ik weet ook niet waarom ik dit stuk nou net moet vertellen, maar goed, dat ja. Zover gaat het dus. Weet je, ze. Het blijft niet alleen bij een kind apart. Weet je. Ze doen dit ook bij jou. En die kinderen willen ze gewoon dat jij ze ook pijn doet. Omdat dat is wat je breekt. En Zo zijn er zoveel voorbeelden die je kunt noemen dat dat.

Vele meisjes vanaf 12 jaar in het netwerk worden inderdaad zwanger. En ik heb het natuurlijk zo vaak gehoord van overlevers waar ik mee werk. Dat is zo tragisch. En dus inderdaad, en het is niet dat ze eenmaal zwanger wordt. Nee, het was wel veel meer keer. Je bent veel meer keren zwanger geweest. Ja. Dus dat. En dat wilden ze eigenlijk toen ze, op volwassen leeftijd, toen ze me weer te pakken kregen, was dat ook hetgene wat ze eigenlijk meteen weer aangaven dat ik dat.

Nou ja, dat ze dat weer wilde. Dat ik weer opnieuw. Dus als je als een breeder... Ja, en dat kinderen verwekken. En dat kon ik niet. Dus ik heb me heel kort daarna laten steriliseren en dacht ik, dat gaat niet meer gebeuren. Omdat dat gewoon een van de meest heftige dingen is om mee te leven. Het feit dat je een kind krijgt wat daar moet blijven of wat het niet overleeft, dat is gewoon.

Je bent niet zeker dat alle kinderen die je hebt gebaard in het netwerk verloren zijn gegaan, dat die gedood zijn? Van drie twijfel ik. En dat is toch een hele moeilijkheid. Er zijn er een hoop die meteen, en die waren ook gewoon te klein, dus die haalden ze eerder. Omdat het anders te veel op zou vallen. Vijf maand of zes maanden of zo? Ja, zoiets. Dat was wel het maximale wat kon. Op een gegeven moment ging ik op school ook hele wijde kleding dragen, zodat het niet op zou vallen.

Ik was vroeger heel heel mager. Dus alles zou je meteen zien. Dus ik ging in één keer: ja, was er zo'n omslag dat ik hele andere kleding ging dragen. En ook dat niemand die zich daar iets bij afvraagt of wat dan ook. En door dat sleutelbeen kon ik ook niet meegimmen. Dus dat was mijn redding, dat dat niet opviel. Wie weet hè? Ja, ik denk het wel op dat moment. Want anders dan, als ik uit had moeten leggen wat er gebeurde, dat ging niet. Dus dat.

Maar ja, daarin. Dat het sowieso aan jou zou moeten zijn van het uit te leggen, weet je. Ik denk dan, oké, waarom leven we niet in een maatschappij waar... Een kind, een sleutelbeen, zwanger. Nee, nee, nee. Die moet geholpen worden. We weten dat het dan zo complex zou zijn als je dat inderdaad. Maar ik denk dat kinderen het echt niet zagen. Ik denk dat ik ook wel. Ik denk dat je dat ook herkent. Dat je.

Dingen zo goed weten verbergen. En daar gaat een knop om. En je bent in het netwerk. In het normale leven lijkt het gewoon alsof je gewoon functioneert. Natuurlijk had ik wel dat ik, zeker als ik een nacht daar had moeten blijven bij het netwerk, dat je daar op ochtends op school komt en dat je je ellende voelt. Maar als je daar dan met een redelijk goed. verhaal komt, wat ook echt wel geloofwaardig is, dan is dan niemand die daaraan twijfelt.

Dus ik denk niet dat mensen het hebben kunnen zien. Ja, ik herken het helemaal waar je over spreekt. Dat was net hetzelfde voor mij. Dat je eigenlijk wordt geprogrammeerd om totaal normaal over te komen. Ik zag er totaal triest uit in alle foto's. En ik zelf zou heel erg opgemerkt hebben dat er iets mis is met dat kind.

Ik zie dat nu trouwens nog. En is het soms heel moeilijk. Als je een kind ziet en je ziet gewoon dat ze seksueel misbruikt wordt of dat het jongetje dat seksueel misbruikt wordt, je ziet het gewoon. Dus normaal overkomen. En dan ook gewoon de splitsing zelf, dat je gesplitst bent en dat je het ook zelf niet meer weet in dat ogenblik. Maar ja, een gebroken sleutelbeen en een zwangerschap, dat gaat wel...

Wat verder? Ja, maar die zwangerschap was niet te zien. Ik rond dat zo strak in, ook met doeken, dat het gewoon bijna niet zichtbaar was, en door die weidekleding. En thuis liep ik nooit. Ik had altijd wel iets aan. Dus je kon het niet zien. Dat ging ook niet. Dus dat. Ark meisje. Nou ja. Dat eh.

Dus van drie van de vele kinderen. Je hebt vele kinderen ter wereld gebracht. Het spijt me zo erg dat dat gebeurd is. En van drie weet je niet of ze misschien toch nog wel in leven zitten. Nee, dat weet ik bijna zeker. Dat weet ik zeker, dat die zijn blijven leven. Alleen dat is pas recent dat dat wat duidelijker is geworden, omdat dat. Dat zijn ook nog stukken waar ik niet bij kan. En natuurlijk heb je daar flauwen van, maar nog steeds worden er bij mij dingen duidelijk.

Dus ik ben hier nog heel voorzichtig mee om dit. Ja, tuurlijk. Want alles wordt tegen je gebruikt. Dus we weten dat. Dus. Wel, ik weet niet of je voelt dat dit volledig is. Voor mij wel. Voor jou wel. Wel. Ongelooflijke moed. Je bent helden. Absoluut een heldin. Absoluut. Mag je niet ontnemen van jezelf? Ik word er altijd heel onhandig van. Ja, dat begrijp ik wel. Dat begrijp ik wel, maar.

Het mag wel gezegd worden. Dankjewel. En ja, we gaan dit uitbrengen. Het gaat uitkomen, het gaat vertaald worden. We gaan dat zo ver mogelijk verspreiden dan we kunnen. Precies, dat mag. Heel erg bedankt voor. Nee, jij heel erg bedankt.