ภาวนาด้วยใจธรรมดา - สวนธรรมประสานสุข 7 พ.ย. 63 (psn631107A)

จิตที่ใช้ในการเดินปัญญา มีสมาธิที่ถูกต้อง  เป็นใจของคนธรรมดาเลย ธรรมดามากๆ  แต่คนธรรมดาที่ไม่ได้ปฏิบัติพวกเขาเหล่านั้นธรรมดาแต่หลงโลก  ใจไหลไปหารูป รส กลิ่น เสียงภายนอก ไม่ได้สนใจตัวเอง  เป็นปกติ ผ่อนคลาย ไม่ได้บังคับ แต่ว่าตัวจิตไปอยู่ที่ข้างนอก  เราต้องการใจที่รู้ตื่นเบิกบานเหมือนคนธรรมดาทั่วไป  แต่ใจอยู่กับเนื้อกับตัวเนืองๆ  เนืองๆ ไม่ใช่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดเวลา  เพราะอยู่ตลอดเวลาจะบังคับ เพ่ง จ้อง ข่มให้อยู่ในร่างกาย  หรือ beam บังคับแช่อยู่ ตรงใดตรงหนึ่งที่เราคิดว่าตรงนี้คือจิต ตรงนี้ใจสมควรอยู่  ที่จริงใช้ใจของคนธรรมดา  แต่ใจของคนธรรมดา(ก็คือ) พวกเราเวลาไปเดินเล่นหรือเวลาที่เราไม่ได้อยู่ในวัด  แต่คนเหล่านั้นเป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัว  คล้ายว่าใจสนใจแต่สิ่งที่เห็น  เสียงที่ได้ยิน  แต่ถ้าเราเป็นนักปฏิบัติที่เรายังไม่ได้ตัวรู้ที่ถูกต้องอย่างเป็นธรรมชาติ  เวลาเราเดินไปใจก็จะแข็ง ทื่อๆ เครียดๆ บังคับ และดูแบบจริงจัง  พอสังเกตได้คนนี้นักปฏิบัติ  แต่จะมีคนอีกชุดหนึ่งที่ได้สมาธิที่ถูกต้อง เขาจะดูเป็นคนธรรมดามาก  แต่ว่าเคลื่อนไหวแบบมีสติ ดูไม่ล่องลอยไป 

--อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 7 พ.ย. 63